Opinie

De dag dat ik een allochtoon werd

De dag dat ik een allochtoon werd

’t Is gebeurd. 25 jaar lang heb ik de schijn hoog kunnen houden. 25 jaar lang was ik ‘niet zoals die anderen’, ‘één van de goei’ en vooral ‘één van ons’. Maar dat verandert en is misschien voorgoed voorbij. Mijn masker is afgevallen. Of zijn het toch vooral anderen die door de mand gevallen zijn? Foto’s: Sarah Van Looy

De reacties op mijn eerste column voor Charlie, over raciale stereotypen, zijn op z’n minst interessant te noemen. Ik kreeg hier en daar al bezorgde berichtjes: “Ben je oké? Trek je je niet te veel aan van die negatieve commentaren?” Lief, maar ik was echt wel al wat meer gewend. Ik vond de discussies zelfs nog vrij beleefd en beschaafd. Maar na al die jaren op sociale media is mijn grens van wat fatsoenlijk is misschien ook steeds verder opgeschoven. Of je kweekt simpelweg een oliftantenhuid tegen de bagger.

“De ronduit gemene tweets waren gelukkig zeldzaam, maar tussen al andere ‘gematigde’ tweets zag ik een lijn van othering.”

Toch waren er enkele reacties online, maar ook gebeurtenissen in real life,  die me aan het denken zetten.

Dit artikel is enkel beschikbaar voor abonnees

Word dus snel lid!

Naar de winkel!

Online abonnement

Neem een Online abonnement

Of neem een online abonnement en krijg toegang to alle artikels op de site.

Neem een online abonnement!

Anouk Torbeyns is geboren in India en getogen in België. Haar huid is donker, maar haar privilege wit. Ze groeide op in een echt Vlaams boerengat en woont nu in de diverse stad. Ondertussen zoekt ze nieuwsgierig haar weg tussen al die schijnbare tegenstellingen. Als eindredacteur is ze verzot op de Nederlandse taal en als jonge journaliste zal ze waarschijnlijk meer vragen stellen dan antwoorden bieden.

Lees verder in Mensen
Vrienden van Charlie

Ook Charlie friend worden? Stuur een mail voor info naar sophie@charliemag.be