Column

Het ontwaken

Het ontwaken

Als er voor de tweede keer in mijn neus gebeten wordt, doe ik toch maar één oog open. ‘MAMA!’, klinkt het verrukt op anderhalve millimeter van mijn oog. Ik veeg het kwijl van mijn neusvleugels en kijk langs mijn veertien maanden oude zoon naar de wekker. Dat vreesde ik al. Iets voor zes en kindlief proeft het krieken van de dag al. Ik probeer te verdwijnen in de dons van mijn kussen. ‘BOE!’ hoor ik ondertussen onder het deken, waar het jochie schaterend verstopt ligt. Als hij gelukzalig het deken van zich aftrekt, fonkelen zijn ogen harder dan de sterren die niet zo lang gelden de nacht sierden. Een rups in een slaapzak, die niet kan wachten om door de dag te fladderen. Ik doe nog een halfslachtige poging om hem drinken aan te bieden, maar mijn rondje wordt afgeslagen.

Wel wil hij protjes blazen op mijn borst en de fascinerende wereld van mijn haar ontdekken. Ik geef het op en vraag: ‘Gaan we opstaan?’ ‘JA!’, klinkt het in een blije zucht – op een toon alsof ik een woestijnreiziger met beperkt gevoel voor richting een glas water aanbiedt. Het aapje klemt zich om mij heen met al zijn armen,

Dit artikel is enkel beschikbaar voor abonnees

Word dus snel lid!

Naar de winkel!

Online abonnement

Neem een Online abonnement

Of neem een online abonnement en krijg toegang to alle artikels op de site.

Neem een online abonnement!

Schrijver, impro-actrice, mama, geliefde, zelfstandige, vriendin, mopjesmaker… Katrijn Van Bouwel is een vrouw met ballen. Erg veel zelfs. Die in de lucht houden is zelfs voor de meest ervaren jongleur een opdracht. Maar scherven brengen geluk. Tussen to do-lijstjes en romanhoofdstukken peinst en pent Katrijn over wat haar treft, waar ze over struikelt en wat alles uiteindelijk toch zo mooi maakt.

Lees verder in Mensen
Vrienden van Charlie

Ook Charlie friend worden? Stuur een mail voor info naar sophie@charliemag.be