Voorpublicatie

“Hoera, ontslag!”

Ervaringsdeskundige Rilla Lysens toont hoe ontslag het begin van iets nieuws kan zijn

“Hoera, ontslag!”

Rilla Lysens was HR-verantwoordelijke en ontsloeg vorig jaar al haar collega’s én daarna zichzelf. Ze schreef er het boek ‘Hoera, ontslag!’ over. Een boek met een positieve insteek, dat je vooral anders naar werk (en leven) wil doen kijken. Aan de hand van getuigenissen en oefeningen Rilla inzicht in hoe je om kan gaan met de twijfel en stress die een ontslag met zich meebrengt. Charlie biedt haar abonnees een voorpublicatie en korting aan.

EEen ontslag is in de meeste gevallen geen prettige verandering. En toch… alles verandert. Het leven zelf is één grote verandering, niets blijft hetzelfde. En dat is eigenlijk goed nieuws! Want als alles bij het oude bleef, zou je nooit iets nieuws beleven. Dan zou je nooit levenservaring opdoen, nooit je horizon verbreden en nooit jezelf ontwikkelen. Dan zou je nooit meer groeien als mens. Verandering is dus niet het probleem. Het is onze weerstand tegen die verandering die problemen creëert. Het leven verandert doorlopend, maar wij kunnen dat soms moeilijk accepteren. Door te denken dat alles hetzelfde moet blijven, creëer je een illusie die je nooit gelukkig kan maken. Toegegeven: veel veranderingen brengen we zelf tot stand. We doen moeite om een nieuwe baan te vinden of besluiten te verhuizen naar een andere stad. Veranderingen die je zelf initieert zijn prima, je hebt er immers zelf voor gekozen. Maar soms veranderen dingen terwijl je het zelf niet wil. Iemand zei ooit: “In elke tegenslag zit het zaadje van een gelijkwaardig of groter voordeel.” Of om het met de bekende woorden van voetballer Johan Cruijf te zeggen: “Elk nadeel heb z’n voordeel.”

Dat blijkt ook uit getuigenis van Evi Renaux, auteur Life on Sneakers en Plan B:

“1 juli 2013. De dag dat mijn leven voorgoed veranderde. Ik had het voelen aankomen. Hoofdpijnen die buiten proportie waren. Maar ik had mijn vader plots verloren, ik had een dochter van tweeënhalf, ik zat in een scheiding en combineerde dat alles met een drukke job in de marketingwereld. Dat moest wel een burn-out opleveren. Ik bleef nochtans herhalen dat ik alles best onder controle had. Uiteraard had ik verdriet, maar de hoofdpijnen waren buiten proportie. Die ochtend in juli geraakte ik nauwelijks uit bed, mijn rug deed immens veel pijn.

Na valium en pijnstillers ben ik op de spoed beland. Ook daar wisten ze niet wat ze zagen.

Toen ik de badkamerspiegel voorbij liep, dacht ik dat ik scheef stond. Maar ik sliep wellicht nog half. Toen ik aan de ontbijttafel mijn dochter hoorde roepen aan de trap, wilde ik haar in paniek halen. Maar ik geraakte niet van de stoel. Ik merkte dat ik echt scheef hing. Ik liet me van de stoel vallen en sleepte me op mijn armen naar de trap. In paniek heb ik mijn zus en de huisdokter gebeld. Toen ze aankwamen keken ze naar me of ze een alien zagen. Mijn hele rug stond scheef, de spieren volledig verkrampt. Ik riep het uit van de pijn. Na valium en pijnstillers ben ik op de spoed beland. Ook daar wisten ze niet wat ze zagen. Scans, bloedtesten: niets gaf uitsluitsel. Een bijwerking van de hoofdpijnmedicatie dan maar. Ik was de voorbije maanden wel eerder op spoed beland. Afwachten. De pijn en de scheve rug zouden wel over gaan.

Maanden later was de pijn er nog steeds. De scheve rug ook. Net als de hoofdpijnen. Er waren nog symptomen bijgekomen. Flauwvallen met lang bewustzijnsverlies, zenuwpijnen, verlammingsverschijnselen… Ik werd een plant. Tientallen dokters zijn er gepasseerd, evenveel ziekenhuizen. Niemand kon me helpen. Ze durfden me zelfs psychiatrisch te noemen. Ik had een job in de media, die ik met hart en ziel deed. Maandenlang kon ik er geen voet over de vloer zetten. Ik was er in mijn proeftijd. En zat eindelijk op een plaats waar ik de voorbije jaren zo hard voor gewerkt had, met een goed loon en goede voorwaarden. Ik deed het ook voortreffelijk. Maar er waren geen vooruitzichten.

Mijn job, waar ik voor leefde, werd me zowaar ontnomen. Dit was dé reden waarvoor ik beter wou worden.

Ik had geen idee wat ik had, wanneer het beter zou worden en wanneer ik zou kunnen terugkeren. Toen de proeftijd na een jaar ten einde liep kwam mijn bazin op bezoek. Ik had mezelf een hogere dosis pijnstillers gegeven, om me zo goed mogelijk te tonen. Ik had taart laten halen, en het huis geurde naar koek. Maar de taartjes bleven onaangeroerd. Ik kreeg mijn ontslag. Mijn contract werd niet verlengd. De media is nu eenmaal hard: ‘One day you’re in, the other you’re out.’ Ik bracht niets op en er was geen zicht op beterschap. Een slag in mijn gezicht. Mijn job, waar ik voor leefde, werd me zowaar ontnomen. Dit was dé reden waarvoor ik beter wou worden. Ik heb dagen onophoudelijk gehuild. Hier zat ik dan, bijna dertig, thuis, als een plant. Zonder diagnose, zonder job.

Het werd een lijdensweg van tweeënhalf jaar om te weten wat me aan de hand was. Ik ben invalide, en chronisch ziek. Een onafhankelijk neurologe heeft de puzzel voor me gelegd. Ik ben aan de beterende hand, en geen plant meer. Maar mijn lichaam is gehavend, en de vrouw van vroeger is verdwenen. Leefde ik vroeger on high heels, hollend van meeting naar meeting, levend voor het werk, dan stap ik nu langzaam op sneakers. Letterlijk en figuurlijk. Ik heb mijn waardenschaal moeten resetten, en ben op zoek moeten gaan naar een plan B. Wat kon ik nog, maar ook: wat wou ik nog? Wat had ik geleerd? Wie was ik geworden? En eerlijk? Ziek worden, mijn ontslag; was misschien wel het beste wat me kon overkomen. Niet lichamelijk, maar wel geestelijk.

Terwijl de auto’s je blijven voorbijrazen, moet jij beslissen of je een pechverhelper belt of zelf aan de slag gaat.

Om maar te zeggen dat al dat plannen uiteindelijk maar relatief is. Het leven houdt geen rekening met wat jij ooit voor ogen had. Je kan het sturen, dat wel, maar je kan het niet zomaar uitstippelen. Het is ergens jouw lot dat zal bepalen hoe het loopt. Of een samenloop van omstandigheden. Of wat de uitleg ook mag zijn. En je kan janken, piekeren, huilen, roepen, kwaad of uitzinnig zijn wanneer het niet loopt zoals je wilde. Maar dat zal niets veranderen aan het feit dat je even op de pechstrook van je leven beland bent. Met je vier richtingaanwijzers aan. En terwijl de auto’s je blijven voorbijrazen, moet jij beslissen of je een pechverhelper belt of zelf aan de slag gaat. Maar wat je ook kiest, je zal moeten aanvaarden dat je stilstaat. Tot er hulp komt. Tot je weer aan de gang kan om terug op de hoofdweg te geraken.

Ik heb lang staan kijken, op die pechstrook. Lang op hulp gewacht, lang naar mezelf gezocht. Maar pas toen ik aanvaardde wat was en wat niet meer te veranderen was, kreeg ik de ruimte om weer vooruit te gaan. Om oplossingen te zoeken, om mijn motor weer aan de gang te krijgen. Ook al pruttelde die in het begin wat tegen.

Maar ik vond plan B. Ik vond mijn oude liefde ‘schrijven’ terug. Ik schreef een boek en inspireerde mensen om nooit een tegenslag als een einde te zien, en ik wil graag nog honderd boeken schrijven. En ik heb het gevoel dat ik nooit nog iets anders wil gaan doen. Stopt dat morgen opnieuw, dan weet ik mezelf wel terug zal heruitvinden. Diep in jezelf zitten echt schatten verborgen, als je die zelf wil opgraven. Zolang jij daar maar in gelooft. Laat echt niemand je ooit iets anders vertellen.”

 

Verder lezen? Charlie abonnees kunnen het boek ‘Hoera, ontslag!’ (Borgerhoff en Lamberigts) kopen voor €17,95 ipv €22,95. Dat kan via deze link. Let op, de korting is al verwerkt, je hoeft dus geen codes invullen.

Schrijf je reactie

Charlie geeft regelmatig het woord aan mensen die - net als wij - geen blad voor de mond nemen.

Lees verder in Mensen

Colofon

Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen