Reportage

“Hier is iedereen precies gay, bi of lesbisch”

Seks, Drugs & Reggaeton: redactrice Arkasha reist door Brazilië

“Hier is iedereen precies gay, bi of lesbisch”

Redactrice Arkasha reist door Zuid-Amerika en vraagt latino’s en latina’s de kleren van het lijf. Hoe is het met de body image van de locals gesteld? En met hun liefdes- en seksuele relaties? Leggen Zuid-Amerikanen meer gevoel in hun vrijpartijen? Zijn alle mannen bedriegers? En zijn de vrouwen zo jaloers als de mannen beweren? Kortom: wat is er waar van de clichés die wij over Zuid-Amerikanen kennen? Tijdens het carnaval in Rio de Janeiro ontdekte ze dat losbandigheid en katholicisme hand in hand kunnen gaan.

Het is februari 2017. Het is carnaval. Ik ben in Rio de Janeiro.

Vanop de Suikerbroodberg heb ik een prachtig uitzicht over de hele stad. De zon broeit. Het groen van de bergen schittert. Her en der groeien exotische bloemen aan de bomen. Aan de stranden, uit het zand van Copacabana en Ipanema, rijzen stevige palmbomen. De Atlantische Oceaan spuwt hoge golven uit op het hagelwitte strand. Badgasten zijn stipjes onder hun kleurrijke parasols.

We zoomen in. De bikini’s en broekjes van de badgasten omvatten weinig stof. Strandventers verleiden hen met kokosmelk en caipirinhas. Rio de Janeiro is heel erg mooi. En niet alleen omwille van de natuur. De cariocas – de bijnaam van Rio’s inwoners – schitteren al even hard. Body image is hier overduidelijk een ding. Ze pronken met hun ronde billen of strakke biceps. Maar arrogantie lijkt hier niet te bestaan. Op straat waait het ene vriendelijke gezicht na het andere me toe. En ze zijn exotisch, die Brazilianen. Geen wonder dat Snoop Dogg en Pharrell Williams hier in 2002 hun clip opnamen voor ‘Beautiful’.

“Er wordt gepronkt met veren, glitter, bloemenslingers, kroontjes, maskers en ook met strakke lijven.”

Met carnaval wordt al die sensualiteit en seksualiteit nog eens extra in de verf gezet. Tijdens de feestweek worden er zo’n veertig blocos per dag georganiseerd; straatfeesten met praalwagens die samba door de luidsprekers pompen. Brazilianen en toeristen dansen er samen in het rond. Ze pronken met veren, glitter, plaktattoos, bloemenslingers, bikini’s, kroontjes, maskers en ook met hun strakke lijven.

In dat wilde microklimaat van kleurrijke knapperds wordt indringend ge-eyefuckt. En soms ook verlegen geglimlacht, of net verleidelijk. En er worden al eens wat openingszinnen uitgewisseld, zoals “Where are you from?” en “Have you ever kissed a Brazilian?”.

En dan wordt er, misschien, heel even, intens gezoend en gestreeld, daar midden op straat, met die onbekende andere. Totdat een van de twee de uitwisseling afrondt, een kushandje werpt en zich opnieuw laat opnemen in het feestgedruis. Eén iemand overschouwt dit alles. Vanaf Rio’s hoogste bergtop kijkt het beeld van Christus de Verlosser toe. Hij lijkt het allemaal best te vinden.

Brazilië is nog steeds het land met de meeste katholieken ter wereld. Maar van katholieke vroom- en kuisheid is tijdens carnaval echt niks te merken. Wat gebeurt er nadien? Wanneer de glitter wordt ontschminkt en de maskers afgaan? Is Brazilië dan nog steeds zo open minded?

“Kinderen van ouders die niet voor de kerk getrouwd zijn, morgen niet worden gedoopt. Gescheiden mensen worden uit de kerkelijke kringen verbannen.”

Een wetenschappelijke publicatie van Harvard stelt dat in 1940 nog 95% van de Brazilianen praktiserend katholiek zou zijn geweest. Maar dat cijfer zou in 2009 zijn teruggevallen naar 60%. Een artikel van Forbes van eind 2016 poneert dat het aantal praktiserende katholieken vandaag zou zijn geslonken tot 50%. En praktiserend betekent hier nog regelmatig naar de kerk gaan, je kinderen laten dopen en jezelf door een priester laten trouwen. Een groot deel van de terugloop is volgens Forbes te wijten aan hoe de kerk in Brazilië met haar gelovigen omgaat. Kinderen van ouders die niet voor de kerk getrouwd zijn, morgen niet worden gedoopt. En mensen die scheiden worden uit de kerkelijke kringen verbannen. De normen van de kerk zijn niet aangepast aan de huidige maatschappelijke en relationele verschuivingen. De niet-gelovige groep groeit snel. In de afgelopen twee jaar zou het cijfer van mensen die zeggen niet-gelovig te zijn, zijn opgelopen van 6% naar 14%. Maar dat de helft van de bevolking nog steeds praktiserend katholiek is, is nog steeds erg veel in vergelijking met België. Volgens een artikel in De Standaard uit 2016  zijn vandaag nog zo’n 200.000 Belgen praktiserend katholiek, wat na een snelle berekening minder dan 2% van de bevolking is.

Ik ben geïntrigeerd door de tegenstelling van katholicisme en vrije seksuele moraal. En dus onderwerp ik twee locals aan een vragenvuur over hun relaties: de Franse Luna (28) is biseksueel, woont al jaren in São Paulo en heeft sinds een paar maanden een nieuw lief. De Braziliaanse Bruno (32) is hetero, single en komt uit Rio. Hij is wel gedoopt, maar niet praktiserend katholiek. 

Luna, je liefdesleven heeft je naar Brazilië gebracht. Vertel!
Luna: “Acht jaar geleden, in 2009, leerde ik een Fransman kennen die in Brazilië ging studeren. We werden een koppel en ik ben hem gevolgd. Tijdens onze tijd daar heb ik een periode alleen rondgereisd. En tijdens die reis ben ik mijn toekomstige vrouw tegengekomen, een Braziliaanse. Mijn ex-vriend en ik hebben drie jaar in een moeilijke situatie geleefd. Want ik hield van hen allebei. Hij moest kiezen of hij daarmee kon omgaan. Uiteindelijk ben ik eind 2014 met haar getrouwd. Maar in oktober 2016 zijn we uit elkaar gegaan. Ik heb heel veel passie en liefde in me en ik geloof dat je van meerdere mensen tegelijkertijd kan houden. Ik wilde een open relatie en vrijer zijn, maar dat wilde zij niet. Nadat we uit elkaar gingen ben ik opnieuw verliefd geworden, ook op een vrouw.”

Luna (rechts) en haar huidige vriendin

Zijn Brazilianen meer open minded wat homoseksualiteit betreft?
Luna: “Hier is iedereen precies gay, bi of lesbisch. Het lijkt alsof iedereen al eens een homoseksuele relatie heeft gehad. Brazilianen praten heel open over hun ervaringen, ze praten de hele tijd over seks, alles is hyperseksueel. In Frankrijk zijn we minder open, onze cultuur is niet zo. Er is meer onderdrukking. Dat wil niet zeggen dat mensen geen homoseksuele gevoelens hebben, maar ze verstoppen ze.”

Zijn Brazilianen meer seksueel dan Europeanen, denk je?
Bruno: “Ik denk dat Brazilianen heel open zijn wat seksualiteit betreft. We leven in een erg seksuele omgeving, want we zijn altijd omringd door halfnaakte lichamen: op het strand, in de fitness, met carnaval…”

“Het is hier altijd warm, we zweten en dragen minder kleren. Bovendien hebben mensen hier veel minder complexen over hun lichaam.”

Luna: “Vanuit mijn oogpunt kampen Brazilianen niet met de taboes waar wij Fransen mee kampen. Ik denk dat het veel te maken heeft met het klimaat. Het is hier altijd warm, we zweten en dragen minder kleren. Bovendien hebben mensen hier veel minder complexen over hun lichaam. Dansen is ook een belangrijk deel van de cultuur. Mensen laten hun lichaam gaan. Brazilianen zijn erg vleselijk, en erg direct.”

Bruno

Wat zijn de verschillen tussen een relatie in Brazilië en een relatie in Europa?
Luna: “Wat mij is opgevallen, en wat ik gaandeweg heb geleerd, is dat er in Brazilië verschillende etappes zijn in een relatie. Je gaat een paar keer uit gedurende een aantal maanden. Maar dan zijn er nog geen compromissen. Je bent allebei nog erg onafhankelijk en hebt aparte leventjes. In Frankrijk ga je één keer uit en wanneer je elkaar leuk vindt, hop, dan woon je een maand erna al samen. Om samen te vatten: in Brazilië zijn relaties veel onafhankelijker en vrijer. In Frankrijk worden de dingen al heel snel serieus.”

Bruno: “Ik denk dat er heel veel verschillende soorten relaties bestaan in Brazilië. Maar over het algemeen denk ik dat we hier nog steeds in een mannelijke, machistische maatschappij leven. Op bepaalde vlakken zijn we ook traditioneler. In Brazilië wordt er doorgaans nog getrouwd. Dat komt door onze katholieke achtergrond. In mijn familie is ook iedereen getrouwd. Mijn grootouders zijn al 60 jaar samen en mijn ouders al bijna 40. Ik denk dat ik daardoor ook wel hoge verwachtingen heb van relaties. Het wordt moeilijk om aan die hoge standaard te voldoen.”

Trouwen blijft een belangrijke pilaar, en tegelijkertijd is jullie maatschappij erg seksueel. Wordt er binnen vaste relaties dan niet veel bedrogen?
Bruno: “Ik denk dat de mensen trouw nog steeds erg belangrijk vinden. Voor mij is dat het fundament van een goede relatie. Al denk ik wel dat veel Braziliaanse mannen hun vrouw of vriendin bedriegen. Er dat vinden ze oké. Er zijn zelfs mannen die prostitutie geen bedrog vinden. Maar de tijden zijn aan het veranderen. Ik zie het vaker en vaker gebeuren dat ook vrouwen hun man bedriegen. Maar als puntje bij paaltje komt, worden mannen wel nog steeds gemakkelijker vergeven door hun vrouw. Omgekeerd ligt het moeilijker. Ik denk dat het iets cultureels is, dat in onze maatschappij is ingeworteld.”

“Voor onze generatie is de kerk ouderwets. Geen condooms gebruiken… Serieus?”

En dan nu de hamvraag. Brazilië is tegelijk én een heel katholiek land én heel erg seksueel. Hoe zijn die twee verenigbaar?
Bruno: “Dat vind ik echt een moeilijke vraag. Misschien doen mensen niet aan practice what you preach. Ik denk dat mensen die naar de kerk gaan dat vooral doen om iets te hebben om in te geloven, om te worden gerustgesteld. Ze denken dat er iets is wat groter is dan hen, iets wat voor hen zorgt. Mensen zijn bange wezens. Vooral voor de dood. En ik denk dat naar de kerk gaan hen geruststelt. Maar voor onze generatie is de kerk ouderwets. Geen condooms gebruiken… Serieus?”

Zijn de mensen die naar de kerk gaan dezelfde mensen die loco gaan tijdens carnaval?
Bruno: “Ook ja. Zoals ik al zei, maakt naar de kerk gaan geen heiligen van de mensen. De kerk heeft wel  nog steeds een grote sociale functie. Ik heb een vriend die naar een katholieke jongerengroep gaat, en ze doen aan welzijn voor de armen. Ik vind het raar, maar hij is er heel blij mee.”

 

Tijdens onze gesprekken over seksualiteit en katholicisme kijk ik even naar boven. Vanop zijn hoge berg waakt Christus de Verlosser nog steeds over ons. Hij houdt zijn armen vreedzaam open. En knijpt een oogje dicht. Want Brazilië is een land van tegenstellingen. En er zijn armen voor iedereen.

Lees de hele reeks Seks, Drugs & Reggaeton hier.

Schrijf je reactie

Arkasha Keysers is freelance journaliste, copywriter en vertaler. Ze houdt van film, reizen, dansen en mensen. Door haar hogere studies heeft ze veel geleerd, maar net zo veel door in een café te werken, naar Spanje te verhuizen en Zuid-Amerika te doorkruisen met de rugzak. Schrijven vindt ze een dankbaar beroep, want de slechtste ervaringen zijn vaak de beste verhalen.

Lees verder in Wereld

Colofon

Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen