Reportage

Olga (78) is vrijgezel en wil dat graag zo houden

Seks, Drugs & Reggaeton: redactrice Arkasha reist door Zuid-Amerika

Olga (78) is vrijgezel en wil dat graag zo houden

Redactrice Arkasha reist door Zuid-Amerika en vraagt latino’s en latina’s hoe het met de body image van de locals gesteld is en met hun liefdes- en seksuele relaties. In een vorige reportage praatte ze al met het jonge homokoppel Elias en Aarón. Deze keer gaat ze voor relatieraad en -verhalen in Buenos Aires op bezoek bij Olga (78). Op haar achttiende trouwde ze voor de eerste keer. Toen ze 68 was voor de tweede keer. En dus heeft ze wel iets te zeggen over relaties toen en nu. Foto’s: Luis Henriquez

Olga Beatriz Laera heet ze, de gesofisticeerde dame die voor me zit, in de bibliotheek van het buurtlokaal, een ruimte met de allure van een oude kantine. Er wordt gedoneerde kleding uitgedeeld, er staan beschilderde bloempotten en aan de muur hangt een papieren kerstboom. Ik ben hier als vrijwilliger om activiteiten voor gepensioneerden te organiseren. Olga is een van de deelnemers. We verschillen precies 50 jaar en we zijn op andere continenten geboren, maar zodra we beginnen te praten lijkt het alsof we elkaar al jaren kennen.

In het buurtlokaal wordt gedoneerde kleding uitgedeeld

Olga heeft twee huwelijken en het verlies van een kind meegemaakt, maar ze leeft in het hier en nu. “Het verleden kan pijn doen, maar je mag er niet in blijven ronddwalen. Het heden is een geschenk en daar moet je van genieten. Een dag als vandaag krijg je niet meer. Hij is uniek.” Maar  ze heeft er geen problemen mee om over dat verleden te vertellen. Ons gesprek begint bij het begin.

Olga, wanneer trouwde je voor het eerst?
“Toen ik 18 was en dat was veel te jong, al ben ik wel uit liefde getrouwd. Als je in mijn tijd 20 was en nog niet getrouwd, dan was je al aan de oude kant.”

Met haar eerste man kreeg Olga drie kinderen, waarvan een dochtertje het leven liet toen het zeven was. Jaren passeerden en Olga en haar man begonnen hun eigen zaak, een kiosk in Flores, de wijk waarin ze nu opnieuw woont. Toen ze uit elkaar gingen, kwam Olga er alleen voor te staan, maar de zaak bracht geld binnen. Ze liep zwierig rond op hoge hakken en ging elke week naar de kapper. In die tijd leerde ze haar tweede man kennen, maar voor ze daarover begint te vertellen, stel ik haar nog een andere vraag. Haar antwoord is kordaat.

Zijn er nog andere mannen geweest tussen je twee huwelijken door?
“Er zijn wel mannen geweest, maar dat duurde nooit lang. Ik voelde dat ze mij gebruikten, omdat ik het financieel goed had dankzij mijn eigen zaak. Die mannen zochten comfort, maar ik doorzag dat. Ik had geen zin om een man te sponsoren!”

We gaven elkaar de hand. Op dat moment voelden we allebei iets. Eigenlijk hebben we elkaars hand nooit meer losgelaten.

De moeder van Olga’s vaste kapster had echter een prima exemplaar voor haar op het oog en organiseerde een date.

“Ik ben altijd te vroeg op een afspraak en hij was te laat. Geen goede binnenkomer. We gaven elkaar de hand, want bij een vreemde man ben ik eerder afstandelijk. En toch. Op dat moment voelden we allebei iets. Eigenlijk hebben we elkaars hand nooit meer losgelaten. We waren allebei zo verliefd, het was allesbehalve uit gemakzucht dat we zijn getrouwd. Ik had geen dak boven mijn hoofd nodig en hij had geen vrouw nodig om voor hem te zorgen, want hij deed alles zelf. Het was een prachtige tijd, we gingen bijvoorbeeld vaak op reis. Ik mocht altijd kiezen waar we heengingen. Totdat hij ziek werd. Toen we elkaar leerden kennen was ik 57 en hij 67. En na een paar jaar vergat hij dingen die je niet mag vergeten. Het is niet heel vreemd als je de naam vergeet van de film die je in de bioscoop hebt gezien, maar hij vergat dat hij überhaupt naar de bioscoop was geweest. En dus gingen we naar de neuroloog, maar een diagnose kregen we niet. Toen hij stierf was er nog niet zoveel bekend over Alzheimer als nu.”

In de bijzinnen merk ik dat Olga niet alleen een uitgesproken mening heeft over haar eigen relaties, maar ook over hoe die er nu uitzien, bij de jeugd.

Zijn er grote verschillen tussen relaties toen en nu?
“Vroeger was er meer geslotenheid over zulke onderwerpen, nu is er veel openheid. In mijn tijd mocht je op straat nog geen kus geven aan je vriendje. Je mocht vroeger niet over maandstonden praten, nu kan je vrijuit zeggen dat je aambeien hebt. Seks is iets natuurlijks. Ik vind niet dat er taboes rond mogen bestaan. Seks is deel van het leven, het is verdorie het leven zelf! Vroeger gebeurde alles stiekem. Nu wordt er overal gevreeën. Pubers gaan samen op reis en blijven bij elkaar logeren. Mijn neefje van 19 blijft bijvoorbeeld al bij zijn vriendinnetje slapen.”

Je mocht vroeger niet over maandstonden praten, nu kan je vrijuit zeggen dat je aambeien hebt.

Wat vind je daarvan?
“Ik vind dat jongeren zich al erg veel verantwoordelijkheden op de hals halen. Ze leven samen als man en vrouw en hebben eigenlijk ook al de verantwoordelijkheden van man en vrouw, alleen hebben ze niet de veiligheid van het huwelijk. Vroeger bestonden dat soort relaties ook, maar werd het allemaal stiekem gedaan. Nu is alles meer recht door zee. Geef mij maar de middenweg. En wat trouwen betreft, dat doe je toch vooral met je verstand. De tweede keer hoefde ik eigenlijk niet te trouwen, maar het werd me door familie en vrienden toch aangeraden. Mijn tweede man en ik trouwden 11 jaar nadat we elkaar leerden kennen. Ik ben blij dat ik die raad toen gevolgd heb. Als ik niet getrouwd was, dan had ik nu namelijk geen pensioen.”

Wat is volgens jou de sleutel tot een geslaagde relatie?
“Om te beginnen moet er liefde zijn, en begrip. Je moet niet aan elkaar plakken, maar wel samen ergens voor gaan, in dezelfde richting. Je moet voor elkaar zorgen en niet te jaloers zijn, want dat is nefast voor je liefdesleven. Een jaloerse man laat je niet vrij, en daar word je ziek van. Ik denk dat het daarmee wel moet lukken. En je moet elkaar wat verwennen.”

Heb je op dit moment een relatie?
“Nee. Het is me de tweede keer heel goed vergaan. Veel mensen proberen me te overtuigen dat het mooi is om iemand aan je zijde te hebben. Maar weet je, ik heb er geen zin in. Ik ben vrij, ik kan doen wat ik wil. De familie van mijn vader woont in Italië. Ik heb er mijn hele leven van gedroomd om er eens op bezoek te gaan. En afgelopen lente heb ik dat gewoon gedaan.”

Vroeger werkte ik zo hard dat er geen tijd was om te genieten, zelfs niet van mijn kinderen. Nu geniet ik wel.

“Ik logeerde in het huis van mijn nicht. Zij sprak Italiaans tegen mij en ik sprak Spaans terug. Met de gsm stuurden we elkaar opgenomen berichtjes en foto’s van de paus. De paus woonde vroeger om mijn hoek. Ik ken hem nog van toen hij kind was.”

“In oktober hebben we een rondreis gemaakt naar Venetië, Rome, Monteroso, La Parma, Firenze en Sicilië. Het was een spectaculaire reis. Mijn nicht belt me vaak op om te vragen of ik terug naar Italië kom. Ik kan niet wachten om terug te gaan, en dat kan ook. Die vrijheid heb ik omdat ik geen relatie heb. Vroeger werkte ik zo hard dat er geen tijd was om te genieten, zelfs niet van mijn kinderen. Nu geniet ik wel. Toen ik jonger was had ik nooit kunnen denken dat ik op deze leeftijd en alleenstaand en zó gelukkig zou kunnen zijn.”

De volgende keer gaat Arkasha met de 81-jarige Juan in gesprek over de liefde.
Lees de hele reeks Seks, Drugs & Reggaeton hier.

Schrijf je reactie

Arkasha Keysers is freelance journaliste, copywriter en vertaler. Ze houdt van film, reizen, dansen en mensen. Door haar hogere studies heeft ze veel geleerd, maar net zo veel door in een café te werken, naar Spanje te verhuizen en Zuid-Amerika te doorkruisen met de rugzak. Schrijven vindt ze een dankbaar beroep, want de slechtste ervaringen zijn vaak de beste verhalen.

Lees verder in Wereld

Colofon

Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen