Reportage

Met dit ritueel worden pubers in de Colombiaanse jungle volwassen

Seks, Drugs & Reggaeton: redactrice Arkasha reist door Colombia

Met dit ritueel worden pubers in de Colombiaanse jungle volwassen

Redactrice Arkasha reist door Zuid-Amerika en vraagt latino’s en latina’s langs de neus weg of ze de drugscultuur in hun land ook zelf opsnuiven. Maar ze wil ook weten hoe het met de body image van de locals gesteld is, en met hun liefdes- en seksuele relaties. Leggen latino’s en latina’s meer gevoel in hun vrijpartijen? Zijn alle mannen bedriegers? En zijn de vrouwen zo jaloers als de mannen beweren? Kortom: wat is er waar van de clichés die wij over Zuid-Amerikanen kennen?

Puberjongens- en meisjes in de Colombiaanse jungle worden volwassen door een huishoudelijk en seksueel ritueel

charlie_artikel_3d

Het is een mooie novembernacht in de jungle, de laatste avond van een prachtige trektocht naar Ciudad Perdida, als een lid van een inheemse stam in de Colombiaanse jungle me in het Spaans een bijzonder verhaal toefluistert.

Al drie dagen heeft iedereen in ons wandelgezelschap zijn wandelschoenen aan, en dezelfde sokken en hetzelfde t-shirt. Drie dagen lang gleden we uit in de modder, klopte onze hartslag overuren, waadden we door rivierbeddingen en klommen we tegen kleine watervallen aan. Daar kregen we wel het een en ander voor in de plaats: zicht op felblauwe vlinders zo groot als onze handen, bananenbomen met donkerpurpere bloemen, mieren die bladeren aandragen en donkergroene bergen in de mist.

Op deze derde dag komen we op de prachtige archeologische site aan. Ciudad Perdida werd decennialang door de Tairona-indianen bewoond, maar zij moesten rond 1650 vluchten voor de Spaanse conquistadores. De stad raakte in de vergetelheid en werd pas in 1973 teruggevonden. Op het moment dat onze verteller zijn verhaal doet, zijn we al op de terugweg en slapen we in een kamp dat door de inheemse bevolking wordt beheerd.

Ik zit met enkele reisgenoten onder een zeil rond een kampvuur, tussen leden van de Wiwa, één van de vier inheemse stammen die de bergketen Sierra Nevada de Santa Marta bevolken. Het geknetter van het vuur vermengt zich met het gemompel van de Wiwa’s en het geklater van de rivier onder ons.

charlie_artikel_3b

Wiwa-vrouwen zijn er vanavond niet bij. Enkel mannen komen samen onder dit zeil. Om rituelen uit te voeren en te mediteren. Ze hebben lange zwarte haren, lederen gezichten en ze dragen witte katoenen kleren. Ze praten zachtjes en kauwen cocabladeren. Het gelige vuur is het enige licht dat op hun hoge jukbeenderen schijnt. Eén van de mannen schudt met een jutezak. Er komt rook uit. Er zitten versgerookte cocabladeren in. Door het schudden met de zak koelen de bladeren af.

Eenmaal lauw worden de bladeren verdeeld, op een propje gerold en tussen de kiezen gestoken. Ik krijg ook wat bladeren toegestopt. Ze smaken bitter en maken mijn tandvlees en het tipje van mijn tong gevoelloos, alsof ik tien Strepsils met Lidocaïne na elkaar heb opgezogen. De bladeren zijn de basis voor cocaïne, maar ook op zichzelf zijn ze een wondermiddel. Ze geven energie, zijn goed voor de spijsvertering en helpen tegen hoogteziekte, wat in Colombia van pas komt.

artikel-3_inheems

Gids Nelson, over wie ik in het vorige artikel van deze reeks vertelde, nodigde de mannen uit om ons te vertellen over het ritueel waarmee pubers volwassen worden. De Wiwa-man die begint te vertellen, is het duidelijk niet gewoon om in de schijnwerpers te staan. Hij vertelt zijn verhaal stil en verlegen. Het begint als een onschuldig sprookje, maar ontwikkelt zich tot een nogal controversieel verhaal:

“Wanneer er bij de Wiwa een kind geboren wordt, zwijgen de ouders in alle talen over hoe het kind er gekomen is. Op een bepaalde leeftijd begint dat kind zich natuurlijk vragen te stellen. ‘Waarom ben ik hier?’, vraagt het zich af. ‘Hoe ben ik hier gekomen?’ De ouders reppen er met geen woord over dat er seks nodig is om kinderen te krijgen. Om het kind te sussen, vertelt de moeder dan een verhaal:

Ik zal je vertellen waar je vandaan komt. Je vader en ik wilden erg graag een kindje. Op een dag trok ik naar de rivier om me te wassen. De zonnegod daalde neer uit de hemel. Hij hield jou in zijn armen. Je was nog heel erg klein, en ik kreeg je als geschenk. Ik werd meteen overweldigd door liefde en nam je mee naar huis. Sinds dat moment ben je ons kind.

artikel-3_inheems2

Tot zover niets schokkends. Het doet denken aan onze verhalen over de ooievaar die kindjes aflevert. De verteller gaat verder:

“Het duurt jaren vooraleer de kinderen te weten komen hoe de vork echt in de steel zit. Oudere broertjes en zusjes die hun zwangere moeders zien, wordt verteld dat hun moeder een ziekte heeft. Na enkele maanden bevalt hun moeder achter de schermen. Bij terugkomst vertelt ze een gelijkaardig verhaal. Dat de zonnegod haar genas en een broertje of zusje meebracht.”

Onze verteller maakt een sprong in zijn verhaal. De kinderen waarover hij vertelt, zijn plots pubers geworden.

De puber en zijn ‘amiga’ vragen toestemming om met elkaar te slapen. Indien de sjamaan zijn jawoord geeft, hebben ze seks.

“Wanneer de jongens een jaar of 16 zijn, zijn ze klaar voor het volwassen leven. Ze krijgen van de gemeenschap de opdracht om een ‘amiga’ te zoeken: een jonge vrouw van tussen de 20 en 25, die niet getrouwd is. Zij moet de jongen binnen enkele maanden inwijden en mag haar taak niet weigeren. Ze toont hem dan het huishoudelijke leven, en na een paar weken trekken de puber en zijn amiga naar de sjamaan. Ze vragen er toestemming om met elkaar te slapen. Indien de sjamaan zijn jawoord geeft, hebben ze seks. De dag nadien moet de jongen over zijn avontuurtje komen biechten bij de sjamaan, die hem dan – als alles volgens plan verlopen is – tot man kroont. Vanaf dat moment hangt de jongen zijn knapenplunje aan de haak en trekt hij mannenkleren aan. Hij is klaar om deel te nemen aan het volwassen leven.”

“Maar wat gebeurt er dan met die ongehuwde meisjes?”, vraag ik onze verteller. “Omdat die meisjes toch niet getrouwd zijn, kunnen ze de jonge mannen net zo goed helpen” antwoordt hij. “Doen ze dat dan vaker, bij meerdere mannen?” vraag ik. “Klopt,” antwoordt de verteller. “Zo gaat met de ongehuwde meisjes in onze traditie.”

Ik kan het niet laten een wenkbrauw te fronsen, maar wil meer weten over wat er met de Wiwa-pubermeisjes gebeurt. Ook zij krijgen blijkbaar een amigo’.

Ook meisjes krijgen vanaf het moment dat ze hun regels hebben een ‘amigo’ die hen alles leert.

“Vanaf het moment dat ze hun regels hebben, worden meisjes een vrouw. Ook hun ‘amigo’ leert hen alles aan. Het zijn niet de meisjes zelf, maar de ouders van het meisje die de vriend des huizes uitkiezen. Het gebeurt ook dat jonge mannen zelf de ouders van een pubermeisje benaderen om haar ‘amigo te mogen zijn. Op het einde, bij de sjamaan, mag het duo kiezen of ze trouwen of niet.”

“Mag het meisje dat ook weigeren?”, vraagt iemand uit onze groep. “Ja”, antwoordt de verteller. Nadien gaat het gesprek een andere kant uit. In stilte blijf ik me afvragen of het net de meisjes zijn die weigeren, die in de rol van amigaterechtkomen. Helaas krijg ik niet meer de kans om die vraag te stellen.

Onze oogleden worden zwaar, het vuur wordt zwakker. Tijd om onder ons muskietennet te kruipen. Morgen is er een nieuwe dag. Vreemde dierengeluiden stijgen op uit de stilte. De rivier blijft stevig voortkabbelen.

Lees de hele reeks Seks, Drugs & Reggaeton hier.

Schrijf je reactie

Arkasha Keysers is freelance journaliste, copywriter en vertaler. Ze houdt van film, reizen, dansen en mensen. Door haar hogere studies heeft ze veel geleerd, maar net zo veel door in een café te werken, naar Spanje te verhuizen en Zuid-Amerika te doorkruisen met de rugzak. Schrijven vindt ze een dankbaar beroep, want de slechtste ervaringen zijn vaak de beste verhalen.

Lees verder in Wereld

Colofon

Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen