Kiss and Tell

Is het haalbaar om monogaam te zijn? Is exclusiviteit een voorwaarde voor een goede relatie, of verkies  jij een andere soort van relatie? Het Nieuwsblad Magazine en Charlie Magazine bundelen hun krachten in een onderzoek naar hoe wij met monogamie omgaan in Vlaanderen.

Een monogame relatie is de norm: zo goed als alle romantische films eindigen met and they lived happily ever after. Maar wat gebeurt er wanneer de hoofdpersonages een beetje uitgekeken raken op elkaar of op een ander verliefd worden? Is de mens wel gemaakt om monogaam te zijn?

Het Grote Monogamie onderzoek bestaat uit twee luiken: Met iVox bevragen we een representatief panel van 1.000 Vlamingen over hoe zij monogamie en andere relatievormen beleven. Je kan zelf ook deelnemen op www.nieuwsblad.be/monogamie.

Tegelijk nodigen we jullie uit om hier volledig anoniem en zonder schroom te vertellen over jouw ervaringen met monogamie en met andere relatievormen.Wat betekent trouw voor jou? Ben jij wel eens vreemdgegaan en welke impact had dat op je relatie? Is exclusiviteit een must voor jou? Wij zijn benieuwd naar jouw ervaringen. Een selectie van de meest eerlijke en mooiste getuigenissen zal gepubliceerd worden in Het Nieuwsblad Magazine en op Charlie Magazine.

Meer info: “Zijn we gemaakt om monogaam te zijn?”
Beeld: Kris De Smedt en Erik Vernieuwe
Om jezelf bloot te geven moet je een aangename plek creëren. Daarom vragen wij jullie om rekening te houden met deze richtlijnen. 1. Enkel oprechte getuigenissen 2. Geen haatpraat. 3. Niet reageren op elkaars verhalen, daarvoor is dit platform niet ontwikkeld. Ongepaste reacties worden verwijderd.
Kiss & Tell

Samen non-monogamie ontdekken

Ik ben een vrouw van 29 en ben 8 jaar samen met mijn vriend, die ik sinds kort mijn "man" mag noemen.
Al van in het begin van onze relatie hadden we een enorm opwindend en geil seksleven. Allebei open minded, maar wel strikt monogaam. Nu, 8 jaar later, kan ik eerlijk zeggen dat we zowel relationeel, als seksueel nog veel meer naar elkaar zijn toegegroeid.
Al vrij snel in de relatie ontdekten we dat het ons allebei enorm opwindt om elkaar fantasieen te vertellen. Niet enkel tijdens het vrijen, maar ook bv. tijdens het elkaar ophitsen met geile berichtjes. We kwamen erachter dat mijn man het ongelofelijk opwindend vindt zich voor te stellen hoe ik met een andere man vrij. Zo'n fantasie komt er natuurlijk niet op de eerste dag uit, maar hoe vaker we open en eerlijk communiceerden, hoe vrijer we ons allebei voelden om (in gedachten) onze grenzen te verleggen en vooral het klassieke beeld van wat of hoe het seksleven binnen een relatie "moet" zijn achter ons te laten.
Dit heeft geleid tot enkele triootjes (zowel met een vrouw, maar ook met mannen). Ik ontdekte dat ik enorm kan genieten van de aandacht van mijn man en een "vreemd" persoon. Op zich steeds super geile situaties, maar uiteraard niet altijd simpel om je als koppel hierin niet kwijt te raken. We laten dan ook niets onuitgesproken, elk gevoel, elke bedenking, positief of negatief delen we met elkaar. Het is een duidelijke afspraak dat gevoelens voor een ander persoon een absolute "no-go" is. We gaan ook niet apart op zoek naar een "fling", we beleven alles als koppel.

Ik voel me zo sterk met hem verbonden, maar ik wou dat we een vriendenkring hadden met open-minded mensen die min of meer hetzelfde pad als wij bewandelen. Om zo ervaringen uit te wisselen, maar vooral ook om het taboe te doorbreken.

Ik mis een platform dat gelijkgestemde zielen zoals wij verenigt, zonder terecht te komen in vulgaire toestanden of goedkope websites.

Alleszins benieuwd wat onze toekomst nog in petto heeft.

Bloot geven

Als er een grote respons zou komen op deze oproep, en er daardoor veel volk over deze virtuele vloer zou komen, dan is het risico reëel dat daar mensen bij zitten die mij in mijn verhaal zouden herkennen, dus ik hou het zeer summier : sinds 10 jaar heb ik een vaste relatie, we wonen ook al bijna even lang samen. De eerste vier jaar ben ik 'trouw' gebleven, daarna is dat veranderd. Deels door 'tekortkomingen' bij mijn vriendin en in onze relatie (oa seksueel, maar niet enkel dat), maar in de eerste plaats door mijn eigen karakter en verlangens. Ik begon online contacten te leggen, via datingsites, en dit ging me goed af en smaakte naar meer. Op die manier heb ik meerdere vrouwen ontmoet, sommigen op wie ik echt smoorverliefd was, anderen waar het 'gewoon' mee klikte en waar de aantrekkingskracht wederzijds was. Dit was superintens, maar slopend tegelijk, omdat ik er dubbele levens op na begon te houden, en daar in verloren liep. Uiteindelijk barstte de bom dan toch, heb ik zaken opgebiecht, omdat ze toch niet langer te verstoppen waren, en omdat ik nooit de intentie heb gehad om wie dan ook te kwetsen.
Daarna heb ik me lang gedeisd gehouden, op mezelf teruggeplooid, mogelijke verleidingen gemeden, maar ook dit bleek onhoudbaar, ik loochende mezelf. Opnieuw via internet kwam ik in contact met andere, nieuwe vrouwen, nieuwe wonderbaarlijke wezens, en opnieuw werden er 'grenzen' overschreden. Ik weet niet of ik verliefd ben geworden, is het mogelijk om op meerdere vrouwen tegelijk stapelverliefd te worden, om tegelijk die prille verliefdheid te voelen voor meer dan één iemand? Ik weet het niet. Ik weet ook niet of polyamorie nastrevenswaardig is, maar ik weet wél dat monogamie heel lastig is, onhoudbaar bijna ... maar misschien nog het beste van alle slechte mogelijkheden? Hmm ... Ik betwijfel het sterk ...

Preutofiel

"Verandering van preut is pietje's kermis"

CD-speler

van MONOgamie STEREOgamie maken !

Vogelaar

Als ze vraagt ;" doet ge "het" nog graag ?" verbaasd antwoorden ; "Op jou of op een ander?"

Laatbloeier

Ik was een laatbloeier, als tienermeisje had ik nooit een vriendje. Op mijn 19e gebeurde de eerste kus en een week later deelde ik voor het eerst het bed, met dezelfde jongen. We zouden 4,5 jaar samenblijven. Maar er schorde wat. Sinds ik van geconsumeerde liefde geproefd had en aan den lijve had ondervonden wat seksueel verlangen precies was, besefte ik dat ik altijd al op mannen en vrouwen verliefd geworden was. Meisjes waar ik voordien gewoon 'heel graag bevriend' mee wilde zijn, erkende ik plots als vlam. Ik hield van mijn vriend, maar had nog een andere kant van mezelf uit te zoeken. Hij was boos en teleurgesteld, als ik na hem weer met een jongen zou aankomen als nieuwe partner, zou hij het me nooit vergeven. Dat gaf hij me mee, toen ik onze relatie gedaan maakte. Het is moeilijk om iemand van wie je houdt achter te laten, helemaal ten koste van die persoon. Meer dan een jaar gebeurde er niets op seksueel vlak, ondanks benaderingen van verschillende partijen. Ik moest de breuk verwerken, was bang om weer intimiteit en daarbij ook conflict met iemand aan te gaan. Tot ik op een nacht met een meisje het bed deelde. Het was een vrijblijvende contact. We zagen elkaar een paar keer en ik deelde tijdens deze periode ook het bed met andere mannen. Dit gebeurde met meerdere personen gedurende een jaar. Nu ben ik ervan overtuigd dat ik van meerdere mensen tegelijk kan houden, maar nood heb aan een stabiele relatie met een man. Daarbovenop de mogelijkheid tot vrijblijvend contact met vrouwen zou het summum zijn, maar mijn huidige vriend heeft dit liever niet. Zelf ben ik helemaal niet jaloers, hij zou zelf ook mogen doen wat hij wil. Al zou het de relatie zeker niet gemakkelijker maken en duidelijke communicatie van groot belang zijn. Maar ik respecteer zijn verlangen en ik vind deze relatie te waardevol om op het spel te zetten, ik voel me goed bij hem en ben seksueel zeker bevredigd momenteel. Als dit in de toekomst niet zo blijft, kan dat andere vlammetje wel weer eens gaan opflakkeren en dan moeten we er maar weer eens over praten. Ook al is deze relatievorm niet mijn persoonlijke ideaal, ik ben blij met wat ik heb en dat ik reeds voor mezelf heb uitgezocht wat ik eigenlijk echt het liefste zou willen.

Wat als de sex van één kant komt

In het begin van onze relatie zo'n 20 jaar geleden was de sex behoorlijk. We waren beiden de 40 gepasseerd en onze vorige relaties waren lang daarvoor stukgelopen om uiteenlopende redenen. We leerden elkaar kennen in een ontspannen sfeer en enige tijd later kwam 'het' ervan na een romantisch etentje.
Af en toe was er sex maar veelal op mijn aangeven (en grote behoefte aan intimiteit). De tijd vorderde en onze 'klik' was er en bleef er. We zorgden voor mekaar, trouwden en beleven nu nog steeds een fantastische tijd met elkaar, ondanks de moeilijkheden met de familiale situaties die een zeer zware druk leggen. En laat dan de sex net wegvallen. Let wel: we knuffelen veel, zeer veel. Maar voor mij moet het verder gaan.
We zien mekaar enorm graag en we steunen elkaar zoveel als nodig. Heb ik het moeilijk vangt ze me goed op en gunt me de rust die ik dan nodig heb. Heeft zij het moeilijk is geen brug te ver om het haar zo confortabel en leuk mogelijk te maken. Het pást gewoon.
Toch is het enorm vermoeiend dat mijn libido blijkbaar vele malen hoger ligt dan het hare. Ik moet telkens hele horden nemen om haar zover te krijgen dat er meer is dan knuffelen. De aandacht voor elkaars lichaam, de gevoelige plekjes, de verborgen plekjes, de erotische plekjes... . Áls we dan zover zijn is haar orgasme zo hevig dat het soms minutenlang effect heeft. Zalig om zien.
Maar dit gebeurt slechts af en toe (1x per maand misschien). Ik speel met haar maar is het bijna nooit andersom. En als ik haar dan zie klaarkomen terwijl ze gewoon ligt te genieten zou ik dat ook graag beleven.
Alle aandacht (op dat gebied) even voor mij alleen.
Praten erover lukt ons niet. 1 zin en ze klapt onbewust toe, alsof ze het beseft en dan in zichzelf keert met een enorm schuldgevoel. Ze heeft téveel meegemaakt, ze wil het wel maar kán het niet. Ze zwijgt.
We zijn ondertussen de 60 gepasseerd en de liefde is zelfs hechter dan ooit maar de sexualiteit blijft een probleempunt.
Soms ga ik dus eens in op een advertentie en laat ik me eens een half uurtje echt verwennen, of een uurtje massage met 'happy end'. Ik kom dan als herboren thuis en kan er weer even tegen.
Mét schuldgevoel maar toch ontladen en opgeladen...

Ouder en wijzer

Ik ben een gelukkig getrouwde man van 38. Lang geloofd in monogamie, omdat dat zogezegd de norm is. In een vorige relatie ben ik 1 keer vreemd geweest en alles was om zeep natuurlijk. Achteraf bleek dat mijn (stikjaloerse) partner mij al meermaals had bedrogen. En dan maar moord en brand schreeuwen...
Met mijn vrouw ging alles fantastisch. Maar na de geboorte van ons tweede kind liep het mis: ze had een korte affaire met een bevriende kunstenaar. Dat kwam uit en we gingen door een diepe crisis waarbij ze mijn vertrouwen terug moest winnen.
Gek genoeg besefte ik na een tijdje dat ik niet gekwetst was door het feit dat ze seks had gehad met iemand anders. Het was net het liegen erover dat mij het meeste pijn deed. Ik zag in dat mijn vrouw zich altijd aangetrokken zou voelen tot andere mannen, maar dat ze ook absoluut verder wilde met mij en ons gezin. Daarom deed ik haar 1 jaar na die affaire een voorstel : onder strikte voorwaarden mocht ze met andere mannen afspreken. Maar ons gezin, onze kinderen moesten altijd op de eerste plaats komen. En uiteraard kreeg ik dezelfde vrijheid. Dit had ze niet zien aankomen, ze was op zijn zachtst gezegd aangenaam verrast.
Het was een win-win voor ons beiden. Onze relatie kreeg een boost en we kunnen ons heel af en toe uitleven in de extra speelruimte die we elkaar gunnen. Om de beurt gaan we op date, de ander blijft dan bij de kinderen. We zijn ook steeds thuis voor de kinderen wakker worden, zodat ze niets in de gaten hebben.
Nu, 3 jaar later, kan ik zeggen dat dit een gezonde en wijze beslissing was. We ontmoeten fijne, ruimdenkende en respectvolle mensen. Geen platte seks, maar bijzondere vriendschappen. Mijn vrouw en ik zijn dichter naar elkaar toe gegroeid. Seks is misschien wel een van de fijnste dingen die je met een ander kan doen. Waarom niet die ervaring met meerdere mensen delen? Voor ons werkt dit en we willen niet meer terug. We bedriegen elkaar niet. Het gebeurt in alle openheid en respect, steeds met akkoord van de ander.
Wat als 1 van ons verliefd wordt ? Dat valt nooit uit te sluiten, open relatie of niet. Maar verliefdheid gaat voorbij. We praten open en eerlijk over onze gevoelens, wat maakt dat we als koppel veel sterker in onze schoenen staan. Wees eerlijk. Geef elkaar de ruimte en geniet...

VAN VREEMDGAAN KREEG IK KANKER

Neen, nooit meer, nooit meer zou ik nog ooit vreemdgaan. Ik heb zelf mogen ervaren dat vreemdgaan gepaard gaat met ziektes. Het is niet voor niks dat men in de religie of geloofsovertuiging geen positief woord terugvindt over losbandige relaties, zelfs het buddhisme verwerpt het. Het moeilijkste binnen een relatie is inderdaad communicatie. Een oprechte empathische verbindende communicatie kan veel meer verrichten dan een one -night -stand. Lust en begeerte maken je van binnenuit kapot. Ik voelde mij steeds rot en ellendig als ik eraan toegaf; ik zou het niemand aanraden. Het geluk vind je niet bij iemand anders, alleen bij jezelf. Dit heb ik ondertussen wel geleerd. Het is zelfs beter om geen relatie te hebben dan een relatie waarbij je dan uiteindelijk vreemgaat. Ik voelde dat ik eerder mezelf aan het bedriegen was. Daarbij krijg je massa's stress. Neen voor mij is het heel duidelijk , nooit meer kies ik voor losbandige relaties en liever alleen zijn dan zo losbandig te leven. Trouwens liefde vind je overal en hoef je daarvoor geen sex te hebben met iemand. Iemand anders partner nemen voor een tijdje voor je eigen plezier, omdat je daar zin in hebt, neen, dit is zo laag bij de grond en je straft je eigen hiermee. Ik weet nu dat mijn eigen lichaam een geschenk is van God, en dat ik dit moet eren. Voor mij is het duidelijk, ik heb alles geprobeerd op seksueel vlak en een ding weet ik zeker: beter geen relatie dan vreemdgaan. Je leven hangt ervan af.

In echte liefde laat je elkaar vrij

Ik hou van de liefde en ik hou van seks. Als beide samenkomen is dat uiteraard prachtig. Maar die twee kunnen ook perfect zonder elkaar. Ik trouw volgend jaar met de liefde van mijn leven. Ik heb het geluk gehad om op jonge leeftijd (23) mijn soulmate tegen het lijf te lopen. Maar het joeg mij ook schrik aan. Je toekomst zien in een ander en daardoor gedwongen worden in het keurslijf van de monogamie. Toen we net een week samen waren vertelde ik haar, in alle eerlijkheid, dat monogamie (toch zoals we daar normaal invulling aan geven) niets voor mij is. Ik wil beleven, ontdekken, houden van en vooral vrij zijn om mijzelf te zijn. Seks is daar een groot deel van. Als panseksuele vrouw ben ik geïnteresserd in zowel vrouwen als mannen. In een strikt monogame relatie zou ik die kant van mijzelf niet kunnen ontdekken. En dat wil ik niet, het leven is te kort om te kiezen en te verliezen. Gelukkig heb ik in mijn partner een persoon gevonden die dit begrijpt en mij die vrijheid geeft om volop mijzelf te zijn. Wij zien het zo: liefde staat niet gelijk aan elkaar bezitten, in echte liefde laat je elkaar vrij om te zijn wie je echt bent. Zo komen wij steeds weer bij elkaar terug. Het werkt misschien niet voor iedereen, maar wel voor ons. Al geloof ik dat meer openheid elke relatie deugd kan doen! Doe gewoon wat past bij jouw relatie en trek je niet teveel aan van wat de samenleving zogezegd verwacht. Er is een reden dat 1 op 3 huwelijken stranden, tijd om onze conclusies te trekken...

Kerkelijke terreur

Monogamie is niet des mensen. De Kerk heeft deze norm uitgevonden en opgelegd. Maar uitgerekend de aardse vertegenwoordigers van die Kerk zijn de grootste hypocrieten op seksueel vlak. Wat gezegd over de celibataire pastoor met zijn inwonende meid of een of andere vrome vrouwelijke parochiaan, over de lesbische en homofiele relaties achter de kloostermuren en over de ontelbare gevallen van pedofilie. Maar zoals dat doorheen de geschiedenis altijd het geval is geweest, blijft de Kerk zich verschuilen achter doofpotoperaties en schijnheiligheid.
Leve de vrije liefde en het zinnelijk genot. Seks in al zijn vormen is veel te mooi om er spaarzaam mee om te gaan. De enige voorwaarde is dat niets wordt opgedrongen en alles 100 % vrijwillig gebeurt, met volledige instemming van alle betrokkenen. En uiteraard moeten minderjarigen in het algemeen en kinderen in het bijzonder zwaar in bescherming worden genomen, heel zeker ook op seksueel vlak, tegen alles en iedereen die slechte bedoelingen met hen heeft.

Verstandshuwelijk

Trouw met een échte soulmate, waarmee het op zoveel mogelijke vlakken klikt. Je zit intellectueel op vergelijkbare golflengte, hebt in grote lijnen gelijklopende interesses en hobby's, deelt dezelfde levensvisies over kinderen, materiële kwesties, carrièregerichtheid, reizen, restaurantbezoeken, enz. Uiteraard is er ook voldoende fysische chemie voor een gezond seksleven.
Maar je bent beiden voldoende realistisch om in te zien dat verliefdheid overgaat in liefde en na enkele jaren de saaiheid bij de seks toeslaat. Wees dan zo ruimdenkend en verstandig over te schakelen op een systeem dat je huwelijk in stand houdt, zeker als er kinderen zijn, maar ook indien dat niet zo is. Je hebt immers samen veel opgebouwd. Vergooi dat niet, je bent en blijft immers soulmates en dan kan zo levenslang blijven.
Wat moet je dan wel doen? Doodgewoon mekaar seksuele vrijheid schenken met heel duidelijke afspraken. Telkens één van beiden seks heeft gehad met een ander, wees er dan heel eerlijk en open over tegen elkaar. Zo bedrieg je mekaar niet en is achterdocht en jaloezie overbodig. Voor wie dat psychisch niet aankan bestaan alternatieve mogelijkheden als het samen uitnodigen van een callgirl of callboy voor een trio, partnerruil, parenclubs, enz. Bij die alternatieven kun je als koppel steeds samen blijven, zodat je ziet wat de ander doet of beter nog, doe gewoon mee. Niemand is gemaakt voor monogamie, en door daar allebei op een volwassen manier mee om te gaan zal een huwelijk het langst standhouden.

Ruimdenkend

Mijn partner en ik doen aan BDSM.
Wij vinden dat beiden een enorme verrijking van ons leven.
We houden enorm veel van elkaar en de vonken spatten bij momenten van ons af.
Nadat we dit bijna 10 jaar hebben beleefd naast ons huwelijk met onze toenmalige partners beseften we dat we ten volle voor elkaar moesten kiezen...
De beste beslissing ooit...
Ontrouw is voor ons datgene wat we seksueel niet met elkaar delen en verborgen zouden houden voor elkaar.
Wij betrekken geregeld anderen bij datgene wat wij doen en voelen dat enkel aan als verrijkend. Echter beleven wij alles steeds samen.

Ik heb ontdekt dat het fantastisch is om mezelf over te geven aan schaamteloze lust.
Weinig mensen uit onze omgeving zijn op de hoogte van onze "uitspattingen" en vaak denk ik "ze zouden eens moeten weten"

Nee! Niet doen!

30 jaar samen. En ik zie haar nog steeds doodgraag, mijn steun en toeverlaat. En bovendien, ze mag nog gezien worden. Ze heeft een prachtlijf en we hebben zeer regelmatig goede seks.
Maar toch. Ze is de enige waar ik ooit seks met had. Ik weet niet hoe het voelt met iemand anders. En daar verlang ik naar... Ik ben al 52 en de tijd vliegt.
Nooit zal ik haar verlaten. Nooit wil ik haar verlaten. Maar ik voel me vatbaar. Vatbaar indien iemand anders me een aanbod doet. Lichamelijk dan. Geen relatie.
Wat doe ik er mee? Vertrouwelingen zeggen me "Niet doen!". Sexuologen voorspellen in blogs dat het nooit meer wordt als vroeger. Gevaarlijk dus.
En toch. Ik ben zoekend. Waarom sta ik er voor open als ik alles heb? Ze ziet me graag! Ik zie haar graag! Ze is mijn alles. Toch verlang ik naar iets nieuws.

Liefde of sex

De eerste man met wie ik seks had, was mijn 3e lief. Ik ben daarmee getrouwd en 20 jaar lang trouw gebleven. Toen wou hij een scheiding en na deze scheiding ben ik terug beginnen daten, maar deze relaties bleven niet lang duren, maar ik was wel trouw in die korte tijd. Dankzij enkele van deze mannen leerde ik wel genieten van sex, wat in mijn huwelijk nooit echt gelukt was. Nu ben ik al een jaar samen met iemand, die echter in bed mij niet kan geven wat ik wel had bij enkele van mijn vorige dates, wat ook een beetje komt door zijn verleden. Na enkele maanden had ik dan ook een slippertje, maar deze man kreeg na een tweede keer gevoelens en ik heb hem dan niet meer willen zien, ik wou niet dat hij verliefd werd. Weer enkele maanden later ontmoette ik dan iemand anders, en deze persoon zie ik wel nog af en toe, voor een vluggertje. Mijn vriend weet hier niet van, en ik wil het hem ook niet vertellen. Ik heb er al vaak aan gedacht om het uit te maken met mijn vriend, want ja, blijkbaar zie ik hem dan toch niet echt graag, als ik ook met een andere man ga, maar ook dat lukt me niet, ik heb teveel schrik om terug alleen te zijn. Soms voel ik me schuldig, maar ik kan het precies ook niet laten. Nog niet in elk geval...

Exclusief

Prima dat zoveel mensen kunnen leven met elkaars verlangen naar anderen, ook binnen een relatie. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik dat nooit zou kunnen. Ik hou van mijn vriend en we laten elkaar veel vrijheid, maar exclusiviteit is voor ons allebei een logisch deel van onze relatie. Ik zou me erg slecht voelen als hij met een ander zou slapen of verliefd zou worden (en "erg slecht" is dan nog een eufemisme voor "gebroken hart"). Dat is liefde voor mij: mijn verliefdheid, liefde, lust, mijn liefste woorden, mijn lichaam... die hou ik exclusief voor hem. En dat verwacht ik dan ook van hem.

Liefde is...Haar droom waar maken

Wij zijn reeds 33 jaar gelukkig gehuwd. Wij hebben nog steeds een boeiend sexleven. Mijn echtgenote heeft altijd graag een beetje geflirt. Tot ik er ben achter gekomen dat dit toch iets verder ging. Je voelt dat aan als bedrog en bent ontgoocheld in de persoon die je liefhebt. Ik heb het dan over een andere boeg gegooid en heb er met haar openlijk over gesproken. Ik kon dit plaatsen en kon haar dit niet ontzeggen, zolang ze er mij van op de hoogte bracht. Een vriend van mij had reeds toenadering gezocht tot haar. Zij is verliefd op hem en zegt dat ze best zich wel aan 2 mannen zou kunnen geven zonder keuzes te moeten maken. Op een avond hebben wij met 3 sex gehad. Het voelde goed aan en was ook heel mooi en liefdevol. Die derde persoon wilde ook geen sex met 2 omdat hij dit als een bedrog ten aanzien van mij zag. Samen vonden wij het met 3 fijn, er was helemaal geen jaloersheid en dit heeft ons sexleven een enorme boost gegeven. Hij heeft het voor zijn echtgenote verborgen gehouden en voelde steeds onbehagen omdat hij haar in feite bedroog. Onze partners komen héél goed overeen zijn ook echte vriendinnen. Het gebeurde slechts sporadisch maar was altijd even fijn. Nu is het op een laag pitje gezet omdat mijn vriend eigenlijk liever zijn echtgenote erbij zou betrekken, waardoor we vrezen om een mooie vriendschap te vernietigen. Zij zou er naar zijn zeggen open voor staan, hetgeen ik betwijfel, Ik voel helemaal geen hint en misschien ontbreekt ook wel een beetje de klik om met haar verder te gaan dan vriendschap. Een beetje vreemde situatie. Het is misschien voor anderen vreemd, maar ik zou in zo'n relatie met 3 kunnen functioneren en nog steeds mijn vrouw even graag zien. Graag zien is niet haar bezitten en exclusiviteit eisen. Liefde is ook loslaten en de andere haar dromen waar maken.

1 liefde voor het leven???

Ik kan zeggen dat ik 14 jaar gelukkig ben met mijn man. Ik voelde al die jaren een onvoorwaardelijke liefde voor hem. Tot ik een tijdje geleden verliefd werd op iemand anders.
Ik dacht dat het mij nooit kon overkomen.
Dit was een hele moeilijke periode, met veel gepieker en tegenstrijdige gevoelens.
Ik worstel nog steeds met wisselende gevoelens en gedachten en heb mijn visie op relaties aangepast.
Sindsdien geloof ik niet meer dat een mens gemaakt is om monogaam te blijven zijn hele leven lang. Of beter, het is een hele opgave om samen te blijven, en het is met vallen en opstaan.
Ik ben blij dat ik gekozen heb om bij mijn man en gezin te blijven, maar zie wel waar het leven mij nog brengt.
Ik hou nog steeds van mijn man, maar stiekem koester ik een intense liefde voor die ander...en dat zal nooit weggaan, vrees ik.

Waarom riskeren?

Ondertussen 3,5 jaar samen met mijn partner, waarmee ik een huis heb gekocht en verloofd ben. Af en toe heb ik dromen waarin ik de kans krijg of geconfronteerd wordt met de verleiding om vreemd te gaan. Maar zelfs in mijn dromen - en zo voel ik me er in de realiteit ook over - vind ik dat het niet waard om daarvoor mijn relatie op het spel te zetten. Mijn partner is zo goed voor me. Zo'n ideale match vind ik nooit meer volgens mij. Ook ons seksleven is erg bevredigend, waarom zou ik dat dan riskeren?
Ik besef natuurlijk wel dat er momenten van zwakte kunnen komen in de toekomst, of dat onze relatie ook moeilijkere periodes zal kennen, ik hoop gewoon dat ik op die momenten het gevoel dat ik nu heb me nog goed voor de geest zal kunnen halen...

Het is werken

Ik ben nu een tweetal jaar samen met m'n vriend en wil voorlopig niemand anders. Alhoewel ik dus een aanhanger ben van monogamie, geloof ik niet volledig dat deze relatievorm 'de bedoeling' is. Wij hebben afgesproken dat we voor elkaar kiezen en mekaar zullen vertellen wanneer er gevoelens voor een ander zijn of wanneer we ons niet meer goed voelen. En dat we er dan alles zouden aandoen om de relatie terug op het spoor te zetten. Ik heb geen probleem met polyamorie maar het is niet voor ons, en dat is ook oké. Zolang we bewust samen die beslissing nemen en niet achter mekaars dingen beginnen doen. Maar daarvoor is binnen de relatie genoeg open communicatie om dat zo vol te houden.

Ik vind het ook jammer dat onze maatschappij alles zo in hokjes opdeelt. Zo beschouw ik mezelf als overwegend heteroseksueel maar sluit ik niet uit dat ik ooit op iemand van hetzelfde geslacht val. En van iemand die homoseksueel is verwachten we vandaag toch niet meer dat die persoon in de kast blijft? Dus ik schat dat met de tijd de maatschappelijke houding tov andere vormen van relaties ook zal veranderen. Je moet vooral jezelf kunnen zijn in dit leven.

'overspel' als middel om je relatie te redden

Ik ben al 16 jaar monogaam bij dezelfde man. Onze seksuele relatie is niet echt wat het moet zijn, en ik verlang al lang naar iets anders op dat vlak. Eigenlijk om mijn relatie te redden, want die is nog steeds opperbest (alles buiten de sex). Maar ik worstel enorm met de maatschappelijke verwachtingen rond monogamie. Hoe kan ik bijv. flirten met andere mannen als er kennissen in de buurt zijn? Ik kom uit een conservatief gezin op dat vlak, en ik heb onbewust heel veel schuldgevoelens als ik de optie overweeg van 'sex op andere fronten zoeken', nochtans houdt dit rationeel helemaal steek in mijn geval... Het vreet aan mij en het is moeilijk om mezelf recht in de ogen te kijken. Want ik probeer voor de rest waarachtig in het leven te staan, ik hou niet van doen alsof. Jammer dat onze maatschappij op dat vlak zo rigide is, dat zoveel mensen de schone schijn ophouden, en dat er niet meer openheid voor die dingen is. Het zou veel leed verzachten veroorzaakt door onnodige schuldgevoelens. Bedankt Charlie om dit thema aan te snijden!

Liefde is loslaten

1 iemand voor de rest van mijn leven? Maar ik heb zoveel liefde, aandacht, interesse, affectie en lust uit te delen. Het was voor mij al altijd duidelijk dat mensen niet monogaam zijn. Voor mij is liefde loslaten. De ander volledig zichzelf laten zijn en zo ook andere invloeden en mensen toelaten. Met de ogen en het hart open durven leven.

Mijn vrouw en ik communiceren vaak. Over wat we voor elkaar voelen. Wat we van elkaar verwachten. Welke grenzen we stellen. We praten over de mensen die we ontmoeten. Waar we mee kussen. Of meer. Waar we iets voor voelen. Liefde, vriendschap, lichamelijke aantrekking,...

We nemen elkaar niet als vanzelfsprekend. Onze relatie is een plek om volledig onszelf te zijn. Om open te kunnen bloeien en te leren wat we zelf graag hebben en wat ook weer niet.

Andere relaties, kort of lang, intens of vluchtig zijn anders. Elke relatie is dat. En net als ouders met verschillende kinderen verdelen wij onze liefde ook gewoon telkens in 100%-en. Voor elk evenveel maar anders.

Heb ik schrik dat mijn partner me kan verlaten? Nee. Je controleert niet wat gebeurt. Of dat nu afgesproken is of niet. Dus ik leef liever in het moment. Positief. Met een open hart.

don't ask don't tell

Ik heb een deal met mijn partner. We weten allebei dat de mogelijkheid bestaat dat we iemand anders tegenkomen en dat we daar eens een wilde nacht mee hebben. Eénmalig, just for fun. Of dat we eens met een knappe collega meegaan voor een avondje.
We weten dat we bij elkaar passen en voor altijd bij elkaar blijven maar willen elkaar niet verstikken en controleren zoals we wel bij andere koppels zien.
Dit zorgt er bij mezelf voor dat ik geen behoefte heb om vreemd te gaan, maar me ook niet schuldig moet voelen moest de situatie zich ooit voordoen.
We spraken wel af om elkaar hier niets over te vragen of te vertellen. En we voelen ons hier beiden goed bij. Als twintiger zouden we zulke afspraak nooit kunnen aanvaarden, als dertiger vinden we dat elkaar die vrijheid geven net zorgt voor meer vertrouwen dat we samenblijven.

Van monogaam naar open relatie (volledige getuigenis)

Mijn eerste relatie was een monogame relatie, ik was 21. Hoewel ik mijn vriend graag zag kon ik de gedachte 'is dit nu echt de enige man waar ik ooit mee ga slapen?' niet los laten. Ik was nieuwsgierig naar wat de wereld nog te bieden had. Ik heb mijn vriend nooit bedrogen. Na bijna een jaar heb ik de relatie beeïndigd omdat ik me er niet meer goed bij voelde. Vervolgens heb ik verschillende losse seksuele contacten gehad omdat ik experimenteren. Ik heb geen enkele spijt van deze seksuele contacten, ze hebben me geleerd wat ik wel en niet fijn vind tijdens seks. Een jaar na het beïndigen van mijn mijn relatie ben ik mijn huidige vriend tegen gekomen op een feestje van een gemeenschappelijke vriend. Het had een one-night-stand moeten zijn, maar er was onmiddelijk een klik. We bleven elkaar zien als FWB en 3 maanden later was het geëvolueerd in een echte relatie. Mijn vriend is polygaam, ik niet. Al aan het begin van onze relatie hebben we het gesprek gehad over hoe we onze relatie zagen. Ik stond open om een open relatie een kans te geven en te zien hoe het me beviel. Onze filosofie is dat je zelf een definitie heeft aan wat 'cheaten' is ipv de maatschappelijke standaard te volgen. Nu blijkt dat ik me wel kan vinden in een open relatie. Het heeft me de vrijheid waar ik behoefte aan heb, maar doordat ik weet dat ik die vrijheid heb, heb ik tegelijkertijd minder behoefte om er iets mee te doen. Het was, en is soms nog steeds, moeilijk om het voor mezelf een plaats te geven dat ik in een open relatie zit en dat dit de soort relatie is die ik wil. De maatschappij kijkt soms zo negatief en neerbuigend naar dit soort relatie. Alsof deze relatie geen echte relatie is. Niet iedereen kent de aard van onze relatie, zeker mijn ouders niet. Enkele van mijn hechte vriendinnen weten het wel. Sommige hebben er geen probleem mee, anderen wachten nog steeds tot het moment waarop ik volledig kies voor mijn vriend en een ‘echte relatie’ krijg, alsof ik nu nog steeds twijfel als ik wel of niet met mijn vriend wil samen zijn (mijn vriend is de eerste man waarmee ik een toekomst zie). Het enige wat mij en mijn vriend tegenhoud om openlijk naar buiten te treden met onze relatie is het feit dat monogamie nog steeds als DE norm wordt beschouwd en andere relatie vormen als abnormaal.

extreem bedrog

Na de dood van onze dochter in mei 2004 ben ik weggevlucht in mijn werk. Tot december 2006 ben ik totaal onwetend gebleven. Mijn ex was zeer jaloers. Als ik nog maar keek waren er al opmerkingen. Ik voelde mij dus veilig want dat zij zo jaloers was betekende voor mij dat zij aan mij gehecht was en dat geen haar op haar hoofd er aan zou denken mij te bedriegen. Tot ik toevallig (wij hadden dezelfde gsm) een sms-je vond waarin iemand zegde dat hij zo graag terug in haar armen zou liggen. Ik kon het niet geloven. Ging haar bespioneren en betrapte haar keer op keer op leugens. Ik was ondertussen ook aan haar private e-mails geraakt omdat ze zo dom was geweest om haar paswoord te laten slingeren. Wat ik daarin vond ... een leven vol seksuele escapades van trio-sex over sm tot plassex. Ik bleef evenwel kalm om geen argwaan te wekken. Op oudejaarsavond heb ik haar dan verteld dat ik wist dat zij een minnaar had en dat ontkennen geen zin had. Zij smeekte mij om haar te vergeven en beloofde dat zij het niet meer zou doen. 14 dagen later las ik echter opnieuw mailtjes tussen haar en haar minnaar waarin ze zegde dat ze er blijkbaar in geslaagd was om mij in slaap te sussen. Toen nam ik de beslissing om haar te verlaten. Maar eerst wou ik nog wat spelen. Telkens als zij afsprak met haar minnaar nam ik verlof om "bij haar te zijn en te werken aan onze relatie". Zij werd op de duur bijna zot. ... en ik ook want het was bijna een dagtaak geworden om haar te volgen. Gelukkig bestonden er toen ook al elektronische hulpmiddelen en een dedectieve deed ook wonderen. En toen was eindelijk de dag aangebroken dat ik ben weggegaan. Niets gezegd en koudweg 's avonds vlak voor zij naar huis ging, gebeld om mee te delen dat ik weg was. Echtscheiding op een recordtempo er door gejaagd. Ze moest niet moeilijk doen want anders zou ik wel even de boel in het openbaar gooien (bij haar ouders, ... Maar niet bij de echtgenote van haar minnaar. Dat vuile werk moest ze zelf maar opknappen als ze hem wou). Nu na zoveel jaar ben ik nog steeds vrijgezel. Mij binden aan iemand zie ik niet meer zitten uit schrik dat ik nog eens zou bedrogen worden. Ik vrees dat ik nooit nog iemand volledig zou vertrouwen en dat wil ik die persoon ook niet aandoen want dat zou voor haar ook geen leven zijn.

Calamari

We zijn meer dan 20 jaar zeer gelukkig getrouwd/samen en zijn afgelopen jaar allebei verliefd geworden op dezelfde vrouw (we zijn beiden bi). We kenden haar van vroeger en ze vertelde ons dat ze bi was en aan bondage deed, net als ik. Mijn vrouw wilde haar bi kant ontdekken en ik wilde haar de ruimte geven daarvoor. Ze wilde na een jaar samen tijd doorgebracht te hebben met een zeer intieme en diepe vriendschap met ons (vinden we ook een vorm van poly) deze vriendschap omzetten in een volle relatie met ons, seksueel dus ook. We hebben erover gesproken en een datum gepland maar de volgende dag is ze (waarschijnlijk door een vriend van haar) van gedachten veranderd, en wilde ze ons niet meer zien. Ze was bang voor het oordeel van haar ouders (die niet weten dat ze bi is) en omgeving. Vooral voor haar werkgever was ze bang want ze heeft een openbare functie. Ze heeft ons hart gebroken en toch missen we haar nog steeds. Woede is er niet behalve op onze vastgeroeste starre en oordelende maatschappij die ons deze droom ontzegde. We hebben wel aan onze relatie moeten werken sinds we met haar waren en nu achteraf ook, maar dat is het geheim van een goede relatie.... Er altijd aan werken.

Open relatie

Wij zijn al veel jaren een koppel, waarvan 27 jaar gehuwd. En ik durf best zeggen dat ik me nog altijd heel gelukkig voel tezamen met mijn ventje. Die vele jaren samen hebben ons heel wat relatie-materiaal gegeven, we hebben zowat alles meegemaakt dat een koppel kan meemaken op dat vlak denk ik. Van monogamie, huisje, tuintje..., en voor altijd en eeuwig samen zijn tot onschuldig flirten buitenshuis en tenslotte tot bedrog en overspel, … we hebben het allemaal gehad.

Waar heeft het ons gebracht ? Wat hebben we ervan geleerd ? Vooral volhouden en blijven geloven in onze liefde hebben we geleerd. Zolang de liefde er is is niets onoverkomelijk. Echt waar. Met de jaren (nu zo'n 10 jaar geleden) hebben we door datgene wat we meemaakten onze relatie opengesteld. Met vallen en opstaan en véél praten hebben we onze draai gevonden. We hebben een open relatie en we voelen ons er beiden goed bij ! De buitenwereld weet echter niet af van onze situatie, we hangen het niet aan de grote klok.
Zoals hier iemand het zo mooi beschreef: er kan ook intimiteit beleefd worden buiten de huiskamer zonder dat het eigen gezin er onder moet lijden. Ik begrijp echter wel dat niet eenieder dezelfde (ruimdenkende) gedachtegang heeft. Doe vooral wat je eigen hart je ingeeft. Maar ik kan echt zeggen, wat ben ik blij dat ik niet meer hoef af te rekenen met jaloersheid en wantrouwen en angst... dat behoort definitief tot het verleden sedert dat wij een open relatie hebben.

een andere kijk

Monogamie is voor mij altijd iets bizars geweest. Al toen ik zestien was, werd ik vlotjes verliefd op meerdere personen tegelijk. Heel wat van mijn ex-liefjes hebben mij gedeeld met anderen en wisten dat ook. Niet dat ze daar per se enthousiast over waren, maar ik vond het belangrijk om eerlijk te zijn en voor hen was wat ik te bieden had blijkbaar belangrijker dan wat ik niet te bieden had, namelijk exclusiviteit.
Als jongvolwassene begon ik mij vragen te stellen bij mijn ongewone manier van relaties aangaan. Er was duidelijk iets mis met mij, want wat ik deed was abnormaal en de meningen waren niet mals. En dus liet ik mij overhalen tot een monogame relatie. Het zou wel overgaan als ik de juiste vond, dacht ik. De relatie liep prima, maar de gevoelens voor anderen bleven komen en ik voelde mij heel erg gevangen door de beloftes die ik had gemaakt. Het ging mij vaak niet eens om seks of de spanning van het verbodene, maar wel over de intimiteit die ik niet kon delen met die ander. Ik wou de gevoelens die ik koesterde voor hen kunnen uiten en beleven.
Het is voor mij heel moeilijk om te vatten dat je je partner, de persoon die je liefhebt als geen ander, zou verbieden om die nabijheid, die warmte, die liefde te ervaren. Waarom zou je je partner al dat geluk willen ontzeggen? Omdat je hem/haar graag ziet? Dat spreekt elkaar voor mij zo hard en zo duidelijk tegen, dat ik niet langer mezelf, maar al wie in een monogame relatie zit, abnormaal ben gaan vinden.
Ik heb ondertussen een partner gevonden die me kan volgen in mijn verhaal en me terug heeft laten openbloeien. Als je net als ik een gevoelspersoon bent die makkelijk verliefd wordt, die zich makkelijk geeft, die leeft voor het gevoel van verbondenheid en warmte, dan maakt niks je ongelukkiger dan de gouden kooi van de monogamie. Heb ik nu continu liefjes on-the-side? Nee, helemaal niet. De laatste is ondertussen zelfs al jaren geleden. Maar de gedachte dat ik mij niet meer compleet mag laten gaan in mijn gevoelens voor anderen, doet me ineenkrimpen. Want ook al worden sommigen geen liefjes, de gevoelens die ik voor hen koester zijn soms van dezelfde intensiteit en de tijd die ik met hen apart wil doorbrengen is aanzienlijk. Ook dat is ruimte geven aan je partner om intiem te verbinden met anderen.

Budy

Ik en mijn partner zijn 14 jaar samen. Nu ongeveer 3 jaar geleden ben ik enorm afgevallen. Meer zelfvertrouwen en ik kreeg ook vaker een compliment. Ook van iemand dat ik al enige tijd kende. Hij was paar jaar jonger als ik. Praten deden we al veel. Op een dronken avond waren we constant aan het flirten. Mijn man was voor zaken in het buitenland. Die avond is er niets gebeurd. Maar we zagen elkaar meer. Eerst dacht ik dat ik gevoelens had, verliefd werd. Na enige tijd bleek het puur lust te zijn. In het begin zagen we elkaar bijna wekelijks. Op men werk, naast de looppiste, in een bos ... toen we een ruzie kregen zijn we 3 maanden gestopt. Maar toen we onverwacht voor elkaar stonden is het terug gestart. Nu bijna 3 jaar later zien we elkaar bijna elke maand. Elke maand hoop ik dat we sterk genoeg zijn elkaar niet te sturen. Maar ja ... nu is het 3 weken geleden dat ik hem gehoord heb. Hopelijk lukt het deze keer. Op men relatie heeft dit raar maar waar een heel positief effect gehad. Door het zelfvertrouwen, doordat een jongere man mij zag staan en sexy vond. Werd ik op seksueel gebied veel actiever. Van 1 keer op 14 dagen. Naar 2 keer minimum per week. Natuurlijk knaagt het elke keer nadien, ben ik kwaad op mezelf op die andere man. Maar die moment dat ik bij hem ben voel ik mij zo sexy ... mijn man kent die persoon. Hij weet dat ik een zwak voor hem heb. Heeft ook aangegeven dat hij liever niet heeft dat ik nog contact met hem heb. Hij is ongeveer 5 jaar geleden ook vreemd gegaan. Ik heb hem toen vergeven. Maar hem zo verdrietig zien omdat hij een verliefdheid opgaf voor een sleur? Was heel pijnlijk. Hij wilt niet dat ik hetzelfde moet doorgaan. Maar ik maak het wel mee. Soms wil ik alles zeggen. Maar dan ben ik alles kwijt. Men man, men kinderen, men huis, baan en mijn familie. Die vergeven mij nooit. Die andere man ook. Hij is aan het bouwen met zijn vriendin. Start van hun toekomst. Ik zie mijn man super graag. Ik ben nog nooit zo verliefd op hem geweest. De seks is geweldig. Dus ik hoop dat ik deze maand niets van hem hoor. En ik sterk genoeg ben om niet te sturen.

Ik weet het echt niet

Ik had een relatie van 19 jaar, mijn grote liefde, tot ik een slippertje had met een ander, einde relatie...niet omdat zij me niet meer wou, maar omdat ik het even niet meer wist.
Ondertussen heb ik opnieuw een langdurige relatie met die ander, In mijn huidige relatie voel ik mij weinig of niets waard, lijkt alsof ik tot de meubelen behoor. Krijg zelden of nooit een aanmoedigend of lovend woord en sexualiteit steekt in de diepvries. En het onvermijdelijke is gebeurd...ik ben opnieuw verliefd geworden op een ander. Een haast onmogelijke liefde,...zij te jong en ik gebonden door zovele zaken. Ik heb er een heleboel stress bedreigingen en lichamelijke ongemakken aan over gehouden, want ik wil haar, en de draad tussen ons is ( nog?) niet verbroken.
Ben ik voor monogamie, ik denk het niet, maar ik heb het moeilijk om afstand te doen van de zekerheid en financieel niet in de put te geraken, omdat ik niet meer van de jongsten ben.
Ben ik gelukkig in mijn huidige situatie, neen. Word ik gelukkig met die ander, misschien. Alleszins is het leven weer boeiend en interessant gewoon maar als ik aan haar denk.

trust

ja. als je écht houdt van... dan is dat bijna automatisch exclusief. Hoewel iedereen dat perfect voor zichzelf uitmaakt natuurlijk. Zolang je met je partner daar op 1 zelfde golflengte zit.
Persoonlijk is mijn pijnlijkste ervaring dat ik daar net alleen maar zo kan mee omgaan, en met een intensief jaloerse partner tot op het waanzinnige af werd gecontroleerd en gewantrouwd. Dat voelde zo pijnlijk, kwetsend. Een onterecht wantrouwen, waar geen verweer tegen mogelijk is. Destructieve jaloezie, tot zover dat ik omgekeerd een gevoel van bedrogen zijn kreeg... bedrogen in mijn absolute onvoorwaardelijke vertrouwen zonder ooit hetzelfde te krijgen...

Polygamie

Zowel ik als mijn partner zijn het erover eens: monogamie is niets voor ons.
Voor de buitenwereld zijn we een "normaal" koppel: al 12 jaar samen, elkaars jeugdliefde, onlangs getrouwd... We houden ook enorm veel van elkaar. Onze definitie van vreemdgaan is: liegen. Daarom is alles bespreekbaar: verliefdheden, seksuele verlangens naar anderen buiten de relatie... Die eerlijkheid heeft ervoor gezorgd dat we 3 jaar geleden de eerste stappen zetten richting polygamie. Alles is mogelijk mits toestemming vooraf & een open communicatie. Daar voelen we ons beide goed bij. Toch vinden we het jammer dat er nog een groot taboe rust op deze relatievorm.

En toch

Twee mensen kunnen enorm verschillen, de ene heeft een gezonde honger naar sex en warmte, voor de andere is het bijzaak. Nu, bij ons was het ook zo, en toen we dertig jaar gehuwd waren en de ene de sex al helemaal niet meer zag zitten mocht de andere op zijn honger blijven.
Ik ziemijn vrouw graag, daarover geen twijfel, maar ik vond het niet eerlijk, ik zag het evenzeer als bedrog dan mocht ik vreemd gaan.
Ik ga graag een pilsje drinken op mijn vaste avond eind van de week, onder vrienden en vriendinnen zijn, praten, grappen en grollen, een goed gesprek hebben. En zo geschiedde, één van onze vriendinnen, A, zat in een kutrelatie, een man die nergens interesse in had buiten "soms" werken, pinten drinken en beschonken naar huis gaan, niets van niveau, een echte boer, niets voor een mooie intelligente dame zoals zij is. Als hij dan eens over de brug kwam kwam hij klaar vooraleer het spel begonnen was. Van het één komt het ander, ik vertelde mijn relaas, ik ben daar heel open over bij mensen die ik vertrouw. Komt er opeens uit A haar mond "weet je dat ik al enkele jaren over je fantaseer? Ik wil graag met je naar bed !" Ik hoorde het donderen in Keulen, wist helemaal niet wat ik voorhad. Ik had al lange tijd de gewoonte B naar huis te brengen na een avondje stappen, want haar man lag dan al uren lazarus in bed, ik gaf haar, ook naar gewoonte, een zoen en er gebeurde niets, ik hield het wat af. De volgende week, zelfde scenario, maar die kus kreeg opeens een andere betekenis, we kusten lang en hevig en maakten een afspraak voor één van de volgende dagen.
Met een bang hart en toch flink opgewonden belde ik aan, ze was er blijkbaar helemaal klaar voor, want ze had voor mij iets moois en sexy aangetrokken, iets wat niemand voorheen ooit voor me deed. We deden dingen in bed waar ik alleen maar had van gedroomd, drie maanden lang duurde het, twee keer in de week haalden we in wat we al die jaren moesten missen. We zijn gelukkig allebei zo slim om te weten dat het met ons twee samen nooit gaat lukken, we deden het voor ons, en weet je, ik denk dat mijn relatie met mijn vrouw mede daarmee nog steeds goed is. Nu enkele jaren later begint er weer eentje te vissen, ik ga het niet meer uit de weg !

Einde

Na 10 jaar samen leven en delen kwam ik er een tijd geleden achter dat mijn partner niet alleen op emotioneel vlak aandacht zocht bij andere vrouwen, maar ook op seksueel vlak vreemd ging met prostituees. De grond zakte onder m'n voeten weg. De brokstukken vielen niet meer te lijmen. We hebben een dochter samen, dus het is een verschrikkelijke tijd geweest. Ik geloof dat nog meer dan overspel een gebrekkige communicatie aan de basis ligt van veel relatiebreuken. Draai of keer het zoals je wil: we praten met z'n allen te weinig over wat er écht toe doet in een relatie.

Flirten was de start

Ik was 30 jaar; 11 jaar samen met mijn man en pas mama geworden. Op een feestje begon ik te flirten met een getrouwde man die duidelijk uit was op meer. Na het feestje nam hij contact op via social media; beide partners kwamen hier achter en dit gaf de nodige discussies. We bleven echter contact houden. Mijn man wist wel dat ik nieuwsgierig was hoe het zou zijn om met een andere man seks te hebben. Dit heb ik uiteindelijk gedaan met die man; 1x werd al snel meerdere keren en ik werd verslaafd aan hem en de spanning. We hadden een affaire met spannende seks en geile berichten. Thuis heb ik alles opgebiegt en momenteel proberen we deze crisis te boven te komen. Zou ik het opnieuw doen? Ja voor mezelf; neen voor mijn relatie...

Doen wat bij je past

Ik ben een jonge veertiger en voel me goed in een open relatie. Trouw zijn betekent voor mij dat je niets achter elkaars rug om doet. Woorden zoals vreemdgaan en ontrouw vind ik niet van toepassing op wat er zich afspeelt in mijn huidige relatie. Mijn vriend en ik delen ons leven, voelen ons na ruim 14 jaar nog altijd tot elkaar aangetrokken, zijn er voor elkaar … en zien soms eens iemand anders. We geven elkaar vrijheid om af en toe op avontuur te gaan. Toch is er wel degelijk een sterk gevoel van exclusiviteit. Voor jaloezie lijken we beiden weinig aanleg te hebben. Wel willen we graag weten wat de ander doet en wat er in de ander omgaat. Bij mij is het zo dat ik als vrouw ook altijd van vrouwen heb gehouden. Het is fijn dat ik de vrijheid kan nemen om dat aspect van mezelf te beleven. Een open relatie zie ik niet als een universeel streefdoel voor de mensheid, het werkt niet voor iedereen. Vind een partner die bij je past en werk aan de relatievorm die bij jullie past.

Come Away With Me

Ik kan niet zeggen dat ik al veel geluk heb gehad in de liefde. En dat komt denk ik omdat ik te hard focus op een man die ik jaren geleden leerde kennen.

Ik was single, hij had een relatie, maar de klik die we voelden was ongelooflijk. Ik was er van overtuigd dat hij 'het' was. Hij begreep mijn speciale band met muziek, aanvaardde mijn gekke trekjes en de dansvloer was van ons alleen. We wisten dat het niet kon en we hebben er tegen gevochten, maar de aantrekking was te groot.

Onze 'affaire' was vooral emotioneel: ellenlange mails die we elkaar stuurden. Van zijn kant uit veel neurotisch gemijmer en van mijn kant uit zoveel mogelijk begrip. Soms zond ik hem gewoon een nummer toe dat mijn mood omschreef. Zo stuurde ik hem ooit 'Come Away With Me' van Norah Jones. Ik kan er nog steeds niet naar luisteren zonder aan hem te denken. Op de duur was ik op, zijn besluiteloosheid en wisselvalligheid zoog me leeg. Hij koos voor haar. Een jaar later zag ik hem opnieuw en kwam alles weer boven, en opnieuw koos hij voor haar.

Pijn mocht ik niet hebben, ik was 'de andere vrouw'. We hadden nooit iets gehad, ik had geen recht op hem. Maar de pijn is er nog steeds,
Ik zal nooit weten of een relatie tussen ons zou gewerkt hebben, en dat vreet aan me. Al 8 lange jaren. Ik zou veel geven om het te kunnen 'testen', ons tweetjes. Die eeuwige vraag blijft hangen. En ergens hoop ik dat hij dit leest en dat hij weet dat het over hem gaat, en dat hij weet dat ik tegen beter weten in nog steeds mijn deur voor hem zou opendoen.

Greet was (en is nog steeds) mijn alles, maar het mocht niet zijn.

Mijn huwelijk was zo goed als dood. Ik leerde Greet toevallig kennen via social media. Ze was ook gehuwd, maar kreeg te weinig aandacht van haar man. Na een aantal chatsessies vernam ik dat ze in mijn buurt woonde en "2x 21 jaar" jong was, Ik was 52. 10 jaar ouder dus. We spraken een paar keer af en werden verliefd om mekaar. We hadden een zeer passionele relatie. Dagelijks zagen we mekaar, behalve op zondag. Bijna iedere dag hadden we seks. Haar man was ook reeds een paar keer op onze relatie uitgekomen. Ik was inmiddels aan het scheiden. In het begin zou Greet ook willen scheiden, maar daar kwam nooit iets van. Zogezegd voor de kinderen. Na enkele jaren van afzien, omdat ik alles steeds stiekem moest doen, heb ik de knoop doorgehakt en ben de relatie gestopt. Een relatie met een gehuwde vrouw is slopend. Je hebt geen zekerheid en komt steeds op de tweede plaats. Je hart breekt telkens ze naar huis gaat. Je loopt constant tegen de muren op. Nu, meer dan 13 jaar later, ben ik opnieuw met iemand anders gehuwd. De relatie met Greet laat mij echter niet los. Ik kan haar niet vergeten. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee. Ik vrees dat ze mij in gedachten blijft achtervolgen tot aan mijn dood.

Ik kan/wil/durf het haar niet aandoen

Mijn vrouw heeft al een scheiding meegemaakt, haar toenmalige man had haar bedrogen met een collega van z'n werk. Opnieuw durven trouwen (mijn eerste en hopelijk enige keer), was voor haar dus geen evidentie na wat zij had meegemaakt. Ik ben blij dat ze me die kans heeft gegeven. Ik zie haar graag, ik wil/kan/durf haar niet nog eens door zo'n hel te laten gaan. Ik kan nu niet zeggen dat ik al echt in die verleiding ben gekomen, maar ik durf wel stellig beweren dat ik er niet zal op ingaan. We zijn tenslotte geen straathonden... We moeten onszelf toch nog een beetje in de kunnen hand houden, toch?

Relationship anarchy

Ik weet niet welke term het beste past bij mijn relatievormen dus noem ik het maar relationship anarchy. We stellen de grenzen en de regels op per persoon en per relatie. Aan conventionele monogame relaties doe we niet. Maar de basis van elke relatie is liefde. Sommige partners hebben geen probleem met mijn polygamie maar blijven zelf liever monogaam. Een andere partner is asexueel, maar we hebben wel een liefdesrelatie.
Monogamie heeft voor mij nooit gewerkt, ik ben openlijk polygaam. Het is niet iets dat voortkomt uit onzekerheid of een gebrek aan liefde, het komt juist uit zelfvertrouwen en het gevoel zoveel liefde te geven te hebben dat er meer dan genoeg is voor meerdere personen. Liefde geven genereert meer liefde.
Polygaam zijn dwingt je tot open communicatie en transparantie. Jaloezie komt voor, maar wij zien dat als een persoonlijke issue waar je zelf aan moet werken, je mag je partner niet dwingen zich aan te passen aan jouw onzekerheid.
Ik ben nog nooit in mn leven zo gelukkig geweest dan sinds ik er openlijk voor uitkom polygaam te zijn.

Zelfvertrouwen

Ik ben ondertussen al heel wat jaren samen met mijn vriend (meer dan 10 jaar, sinds mijn 17) en onze relatie gaat best wel goed. Zoals in elke normale relatie komt er wat sleur op. Maar mijn vriend is nog wel steeds degene waarmee ik mezelf oud zie worden.
Desondanks mis ik ook wel enkele dingen in mijn relatie, zoals sex. Mijn vriend zijn libido is een pak lager als het mijne, waardoor ik me dus met wat minder tevreden kan stellen. Hierdoor voel ik me vaak onaantrekkelijk, totaal niet sexy en afgewezen, dat dit dus iets doet met je zelfvertrouwen zal iedereen wel weten. Mijn vriend weet ook dat mijn nieuwsgierigheid naar anderen heel groot is. Hij zegt zelfs dat ik het eenmalig zou mogen proberen hoe sex met een andere man ik.
Een hele tijd geleden heb ik een jongen leren kennen waarmee ik een hele tijd geflirt heb. Onlangs is het toch zover gekomen en heb ik mijn vriend bedrogen (meerder keren). Ergste van al: ik voel me er niet echt schuldig om. Mijn zelfvertrouwen is meteen weer de hoogte in en hier profiteert ook mijn vriend mee van.
Alleen mijn hoofd wil niet zwijgen, ik zou me schuldig moeten voelen, moeten zorgen dat dit niet meer gebeurt,... Maar: het voelde zo goed.
Wat ik wel zeker weet, is dat ik met die andere man helemaal geen relatie zou willen, hij zou mijn vriend helemaal niet kunnen vervangen. Ik ben alleen als de dood dat dit uit zou komen.

monogamie

Als ik in een relatie zit, ben ik heel monogaam. Ik heb dan ook nog nooit iemand bedrogen. En voor zover ik weet ben ik ook zelf nog nooit bedrogen geweest. Ik vind dat ook zeer belangrijk in een relatie. Uiteraard moet je natuurlijk ook wel moeite doen in een relatie, zodat er niet de behoefte is om elders 'groener gras' te gaan zoeken. Monogamie betekent voor mij echter niet dat je geen plezier mag hebben met anderen. Praten, lachen, dansen, een knuffel geven ... is allemaal geen probleem. De grens ligt voor mij bij kussen.
Aan de andere kant : Als ik niet in een relatie zit, dan ben ik in mijn gedachten veel losser en vind ik dat er best wat nieuwe ervaringen mogen opgedaan worden zonder dat dit meer moet betekenen. Het is echter wel belangrijk dat ook de ander het op dezelfde manier ziet. In de praktijk blijft dit echter moeilijk, want enerzijds voel ik mij niet aangetrokken tot de macho vrouwenversierders, maar anderzijds ben ik ook snel bang dat de ander meer gaat willen dan wat ik zoek, en aangezien ik geen mensen wil kwetsen, blijf ik uiteindelijk meestal wel braaf.

Bedrogen door mijn partner

Ik ben nu al 9 jaar samen met mijn vriendin en enkele jaren gelden ben ik te weten gekomen dat ze al 2 jaar een affaire had. In die periode kuste ze ook met andere mannen en bekeek ze andere mannen via de webcam. Dit gebeurde allemaal achter mijn rug en met "vrienden" van ons, het waren dus geen vreemde mannen.
Over de loop der jaren ben ik die dingen te weten gekomen: eerst het kussen. Dat had ik gelezen in haar berichten, dus ze kon het niet meer ontkennen.
Veel later ben ik de affaire te weten gekomen. De vriendin van die andere jongen was het te weten gekomen en na een week hebben ze het aan mij verteld. Daardoor kwam onze relatie enorm onder druk te staan, maar we besloten om het toch te proberen. Stilletjes aan begon alles beter te gaan en deze zomer gaan we trouwen.
Toch is er iets veranderd in onze relatie. Het vertrouwen langs mijn kant is bijna helemaal weg en mijn vriendin weet dit. We werken er aan en hopen dat alles weer goed komt, maar ik vrees dat het nooit meer zal zijn zoals daarvoor.

Mhr

Ik leerde mijn eerste lief en tevens mijn huidige echtgenote kennen toen ik 18 was. We zijn ondertussen 20 jaar samen en we hebben enkele kinderen. Ik moet toegeven ooit een prostituee te hebben bezocht en heb daar ook mijn echtgenote van op de hoogte gebracht. Dit viel niet in goede aarde, maar we hebben het overleefd. Ik denk dat het voor mij uit nieuwsgierigheid kwam. Zij had reeds enkele partners gehad, waar ik het ergens moeilijk mee had. Ook dat zijn we te boven gekomen. Kijk ik soms lustvol naar andere dames? Ja. Heb ik soms zin in seks met een ander? Ja. Wil ik een andere partner? Nee!

A Dream come true

Mijn partner en ik zijn al meer dan 15 jaar samen en intussen zijn we getrouwd en zijn het huisje en tuintje er ook bij. We wisten beiden al vroeg dat enkel seks met elkaar hebben voor de rest van ons leven geen optie was. Maar we zagen en zien elkaar zo enorm graag. Elkaar bedriegen was en is dus nooit een optie geweest. We zijn trouwens te eerlijk en kennen elkaar te goed, de ander zou het snel doorhebben :) . Gelukkig was het al vroeg duidelijk dat mijn vrouw Bi is en dus kan genieten van andere vrouwen (en mannen). Dus dat genieten doen we soms samen. En dat is dan de 'dream come true' voor ons beiden.
We kunnen ons beiden geen leven zonder elkaar voorstellen, maar ook geen leven zonder af en toe een seksuele escapade. De spanning en het genot die je op zo'n momenten voelt houden ons jong.
Dat wij dit na al die tijd nog steeds samen kunnen beleven maakt ons heel sterk als koppel. Zonder dat zouden we misschien niet meer samen zijn, of toch niet op deze manier.
Wij hebben geluk, maar dit is ons niet zomaar in de schoot geworpen. Ook wij hebben voor onze relatie soms moeten knokken, en hebben véél gepraat over onze 'trio-feestjes'. Want het blijft delicaat. De angst om de ander kwijt te geraken aan die derde kan je niet wegsteken. En maar goed ook, want onze relatie moet en zal altijd op de eerste plaats komen.
Ik zou het verschrikkelijk vinden om uit elkaar te moeten gaan, énkel maar omdat je eens een keer seks met iemand anders wil. Seks is, soms, toch maar gewoon seks en verdwijnt in het niets vergeleken met ons leven samen.
Maar wij hebben geluk, dit zijn wij, dit is onze 'dream come true' ...

duidelijk waarom vorige relaties mislukten

Ongeveer een jaar geleden ontmoette ik - gescheiden moeder van 2 kids die praktisch fulltime bij mij wonen - online (waar anders want naast kids, werk en huishouden bleef er bitter weinig tijd over voor andere vrije momentjes...) mijn huidige partner.
Nooit had ik gedacht iemand te leren kennen waarmee alles - maar dan ook alles - goed zit.
In mijn vorige relatie ben ik ontrouw geweest met een ex-lief. Niemand heeft het ooit geweten. Na jaren vechten om mijn huwelijk wel te doen lukken, begrijp ik waarom ik mezelf toeliet om de lijn van trouw/ontrouw te overschrijden. Het was een vlucht, een hunkering naar vroeger... Uiteindelijk kwam uit dat ook mijn (nu ex-) man een ander zag en zijn we na 11 jaar gescheiden.
Nu ik eindelijk weet hoe het is om je soulmate naast je te hebben, word ik ziek bij de gedachte aan overspel en ontrouw.
Mijn huidige partner kent mij door en door en weet ook alles - inclusief de ontrouw - over mij. Ook kan ik alles bij hem kwijt, geef geheimen, geen taboes. We zijn het niet over alles eens, maar kunnen wel over alles praten en vinden altijd een compromis. Dat is volgens mij hét geheim van een goede relatie.

Een groot taboe

Na 39 jaar relatie met 4 kinderen, van 38kg naar 135kg (of meer), is mijn partner door de jaren heen een erg vadsig en lui leven beginnen leiden. Eten is opgewarmde diepvries als ik niet zelf zou koken, ofwel alles gefrituurd (frieten met bitterballen, curryworsten en kippennuggets frituren wordt hier als "koken" omschreven). Jaren geleden is de sexuele drift bij haar verdwenen, ze realiseert het niet (ook niet na gesprek) dat ik een gezond man ben. Mijn partner wast niet, kuist niet, ruimt niet op, strijkt niet, heeft sinds januari 2015 geen douche meer genomen, ververst haar ondergoed slechts 1 to 2 keer per maand, is brutaal tegen mij, kijkt voortdurent TV en speelt 8 uur per dag of meer computerspelletjes. Het echtelijk bed stelt niets voor want daar slaapt ze reeds jaren niet meer. Sex? Hmmm ... 1x op 13 maanden ... na aandringen. En sex met een zo corpulent iemand is helemaal niet leuk, het is pompen of verzuipen en zelfs met een gemiddeld grote penis is nauwelijks aan de ingang van de vagina te geraken, laat staan er in.

En ja, dan heb je een vriendin "ergens" die een identiek verhaal meemaakt, die mij goed kan doen voelen, en ik kan haar goed doen voelen. Ik voel me daar geliefd, zij voelt zich bij mij geliefd en samen bereiken we eenzame hoogtes in orgasmische toestanden.

Huidige relatie beëindigen? Veel teveel rompslomp ... gezien ik met een stinkende echtgenote toch niet hoef te slapen is dit "doenbaar".

Gaarne hoor ik de verhalen van vrouwen die lijden onder een man, maar niemand die spreekt over mannen die afzien onder dragonders van vrouwen. Die zijn er, er wordt enkel niet over gesproken, dat is een taboe.

Onmogelijk

Als je er als man een beetje goed uit ziet, macht hebt en/of "rijk" bent lijkt het me ONMOGELIJK om trouw te blijven...
De mogelijkheden zijn zo enorm dat je al van steen moet zijn om hier aan te kunnen weerstaan!! En het moet uiteraard maar zo lekker niet zijn zeg ik altijd! ;-) Je leeft maar 1 keer hoor!

Vreemdgaan deed de liefde voor mijn man groeien...

In mijn huwelijk ben ik reeds twee keer vreemd gegaan , en nee ik heb het nooit opgebiecht. De twee buitenechtelijke relaties gaven me inderdaad een boost. Ik was terug vrouw, en het was super om verliefd te zijn zonder de bagage en sleur van de realiteit. Maar ik besefte ook dat het naïef was om te geloven dat die spanning zou blijven duren, geloof me, ook de relatie met mijn minnaar kreeg sleur. Tijdens één van onze date verlangde ik naar mijn thuisbasis, mijn comfortzone...en toen wist ik het. Geen spanning weegt op tegen het thuiskomen bij je gezin. Vandaag bekijk ik mijn man vanuit een andere invalshoek, ja er is de sleur...maar er is ook de humor, de vrijheid, de zekerheid, het kunnen bouwen op. And you know what? De sex met mijn partner is beter dan wat mijn minnaars ooit konden bieden. Hij kent me, door en door. Een schuldgevoel heb ik niet, het deed me groeien als vrouw en maakte me dankbaar voor wat ik heb. Ik leerde uit mijn fouten, en vond mijn innerlijke rust. Het gras bij de buren is niet groener, je moet gewoon je eigen gras genoeg water geven.

Altijd monogaam

Ik ben nog nooit vreemdgegaan. Altijd lange monogame relaties. Ik vraag mij soms af hoe het moet zijn om het wel te doen. Ik zit nu in een lange relatie waar de spanning soms ver te zoeken is. Het moet zo'n boost voor je zelfvertrouwen zijn om te ontdekken dat iemand anders je aantrekkelijk vindt.

Niet eerlijk

Een lange tijd geleden ging het effe niet zo goed in mijn relatie. Toen mijn vriend en ik op het vliegtuig zaten naar Zuid-Amerika (11 uur vliegen) moesten we wel praten. Ik biechtte op dat ik met een ander gezoend had, en een beetje meer. Mijn vriend werd woedend en deed me ontzettend kut voelen. Ik moest keihard huilen en dat was best gênant want er zat een oudere Duitse dame naast ons stiekem mee te luisteren. Ik voelde me zo'n slecht mens. Maar op reis biechtte mijn vriend een paar dagen later zelf op dat hij ook was vreemd geweest, en nog een beetje meer dan mij zelfs. Ik was razend! Niet omdat hij met een ander had geflikflooid, maar omdat hij me zo'n gigantisch schuldgevoel had gegeven en zijn eigen avontuurtje had verzwegen. Wat een rotstreek! Na 10 jaar zijn we nog steeds samen en gelukkig kunnen we hier nu goed mee lachen :-)

Hypocriet

Ik kan echt jaloers worden op de exen van mijn lief en andere concurrenten. Als een lief vreemdgaat voel ik me verschrikkelijk. Maar als ik zelf de kans krijg, grijp ik die. Er moet iets veranderen: of ik moet leren dealen met jaloezie en mijn partner de vrijheid geven die ik zelf ook neem, of ik moet zelf stoppen met vreemdgaan. Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik verkies.

Zonder jou, geen Charlie

We hebben jou nodig om ons magazine te blijven maken. Kom dus bij de club en krijg:

  • 2 bookzines ((nr. 6 najaar 2017 + nr. 7 voorjaar 2018)
  • Charlie goodies
  • toegang tot alle online artikels

Zonder jou, geen Charlie!

Er is meer dan ooit nood aan eerlijke verhalen en het geloof dat we dingen kunnen veranderen. Hell yeah. Word een Charlie en maak ons magazine mee mogelijk.

Ik word lid!