Dicht op de huid

Redactrice Marit wil het dictaat van de perfecte huid doorbreken

Als we denken aan onrealistische schoonheidsidealen waarmee we dagelijks omringd worden, is lichaamsvorm vaak het eerste wat ons te binnen schiet. Waar we minder vaak bij stilstaan, is hoe zelden je iemand ziet met sproetjes, puistjes, rimpels, littekens of ouderdomsvlekken. Terwijl bijna iedereen wel iets uit dat lijstje heeft. Redactrice Marit heeft huidaandoening vitiligo en vindt dat het tijd is voor een huidrevolutie. Illustraties: Stephanie Willems
Huid moet altijd perfect zijn. Voor vrouwen betekent dat mat, voorzien van de juiste foundation en contouring, met een gezonde blos. Weinig mensen hebben een huid zoals je die in reclames ziet. Wie een huidaandoening heeft, wijkt nog harder af van het “ideaal”. Foundation, tatoeages en plastische chirurgie worden ingezet om alles wat anders is te bedekken. Waarom moet elke rimpel, vetrol, puist, vlek of litteken op het lichaam eigenlijk vakkundig worden weggewerkt? Omdat we niet gewend zijn om ze te zien. Daar wil ik verandering in brengen.

Zelf heb ik sinds mijn zestiende de huidaandoening vitiligo, verspreid over mijn hele lichaam. In de reeks Dicht op de huid, wil ik het dictaat van de perfecte huid doorbreken. Hoe meer we praten over verschillende soorten huid, hoe vaker we een diversiteit aan huid zien, hoe meer maatschappelijk aanvaarding voor huid die niet egaal is. Dat vind ik belangrijk, want een speciale huid zou niemand het zwijgen mogen opleggen, of aan huis gekluisterd mogen houden.

Hi there, you little sucker

Ik kan erover meepraten. Zestien jaar was ik toen er een wit cirkeltje in mijn knieholte tevoorschijn kwam. Een onschuldig klein sukkeltje, dacht ik. Maar vanaf mijn twintigste zijn de vlekken beginnen te groeien. Op mijn handen, in mijn mondhoeken, rond mijn schaamstreek en, jawel, op mijn tepels. Vitiligo, constateerde mijn moeder. Zij kon het weten, want zij zit van kop tot teen onder dezelfde vlekken.

“De lijn tussen acceptatie en afschuw is flinterdun. De ene dag lach ik mijn vlekken toe, de andere dag wil ik ze van mijn gezicht en handen aftrekken.”

Van haar heb ik geleerd om de huidaandoening te accepteren, liefst zo snel mogelijk. “De vitiligo doet geen pijn en iedereen in je omgeving accepteert je zoals je bent. Die paar mensen die je aanstaren, laat je toch niet winnen?” En ze heeft gelijk, maar tegelijkertijd wil ik vanbinnen heel hard schreeuwen. De lijn tussen acceptatie en afschuw is flinterdun. De ene dag lach ik mijn vlekken toe en geef ik ze koosnaampjes zoals Jefke en Jean. De andere dag wil ik ze van mijn gezicht en handen aftrekken. Dan sta ik – te lang – stil bij de gedachte dat ik over een paar jaar helemaal onder sta met witte vlekken. En die gedachten maken me angstig. Angstig om later niet geaccepteerd te worden door die door perfectie geobsedeerde en kortzichtige wereld.

Er zitten – voor mij persoonlijk – ook positieve kanten aan vitiligo. De witte vlekken op mijn tepels zorgen voor hilarische bedscènes. Het toppunt was toen iemand vroeg of mijn kleine onschuldige witte tepeltjes besmettelijk waren. Oh no you did not, dacht ik eerst. Nu lachen we er nog altijd om.

Daarnaast heeft de huidaandoening mij het ideaalbeeld laten verafschuwen. Dat klinkt misschien negatief, maar voor mijn wereldbeeld is het uiterst positief. De herkenbare witte vlekken op mijn moeders huid, de schattige sproeten op mijn beste vriendin haar wangen en de karakteristieke rimpels op de buurman zijn voorhoofd, wanneer hij voor de zoveelste keer vraagt of de muziek zachter mag, zou ik niet kunnen missen. Ik zou gek worden als iedereen dezelfde perfecte huid zou hebben. Hoe saai is me dat?

Bingo

Met de jaren neemt de vitiligo op mijn lichaam toe en het enige wat ik daaraan kan doen, is aan de zijlijn staan en het laten gebeuren. Bingo, dan komen we meteen uit bij de grootste ergernis voor zoveel dragers van een huidaandoening: het gemis van een deftige behandeling of oplossing. Zalfjes, lichttherapie, medicatie: ze zijn er wel maar vergen veel tijd, hoop en valse verwachtingen. Er is weinig om aan vast te klampen.

Ik ging op zoek naar mensen die zich durven uit te spreken over hun (huid)imperfecties. Accepteren ze het en hoe gaan ze om met de vooroordelen? Ik wilde weten wie er – net als ik – nog meer klaar is voor een huidrevolutie.

De mensen die in Dicht op de huid aan bod komen zijn allemaal anders. Maar toch zijn wij het unaniem over iets eens: het taboe rond een imperfecte huid moet de wereld uit.

 

Lees hier alles portretten in de reeks ‘Dicht op de Huid’

 

Illustraties: Stephanie Willems
Foto boven: Istock
3 reacties
  • MisterW says:

    Mijn beide grootmoeders hebben het op hun armen. Ik heb het op en ook wat rond mijn penis. Dat is nu niet echt een lichaamsdeel dat je aan iedereen laat zien, ik heb er geen problemen mee en ook nooit problemen gehad met partners. Eerder integendeel, het is wel een grappig zicht, die mix van vlekken -want ik heb daar dan ook weer stukken die net veel donkerder zijn- die van dat ding een soort kunstwerkje in mijn broek maken. Een bijkomend effect is dat mijn schaamhaar op die plaatsen spierwit is. Stiekem ben ik dus al een beetje een grijsaard. Met een arty farty piemel.

    Jammer dat mensen zich onzeker voelen door “imperfecties”. Persoonlijk vind ik dat mooier dan perfecte photoshoplijven.

  • Annemie Gevaerts says:

    Dankje Marit! Ik ben 52, en droeg om diverse redenen nooit kleedjes of rokjes na mijn schooluniformjaren. Tot ik vorige zomer aan een nieuw leven begon. Ik loop nu vrolijk met blote psoriasisbenen onder mijn wapperende zomerjurkje. En ja, ik word regelmatig aangestaard. Door vrouwen. Ze kijken eerst naar mijn benen, en blikken me dan ietwat terechtwijzend recht in ‘t gezicht. Vinden ze het not done, zijn ze jaloers op mijn vrijpostigheid, of zien ze het als een overtreding van een geheime code onder vrouwen, als veraad? Op een dag vraag ik het zo’n starende vrouw. Benieuwd naar haar huidverhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zonder jou, geen Charlie

We hebben jou nodig om ons magazine te blijven maken. Kom dus bij de club en krijg:

  • 2 bookzines (nr. 5: voorjaar 2017, nr. 6: najaar 2017)
  • Charlie goodies
  • toegang tot alle online artikels

Zonder jou, geen Charlie!

Er is meer dan ooit nood aan eerlijke verhalen en het geloof dat we dingen kunnen veranderen. Hell yeah. Word een Charlie en maak ons magazine mee mogelijk.

Ik word lid!