Emoshit

De Hollywood gedachte die mij helpt bij het lopen

De Hollywood gedachte die mij helpt bij het lopen

Ge kent wel dat moment: te moe, uw benen voelen als lood en niet als veertjes vandaag,  ge kunt echt een opkikker gebruiken, ge vreest dat ge enkel thuis gaat geraken al schuiffelend-joggend zoals 83-jarigen doen. Wel. Ge kunt dat oplossen, als ge er maar voor open staat. Openstaan, heb ik gezegd!

Mijn oplossing:

Ik doe alsof ik een filmster ben die tijdens een actiescène gefilmd wordt. 

Ooit, in het prille, premature begin van mijn loopcarrière, dan beeldde ik mij in dat ik Jennifer Garner was in Alias, of voor de kenners Sydney Bristow.

Zij dus.

En jongens, als die liep, liep die graaf. Met haar ellebogen strak in hoeken en met haar gezicht op de einder en met haar benen in grote passen. Snap je? En als ik dacht dat ik Sydney Bristow was, dan zweefde ik en liep ik met mijn ellebogen strak, mijn blik op de einder en grote stevige strakke passen richting huis.

En nu denk ik soms aan Jane in Big Little Lies die op een Californisch strand loopt.

Op goede dagen denk ik dat ik er zo uitzie.

Sowieso zie ik er eerder zo uit.

Maar hey.

All good. Als ik thuis ben, voel ik mij onoverwinnelijk, en dat is werkelijk het graafste gevoel ooit.
Dat ik er dan als een verbeten, bezwete Tom Cruise op een slecht moment uitzie, neem ik er graag bij.

Alle begin is moeilijk.
Het begin van joggen is niet moeilijk, het is onmenselijk, het is Mission Impossible zonder Tom Cruise. Je vraagt je eigenlijk in een non-stop loop af: Waarom doen mensen dit? Hoe kan dit OOIT leuk worden? WAAROM? Toen ik startte met joggen, was het énige goede aan joggen, basically thuiskomen van het joggen.

Dus ik snap het.

Maar ondertussen ben ik – hou u vast – totaal verslaafd aan lopen.
Het kan. Het is gebeurd. Het is echt waar. Zonder zwans. Ik loop niet meer om strakke billen te hebben. Lopen houdt mij mentaal gezond. Jep, ik loop om een gezond en gelukkig mens te zijn.

Dus als deze Hollywood-action-film-gedachte u doorheen die onmenselijke start van het joggen kan sleuren, feel free om ze te gebruiken. Want jongens, eens je bent vertrokken, wordt het Baywatch-rode-badpak-California-beach-fantastisch, ook al ziet het er niet zo uit, het voelt wel zo, en dat is alles wat telt.

Lees hier alle artikels van Emoshit
Zita en Sara Theunynck schrijven samen op hun blog genaamd Emoshit. ‘Want verstandige blogs met nuttige tips zijn er al genoeg.’

Schrijf je reactie

Zita wil maar een paar dingen in het leven. Eén: iets betekenen. Twee: minder twijfelen over wat ze dan wil betekenen. Drie: letterkoekjes in de oven roosteren, want dan zijn die écht knapperiger. Vier: minder huilen om onnozele dingen, zoals wanneer ze een platte band heeft met haar fiets, of omdat ze gevallen is met haar witte broek, want geef toe, dat is ECHT frustrerend.

Lees verder in Lijf

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg:

  • 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.
  • En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Ik word lid!

50
Vrienden van Charlie

Ook Charlie friend worden? Stuur een mail voor info naar sophie@charliemag.be

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen