Getuigenis

Wat als je lichaam op een dag niet meer mee wil?

Hoe een blessure je droom stuk kan maken

Wat als je lichaam op een dag niet meer mee wil?

Rani houdt van sporten, al denkt haar lichaam daar soms anders over. Een aangeboren afwijking aan haar voeten stond een danscarrière in de weg en door een blessure aan de knie, moest ze ook het lopen noodgedwongen op pauze zetten. Een verhaal over het aanvaarden van je eigen beperkingen en een stukgeslagen droom.

Als kind droomde ik ervan om professionele danseres te worden. Films als Step Up en Dirty Dancing deden mijn hart instant sneller slaan. Zolang ik enkel hiphop-pasjes leerde in de dansschool van mijn dorp, leek de weg naar het grote podium voor me open te liggen. Enkele jaren later maakte ik via het tv-programma So You Think You Can Dance kennis met jazz- en moderne dans. Ik werd op slag verliefd op deze elegante dansstijl en ging op zoek naar een plek waar ik die kon leren. Maar ik besefte dat ik het nooit ver zou schoppen in dans. Want hoe hard ik ook zou trainen, hoe lenig of gespierd ik ook zou worden, mijn lichaam zou altijd in de weg staan.

Ballerina met een kapstokvoet

Ik ben geboren met klompvoeten. Dit is een erfelijke afwijking waarbij de voeten naar binnen gekromd staan. Gelukkig lieten mijn ouders dit zo snel mogelijk opereren (waarvoor eeuwige dank) en kan ik zonder problemen vrolijk rondspringen. Mijn voeten hebben mij nooit echt belemmerd om te doen wat ik graag doe, maar sommigen dingen zijn minder vanzelfsprekend. Ik kan namelijk mijn voeten niet strekken zoals dit verwacht wordt van een prima ballerina. Elk sierlijk been dat de lucht in gezwierd wordt, eindigt bij mij onvermijdelijk met een lelijke ‘kapstokvoet’, zoals dat in danstermen wel eens spottend gezegd wordt. Ook technische passen waarbij je op je tenen moet balanceren, zijn een immense uitdaging voor mij en zal ik nooit perfect kunnen uitvoeren.

“Jezelf graag zien, is leren omgaan met je eigen beperkingen en blij zijn met wat je wel kan.”

Het was heel pijnlijk toen deze harde realiteit tot mij doordrong en ik mijn droom om ooit op het podium van So You Think You Can Dance te schitteren moest opbergen. Ik heb operaties overwogen, maar kreeg geen garantie op slagen en de lange revalidatie hield me tegen.

Uiteraard ben ik niet gestopt met dansen. Een passie zet je niet zomaar opzij omdat je nu eenmaal nooit de top zult bereiken. Intussen geef ik les en heb ik ontdekt dat naast zelf dansen, choreografieën maken en aanleren minstens even leuk is. Ik kan mijn voeten misschien niet strekken, maar ik kan mijn leerlingen wel zeggen wanneer zij dit moeten doen. Jezelf graag zien, is leren omgaan met je eigen beperkingen en blij zijn met wat je wel kan. Want god wat ik ben ik blij dat ik kan dansen!

Rani tijdens een dansshow

Afgeschreven op je 21

Vorig jaar begon het gevecht met mijn lichaam opnieuw. Eind maart trakteerde ik mezelf op een paar splinternieuwe loopschoenen en begon ik met mijn eigen versie van Start to Run. De app die menig vrouw en man reeds aan het sporten kreeg, ging mij echter iets te traag vooruit. Fanatiek als ik ben, trainde ik zo’n drie keer per week. Tot het weer misging. Ik kreeg een blessure aan mijn knie: runners knee noemt mijn dokter het. Na een aantal scans en onderzoeken was het verdict: leer ermee leven, we kunnen er niets aan doen, het enige dat helpt is rusten.

“Stap voor stap, tast ik mijn grenzen af en probeer ik opnieuw het niveau te bereiken waar het een jaar geleden misliep.”

Niet meer dansen, niet meer lopen. Ik heb die dag stilletjes geweend in de auto. Afgeschreven op mijn 21ste, dat doet pijn. Stilzitten is voor mij geen optie, dus het advies van de dokter om het sporten even volledig te staken, liet ik bewust links liggen. Dansen doe ik sindsdien met een brace, maar langere afstanden lopen zit er voorlopig niet meer in. Nu de lente begonnen is, voel ik het toch weer kriebelen. Ik train, uiterst voorzichtig, en stop zodra ik voel dat mijn knie niet meer mee wil. Stap voor stap, tast ik mijn grenzen af en probeer ik opnieuw het niveau te bereiken waar het een jaar geleden misliep. Maar ik heb nog een lange weg te gaan.

Niet alleen

Ik ben lang niet de enige die zo’n verhaal kan vertellen. Ook Lisa, Jasper en Hanne kregen te maken met zware sportblessures en moesten noodgedwongen het sporten stopzetten. Telkens hetzelfde verhaal, en toch zo ontzettend verschillend. Ze vertelden mij hoe dit voor hen verliep en op welke manier zij ermee omgingen.

Lisa, toestelturnen
Jasper, atletiek
Hanne, basketbal

Schrijf je reactie

Rani is een 21-jarige studente communicatiewetenschappen met 'pinnekes onder haar gat'. Stilzitten staat niet in haar woordenboek en van 'niets doen' wordt ze onrustig. Ze heeft een uitgesproken voorliefde voor baden, in combinatie met een goed boek en haar favoriete singer-songwriter muziek. Verder danst ze zich door het leven, leert zichzelf piano en zingt heel hard (en vals) in de auto. Mensen zeggen wel eens dat haar lach aanstekelijk is. Met haar teksten hoopt ze ook bij jou een glimlach teweeg te brengen.

Lees verder in Lijf

Colofon

Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen