Opinie

Door de angst naar beter?

Door de angst naar beter?

Achtenveertig weken. Zo lang ben ik weg uit België. Anderhalf jaar geleden besloot ik om het – naar mijn gevoel – routineus leven daar in te ruilen voor een jaar vrijheid zonder routine. Of toch niet de routine waar ik voordien altijd zo’n hekel aan had en die ik dus op alle denkbare manieren probeerde te doorbreken. Ik fietste nooit twee keer na elkaar via dezelfde weg naar mijn werk. Ik besliste om elke dag op een ander tijdstip te starten én te stoppen. Ik at nooit hetzelfde, waardoor ik al veel vieze dingen uitprobeerde. Routine… Not my cup of tea.

In de afgelopen achtenveertig weken heb ik nooit dezelfde weg moeten nemen en ik denk dat ik zelden op hetzelfde tijdstip wakker werd. En als dat wel zo was, maakte dat eigenlijk ook niet uit omdat de rest van mijn dag er elke dag anders uitzag. Ook heb ik af en toe vieze dingen gegeten.

Er was natuurlijk een zekere mate van routine, maar niets vergelijkbaar met voordien. Zo checkte ik voor het slapen gaan steevast mijn bed op schorpioenen of startte ik elk ochtend met een duik in de oceaan. Dat soort routine.

Mijn vertrek stortte heel wat mensen bijna in een angststoornis. Niet omdat ze mij zouden missen, maar wel omdat het idee aan geen vaste plannen hen hartkloppingen bezorgde.

Ik merkte echter dat mijn vertrek heel wat mensen bijna in een angststoornis stortte. Niet omdat ze mij vreselijk zouden missen, maar wel omdat alleen al het idee aan geen vaste routine of plannen hen acuut hartkloppingen bezorgde. Wij mensen zijn allemaal verschillend. Feit. Maar naast dat feit hebben we gewoon ook heel wat dingen geleerd die niet helemaal waar zijn. Onze ouders geloofden ze en onze leerkrachten ook. Zoals deze:

Zekerheid is belangrijk. Je moet altijd een goed plan hebben en minstens één plan B.

Voor je ergens aan begint, moet je weten of het rendabel is. Anders is het verspilde energie en vooral een verspilling van tijd en geld.

Je moet jezelf serieus nemen en dus ook een serieuze job hebben. Dingen proberen of iets doen dat buiten de norm valt… Beter niet. Ik tekende graag en ook schrijven deed ik van kleins af aan. Maar daar kan je je boterham niet mee verdienen, dus moest ik iets anders bedenken. Een studie die kansen geeft op de arbeidsmarkt.

Sparen is belangrijk, je weet immers nooit wat er kan gebeuren. Je kan dus maar beter iets kopen in plaats van huren. Huren is eigenlijk simpelweg geld wegsmijten als je erover nadenkt.

En dan heb ik het nog niet over het onderwerp gezin gehad.

Samengevat werd dat dan: gebruik gewoon je gezond verstand! Maar volgens mij was het net mijn gezond verstand dat zei: ‘En nu is het genoeg!’. Het was mijn gezond verstand dat voelde dat ik de pedalen aan het verliezen was en me simpelweg niet meer gelukkig voelde. En het was mijn gezond verstand dat me verzekerde dat het een goed idee was om een jaar te gaan reizen. De wereld rond. Alleen. Zonder plannen. We zien wel waar we uitkomen.

Mijn omgeving vond dat maar niets of was op z’n minst sceptisch te noemen. Ik had immers een goede job, was net mijn eigen praktijk gestart als psychologe en had een appartement gekocht.

Het was mijn gezond verstand dat me verzekerde dat het een goed idee was om een jaar te gaan reizen. De wereld rond. Alleen. Zonder plannen.

De meeste mensen begrepen me niet wanneer ik zei dat ik last had van de routine. Of dat ik niet meer wist waarom ik ´s morgens opstond en ging werken. Wanneer ik zei dat wat ik had voor mij niet genoeg was, dat het te druk was en er te weinig plaats was voor leven en mijn ding doen, kreeg ik vaak afkeurende blikken. Als single vrouw van 35? Ha!

Hoewel het me geregeld ergerde en me zelfs kwaad maakte af en toe, snapte ik het ook wel. Ik voelde dat mijn keuze hen bang maakte. Want als ze het zouden proberen begrijpen, zouden ze hun eigen leven misschien ook onder de loep moeten nemen. Ik rook het angstzweet zelfs via de overenthousiaste reacties op Facebook.

Eerlijk is eerlijk: toen ik vertrok, en nog nadien, werd (en word) ik ook af en toe geplaagd door acute hartkloppingen. Zou ik alles en iedereen niet snel gaan missen? Ik kon natuurlijk niet terugkomen na een paar maanden, stel je voor! En zou ik wel vinden wat ik zocht? Wat zoek ik eigenlijk? Of wat als ik na een jaar nog steeds niet weet wat ik met mijn leven wil doen? Wat als mijn geld op is?

Af en toe betrapte ik mezelf ook op het inbouwen van kleine routines. Zoals dingen op dezelfde manier en op dezelfde plek in mijn rugzak steken. Zoals elke dag één zinnetje in een reisboekje schrijven. Of zoals steevast even naar de sterren kijken voor ik ging slapen. Elke dag.

Wij zijn helemaal niet zo verschillend. We zijn allemaal af en toe bang. Soms zelfs zo bang dat we het niet eens merken. En dat is het gevaarlijkste. Want dan kunnen we er ook niets aan doen. En eerlijk waar, we kunnen zoveel meer dan we zelf denken…

Wij zijn helemaal niet zo verschillend. We zijn allemaal af en toe bang. Maar we kunnen zoveel meer dan we zelf denken.

Ik keek vaak op naar mensen die simpelweg begonnen waren met datgene wat ze echt wilden. En of dat nu het opzetten van een eigen bedrijfje was, als vrouw alleen aan kinderen beginnen, van nul opnieuw starten en terug gaan studeren of de wijde wereld intrekken. Het maakt niet uit. Ik vond het indrukwekkend. Die mensen moesten wel stevig in hun schoenen staan en weten wat ze willen, dacht ik toen.

Onzin. Want ik gooide zelf het roer om en eerlijk, ik weet nog steeds niet wat ik met mijn leven wil doen. En hoewel ik mijn job als psychologe (jawel, ook die zijn af en toe de weg kwijt) opgegeven heb en weet dat dit voor mij de goede keuze was, krijg ik nog vaak kleine paniekgedachten. Oude gewoontes zijn hardnekkig.

Toch is er ook zoveel in de plaats gekomen, zomaar uit het niets, dat ik me (doorgaans) geen zorgen maak. Ik kom er wel. En af en toe een klein angststoornisje. Ach, dat houdt je wakker en op het goede spoor.

sofieleemans1

Schrijf je reactie

6 reacties
  • Luc says:

    top – dit is gewoon leven, wat ze noemen je hart volgen

  • Lara says:

    Heel erg herkenbaar! 
    Het is niet evident keuzes te maken die niet als standaard worden gezien. Dan krijg je ineens 1000den vragen, vreemde blikken of mensen die er van uit gaan dat het een bevlieging is of misschien zelfs een vlucht. Terwijl het voor mij net natuurlijk en heel erg echt aanvoelt om m’n hart te volgen los van wat anderen daarvan denken. 

  • Mira says:

    Mooi inspirerend stuk! Zoveel respect voor je! Heel herkenbaar ook. Je motiveert mij weer om meer achter mijn eigen keuzes te staan. Deed ik grotendeels al gelukkig maar je blijft toch beïnvloedbaar Door je omgeving en de samenleving. Zeer inspirerend! Wens je veel succes en reis pleziera

  • Nele says:

    Wat een leuk artikel, en zo herkenbaar! Ik had al over jou gehoord via vriendin Evi. En je nu ook – met veel plezier – gelezen. Respect!
    Ik vertrok zelf 3,5 jaar geleden met een enkeltje richting Nieuw-Zeeland. Ik was er al ‘ns eerder geweest en er verliefd geworden op het landschap. Mijn omgeving vond het makkelijker om te ‘processen’ als ze het konden afdoen als ‘vluchten’. Ik had er net een relatie van 12 jaar opzitten, had het huis verkocht en m’n job opgezegd. Arme schaap, natuurlijk wil je dan ‘er even tussenuit’. Het kostte me veel moeite om ze te overtuigen dat ik dit al zo lang en zo graag wilde! Dat het een bewuste keuze was. Een logisch gevolg van de goesting in méér, mijn drang naar avontuur, mijn onstilbare reishonger en als verhalenvanger pur sang.
    Ik ben nu een jaar terug, na omzwervingen via Australië, Myanmar, Sumatra en de Filippijnen, en I’m doing great! Huurappartementje, zalige job als freelance (eind)redacteur en copywriter en single as fuck.
    Elke maand, wanneer ik mijn huur overschrijf, trek ik een fles open. Applaus voor mezelf! Want Pippi Langkous doet het goed in de Grotemensenwereld!
    Ik hou nog steeds niet van routine, ben een grote fan van last-minute plannen en heb hoegenaamd géén tikkende biologische klok.
    Dus girl, you’ll be fine. Weet je waarom? Omdat jij hebt gedaan waar velen van dromen. It takes some balls. En die brengen je ongetwijfeld nog heel ver. Letterlijk en figuurlijk.
    Ik stuur je een stevige high five, krachtig vuistje en een warme knuffel.
    Respect.
    Nele

  • Groot gelijk! Ik heb het ook gedaan, beste beslissing van mn leven. Door die reis (ook als vrouw alleen en lang en ver) heb ik een heel aantal keuzes opnieuw kunnen maken – en ben ik bv nog altijd met mn man en heb ik nu wel 2 kinderen. (Maar de burn out die is toch gekomen :-/). Altijd je intuitie volgen – jij kent jezelf het best.

  • Kathleen says:

    Prachtig, inspirerend artikel 🙂 ik zit met dezelfde gevoelens en sta ook op het punt mijn leven om te gooien. Niet door op wereldreis te vertrekken maar door mijn gevoel te volgen en 100% te doen wat ik graag wil doen.

Sofie Leemans is psychologe, maar besloot een jaar geleden het roer om te gooien en de wijde wereld in te trekken. Alleen en zonder plan. Je zou het preventie voor een burn-out kunnen noemen. Na een jaar heeft ze nog steeds geen plan en zijn de centen bijna op maar één ding weet ze wel: schrijven is één van haar passies en dat doet ze dan ook regelrecht uit haar eigen onderbuik.

Lees verder in Mensen

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg:

  • 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.
  • En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Ik word lid!

50
Vrienden van Charlie

Ook Charlie friend worden? Stuur een mail voor info naar sophie@charliemag.be

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen