Wat is het perfecte geschenk voor geologe en journaliste Baharak Bashar?

Voor mijn verjaardag kreeg ik ooit een fles gin cadeau. Ik was toen net vijf maand zwanger. ‘Hij stond nog in onze kelder’, zei mijn gaste nonchalant, terwijl ze een toastje met krab in haar mond stak. Op datzelfde feest kreeg ik ook nog een koffiezet, terwijl er één op mijn aanrecht stond, een vleeskleurige sjaal waarin mijn gezicht verdween en kaarten voor een optreden dat ik niet wou zien.GIVE IT TO ME BABY’ begon als een zoektocht naar het perfecte geschenk. Een jaar lang sprak ik mensen uit allerhande culturen om te horen wat zij denken over geven. Om te zien of we iets van elkaar kunnen leren. Doorheen de gesprekken werd duidelijk dat je zoveel kan geven, dat menig geschenk erbij verschrompelt. Bestaat het perfecte geschenk eigenlijk wel? In december, de cadeautjestijd bij uitstek, lees je elke week een verhaal over geven uit dit boek. Tekst: Jo Verhenne. Foto’s: Nathalie Samain

Baharak zag voor het eerst het licht in Iran en woont sinds haar dertiende in België. Op haar zonnige binnenkoer zitten we aan een klein tafeltje. Met bakken geduld schilt Baharak de flinterdunne pel van een veel te rijpe pêche. Binnen in het huis draait de wasmachine op volle toeren alsof hij elk moment de binnenkoer kan komen opdansen.

“Een tijd terug schreef ik het boek Djengis, democratie en vrouwen. Een bundel verhalen en discussies over religie en vrouwenrechten die ik verzamelde tijdens een lange reis naar Caïro. Doorheen die tocht ben ik mezelf echt tegen gekomen. Ik dacht dat ik ruimdenkend en verdraagzaam was, maar werd meer dan eens geconfronteerd met mijn eigen dogmatische en soms zelfs islamofobe denken. Vóór ik vertrok, was ik bijvoorbeeld erg tegen hoofddoeken. Nu ben ik nog altijd geen voorstander om er een te dragen, maar intussen wel tegenstander van een verbod erop. Die hoofddoek is symbolisch voor hoe wij denken over andersdenkenden. Veertien jaar lang heb ik ook actie gevoerd voor een sanitair beleid in Gent, met gelijke rechten voor mannen en vrouwen. Uiteindelijk zijn de toiletten op de Gentse Feesten gratis geworden, maar daarbuiten is er niets veranderd. In Iran is er wel een duidelijk sanitair beleid. Je hebt overal toiletten, allemaal vierentwintig op zeven open en onderhouden door stadspersoneel. Er is ook totaal geen discriminatie zoals hier: als er een mannentoilet is, is er ook een vrouwentoilet. Dat is vanzelfsprekend.”

“Uiteindelijk zijn de toiletten op de Gentse Feesten gratis geworden, maar daarbuiten is er niets veranderd.”

De hoogzwangere Baharak vertelt met het vuur in haar ogen. Ze zeggen dat zwangere vrouwen stralen, maar wellicht straalt Baharak gewoon aan één stuk door. Tijd om haar blik op geschenken te richten.

“In Iran kom je nergens met lege handen toe. Zelfs als je een afspraak met de bankdirecteur hebt, neem je een geschenk mee. Iets om te eten bijvoorbeeld. Omdat die tijd vrijmaakt voor je, ook al is dat zijn of haar job. Dat kan een doosje chocolade zijn of iets anders van zoetigheid. Geen hamburger natuurlijk! (lacht)

Geschenken zijn in Iran vaak een teken van status. Hoe duurder je cadeau, hoe beter je afkomst. De cadeaus worden ook altijd onmiddellijk uitgepakt. Voor de ganse groep wordt dan meegedeeld wie wat heeft gegeven.

Zelf geef ik graag dingen die voor mij van grote betekenis zijn geweest. De poëzieboeken van Omar Hajjam bijvoorbeeld, een Perzische poëet uit de elfde eeuw. Iedereen zou die moeten lezen ter introductie in de Perzische cultuur! Of de boeken van Khalil Gibran, een Libanese dichter, of Cultuurgeschiedenis van Iran of het huis der wijsheid, de invloed van islam op de wetenschap of revolutionary Iran, of soms geef ik zelfs wel eens mijn eigen boek cadeau! (lacht) Ik hecht mij trouwens enorm aan geschenken die ik zelf gekregen heb, omdat er een herinnering aan vasthangt. Een boek met een tekstje in geschreven bijvoorbeeld, wordt plots onvervangbaar en iets uniek op de wereld.

Het mooiste geschenk heb ik zonder twijfel van mijn moeder gekregen. Zij was echt een vrijgevochten vrouw, die ervoor gezorgd heeft dat mijn zus en ik als onafhankelijk denkende, vrije individuen konden opgroeien. Ze stond er alleen voor en cijferde zich vaak weg om ons de ruimte en de mogelijkheid te geven om zelf te kunnen kiezen. Tegelijkertijd was ze ook streng genoeg om ons discipline, respect en mededogen bij te brengen. Zelf heeft ze weinig aan haar vrouwelijke leven gehad, maar dat zij er voor gezorgd heeft dat wij dat als dochters wel hebben gehad, is van onschatbare waarde. Als ik er zo over denk, zijn vrouwen in Iran, Egypte, Libanon en Syrië misschien wel strijdlustiger dan vrouwen hier. Wellicht omdat ze op dit moment minder rechten hebben in hun eigen land. Maar toch denk ik dat sommige vrouwen in België misschien een beetje in slaap gewiegd zijn.”

“Inzichten delen zie ik als mijn plicht.”

Deze vrouw uit België is op slag wakker. Ik weet natuurlijk dat ze gelijk heeft en toch komt het wel even hard aan. Ja, wij denken hier vaak dat we geëmancipeerd zijn, terwijl we nog altijd uit het patriarchale moeras aan het kruipen zijn. De loonkloof tussen man en vrouw is harde realiteit in België, we zitten met een historisch gegroeide en niet te onderschatten confidence gap tussen vrouwen en mannen. En vrouwen kunnen hier nog altijd geen priester worden, om maar iets te zeggen. We zijn op weg, maar nog bijlange niet aangekomen in het geëmancipeerde walhalla.

“Delen is voor mij ook een vorm van geven. Inzichten delen zie ik als mijn plicht. Ze zijn daarom zeker niet allemaal goed, maar door ze te delen, kunnen mensen verschillende standpunten innemen. Het zou een nachtmerrie zijn mochten mensen niet meer van elkaar kunnen leren.

Nu ik zwanger ben, kom ik weer in een heel nieuwe wereld terecht. Op mijn vierendertigste week was mijn baby nog niet gedraaid. ‘Als je baby binnen twee weken nog niet gedraaid is,’ zei de gynaecologe, ‘dan wordt het een keizersnede.’ Ik wou wat extra meningen horen en bezocht nog een aantal gynaecologen. De vrouwelijke informeerden mij over de mogelijkheden, en eindigden met: ‘Nog vragen?’ Bij de mannelijke ging het gesprek helemaal anders. ‘Ik ga je inleiden en natuurlijk bevallen’, zei de ene. De andere zei: ‘Ik ga een keizersnede doen.’ Want de ene moest nog op vakantie en de andere had al veel bevallingen gepland die week. Het ging dus enkel over de wil van de dokter en ik zat daar voor spek en bonen bij. ‘Als je naar mij luistert, dan komt alles goed’, zeiden ze allebei. Zo gaat dat dus niet! Als patiënte wil ik mijn mogelijkheden horen en zelf beslissen. Ik begon dus op te zoeken en ervaringen van anderen te lezen. En gaandeweg vorm je je een visie. Net daarom schrijf ik zelf ook artikels. Ik wil wat ik onderzocht heb terug delen met anderen. Want er zijn wel degelijk risico’s verbonden aan een keizersnede, en er zijn wél alternatieven voor stuitligging.

Nu, het allerbelangrijkste is misschien toch wel vertrouwen geven. Zonder vertrouwen, heeft het leven volgens mij weinig zin. Dan denk je de hele tijd dat mensen het slecht met je voor hebben of dat je in de zak gezet wordt. Dat is toch geen leven?”

Lees hier alle interviews in de reeks Give it to me Baby

‘GIVE IT TO ME BABY – op zoek naar het perfecte geschenk’ is een boek van 152 pagina’s vol interviews en verhalen van onder andere fotograaf Carl De Keyzer, professor Balu, acteur Titus De Voogdt, zangeres Charlotte Adigéry, journaliste Baharak Bashar, professor Sami Zemni, jeugdrechter Heleen Martens, muzikant Boris Zeebroek en velen meer.  Woord door Jo Verhenne (joverhenne.be), Beeld door Nathalie Samain (www.nathaliesamain.com) en Vorm door Leen Pieraerts (www.missmoss.be). Zoek jij ook nog het perfecte geschenk? Bestel je exemplaar voor 22 euro (3 euro verzending) door een mailtje te sturen naar info@joverhenne.be

Jo Verhenne is Bio-ingenieur, bedenker en schrijver. Ze heeft maar één regel in het leven: minstens één keer per dag hardop lachen.

Plaats zelf een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg: 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.

En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Nu of nooit

Zonder jouw steun, stopt Charlie!

Hey daar, leuk dat je Charlie leest! Maar wist je dat slechts 1,3% van onze lezers lid is van Charlie en zo ons magazine financieel ondersteunt? Daarmee redden we het niet. Daarom starten we een fundraising om € 100.000 op te halen.Het is nu of nooit voor Charlie.

Riep jij al eens ‘fuck yeah’ bij het lezen van onze stukken? Wil je dat Charlie blijft bestaan? Open dan je hart en je portefeuille. Doe een gift, neem een jaarabonnement of geef er één cadeau!

Alleen met jouw steun kunnen we Charlie blijven maken. We keep it real. Als wij het niet meer doen, wie dan wel?

  • Jaarabonnement

    50

    • 2 bookzines per jaar
    • 1 jaar toegang tot alle online artikelen

    Ik neem een abonnement! Ik doe er een cadeau!

  • Ik steun Charlie

    • En draag bij aan een stem die nodig is!

    Verkrijgbaar!

  • Online abonnement

    25

    • 1 jaar toegang tot alle online artikelen

    Ik neem een online abonnement!

Wil je meer doen?

Ben of ken je een bedrijf of organisatie die gelooft in onze missie en een grotere gift of sponsoring wil doen? Iemand die bereid is om te investeren in kwaliteitsvolle journalistiek en jong vrouwelijk talent? Kijk hier welke opties er zijn en neem contact met ons op.

Hoe kan ik helpen?

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

LDV United
t.a.v. Charlie Magazine
Rijnkaai 100
2000 Antwerpen