Wat is het perfecte geschenk voor muzikant Boris Zeebroek?

Voor mijn verjaardag kreeg ik ooit een fles gin cadeau. Ik was toen net vijf maanden zwanger. “Hij stond nog in onze kelder”, zei mijn gaste nonchalant, terwijl ze een toastje met krab in haar mond stak. Op datzelfde feest kreeg ik ook nog een koffiezet, terwijl er één op mijn aanrecht stond, een vleeskleurige sjaal waarin mijn gezicht verdween en kaarten voor een optreden dat ik niet wou zien. Het boek ‘GIVE IT TO ME BABY’ begon als een zoektocht naar het perfecte geschenk. Een jaar lang sprak ik mensen uit allerhande culturen om te horen wat zij denken over geven. Om te zien of we iets van elkaar kunnen leren. Doorheen de gesprekken werd duidelijk dat je zoveel kan geven, dat menig geschenk erbij verschrompelt. Bestaat het perfecte geschenk eigenlijk wel? In december, de cadeautjestijd bij uitstek, lees je elke week een verhaal over geven uit dit boek. Tekst: Jo Verhenne. Foto’s: Nathalie Samain
Het is weekend en véél te vroeg als fotografe Nathalie en ik de ondergesneeuwde straat van Boris inrijden. Bij het remmen glijden we in slow motion tot tegen de geparkeerde auto voor ons. Op slag wakker heet dat. Goeiemorgen, Boris!

“Geven vind ik één van de mooiste dingen in het leven, zolang het onvoorwaardelijk is. Van zodra er iets aan vast hangt, hoeft het voor mij niet meer. Ik sta niet graag bij iemand in het krijt. Mijn moeder woonde tot haar zeven jaar in China, waar geven vaak niet onvoorwaardelijk is. Dat voel ik ook nog altijd bij mijn grootouders. Sowieso is geld voor hen het belangrijkste wat er bestaat. Hun eerste vraag is altijd: ‘Ben je aan het werk? En verdien je goed?’ Maar misschien is het wel te begrijpen dat ze zo denken. Ooit zijn ze uit China gevlucht voor het communisme, omdat er geen eten meer was. Zelf heb ik niet zo’n fascinatie met geld. Ik ben blij dat ik kan doen wat ik graag doe en af en toe eens lekker kan gaan eten.

“Het mooiste cadeau is misschien wel de opvoeding die ik van mijn ouders gekregen heb.”

Het mooiste cadeau is misschien wel de opvoeding die ik van mijn ouders gekregen heb. Aan de ene kant kregen mijn zus en ik enorm veel vrijheid, aan de andere kant ook een soort werkethiek. Mijn vader Kamagurka werkte constant. Zelfs als wij op vakantie waren in Griekenland, zat hij in de schaduw te tekenen in plaats van een siësta te doen. En mijn zus en ik moesten ook tekenen. Op het einde van de dag werden alle tekeningen op het strand gelegd en besproken. De dag erop nog eens. We moesten ons uiterste best doen om telkens alles af te krijgen. Het grappige is, dat als ik nu zelf op vakantie ga, ik ook de hele tijd zit te tekenen.

Mijn ouders hebben ons ook veel weirde muziek aangeboden. Dat was zeker niet de muziek die je op Studio Brussel hoort. Als mensen zeggen dat mijn muziek raar klinkt, dan vind ik dat eigenlijk positief. De uitdaging voor mij is om geen kopie te maken van iets dat ik al ken. Er wordt al genoeg eenheidsworst gemaakt in de muziek. Meestal wordt er vooral commercieel gedacht, zelfs bij alternatieve punkbandjes, die alles volgens de regels van de punk blijven herhalen. Voor een stuk is dat te wijten aan Spotify, die met algoritmes gaat berekenen wat populaire muziek is. Dat zorgt ervoor dat muzikanten minder risico’s nemen om iets te maken dat afwijkt van wat al bestaat. Maar met algoritmes mis je de menselijke inbreng, het buikgevoel om af te gaan op talent of iets nieuws. Zelf maak ik geen compromissen in mijn muziek. Maar ik heb dan ook niet veel volgers. (lacht)

“Als mensen zeggen dat mijn muziek raar klinkt, dan vind ik dat eigenlijk positief.”

Bij ons thuis was er veel humor. Mijn vader was eigenlijk heel serieus, maar wist perfect wat hij moest doen om iemand te laten lachen. Mijn moeder daarentegen was gewoon grappig van zichzelf, zonder dat ze het zelf wou. Ik herinner me nog dat we eens met de auto voor een rood licht in Gent stonden. Het was mooi weer en we hadden de vensters naar beneden gedaan. Er kwamen twee jongens langsgefietst. Ze riepen tsjing tsjang, en nog voor ze tsjong konden zeggen, had mijn moeder het al gezegd. Zo ad rem en slim was ze. Die jongens waren direct weg. (lacht)

In China is het de gewoonte om iets mee te geven met de doden. Ook bij herdenkingen, worden allerlei dingen geknutseld om te verbranden bij het graf. Frigo’s, nep geld, zonnepanelen, alles wat je in het leven hierna zou kunnen gebruiken. Toen mijn moeder overleed en we een laatste groet mochten brengen, wou ik haar ook iets meegeven. Iets typisch voor haar, iets van thuis. Ik heb toen een bol knoflook in haar hand gestoken. (lacht) Ik denk dat ze er ook mee zou gelachen hebben. Ze at dat zo graag. In de Chinese keuken doen ze werkelijk overal knoflook in. Als kind vond ik het niet zo lekker, maar ik heb het leren appreciëren. En nu ben ik er verzot op.

De vader van een vriendin van mij is onlangs ook overleden. Als ik met haar praat, komt het wel allemaal terug. Maar ik voel dat ik haar iets kan geven, door wat ik zelf heb meegemaakt. Ik heb er zelf ook veel aan gehad om met mensen te praten die door soortgelijke trauma’s zijn gegaan. Ik wil die vriendin het gevoel geven dat er wél nog een toekomst is. Nadat mijn moeder gestorven was, dacht ik dat ik nooit meer gelukkig zou kunnen zijn. Maar dat is absoluut niet waar. Er zijn momenten geweest dat ik wél gelukkig was, en terzelfdertijd ook triestig omdat zij er niet meer is. De dood is nu eenmaal een deel van het leven.”

“Energie is voor mij één van de mooiste dingen die je kan geven.”

Boris vertelt honderduit over hoe zijn moeder tegen het leven aankeek en wat hij allemaal van haar heeft geleerd.

“Als ik er eens goed over nadenk, dan is energie voor mij één van de mooiste dingen die je kan geven. Het is zo belangrijk hoe je met elkaar omgaat, hoe je elkaar stimuleert om het beste uit elkaar te halen. Als producer vind ik dat één van de mooiste aspecten van de stiel. Om uit iedereen het beste te halen, om iemand het gevoel te geven dat hij of zij zichzelf kan overstijgen. Daarvoor moet je vertrouwen hebben in jezelf en weten dat je de andere ook dat vertrouwen kan geven. Ik heb periodes gekend nadat mijn moeder gestorven was, dat de grond onder mijn voeten verdwenen was. Ik wist niet meer wie ik was en moest terug diep in mijzelf graven. De meest standvastige in mijn leven was mijn moeder. Ik had nooit gedacht dat zij zou wegvallen. ‘Je kan het, je moet blijven doorgaan’, zei ze altijd. En dat vertrouwen heb je nodig om je creatief te ontwikkelen.”

Lees hier alle interviews in de reeks Give it to me Baby

‘GIVE IT TO ME BABY – op zoek naar het perfecte geschenk’ is een boek van 152 pagina’s vol interviews en verhalen van onder andere fotograaf Carl De Keyzer, professor Balu, acteur Titus De Voogdt, zangeres Charlotte Adigéry, journaliste Baharak Bashar, professor Sami Zemni, jeugdrechter Heleen Martens, muzikant Boris Zeebroek en velen meer.  Woord door Jo Verhenne (joverhenne.be), Beeld door Nathalie Samain (www.nathaliesamain.com) en Vorm door Leen Pieraerts (www.missmoss.be). Zoek jij ook nog het perfecte geschenk? Bestel je exemplaar voor 22 euro (3 euro verzending) door een mailtje te sturen naar info@joverhenne.be

Jo Verhenne is Bio-ingenieur, bedenker en schrijver. Ze heeft maar één regel in het leven: minstens één keer per dag hardop lachen.

Plaats zelf een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg: 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.

En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

LDV United
t.a.v. Charlie Magazine
Rijnkaai 100
2000 Antwerpen