Wat is het perfecte geschenk voor Charlotte Adigéry?

Tekst: Jo Verhenne. Foto’s: Nathalie Samain
Voor mijn verjaardag kreeg ik ooit een fles gin cadeau. Ik was toen net vijf maanden zwanger. “Hij stond nog in onze kelder”, zei mijn gaste nonchalant, terwijl ze een toastje met krab in haar mond stak. Op datzelfde feest kreeg ik ook nog een koffiezet, terwijl er één op mijn aanrecht stond, een vleeskleurige sjaal waarin mijn gezicht verdween en kaarten voor een optreden dat ik niet wou zien.

Ik vroeg me af: wat is dan het perfecte geschenk en wanneer krijgt een geschenk betekenis? Hoe gaat het eraan toe in andere culturen en kunnen we daar iets van leren? En waarom lijkt alles plots zó onbenullig als het over mensen gaat die me na aan het hart liggen, terwijl ik met de vingers in de neus iets koop voor een kennis of een verre tante?

Ik kreeg een kind, dronk de fles gin leeg en ging op zoek naar het perfecte geschenk. Een jaar lang sprak ik mensen om te horen wat zij denken over ‘geven’. De meest boeiende gesprekken werden gebundeld in het boek ‘GIVE IT TO ME BABY‘.

‘GIVE IT TO ME BABY’ begon als een zoektocht naar het perfecte geschenk, maar doorheen de gesprekken werd al snel duidelijk dat je zoveel kan geven, dat menig geschenk erbij verschrompelt. Bestaat het perfecte geschenk eigenlijk wel? In december, de cadeautjestijd bij uitstek, lees je elke week een verhaal over geven uit dit boek.

Charlotte Adigéry, zangeres bij Wwwater

Vroeger zong ze bij Arsenal, maar nu heeft ze haar eigen project Wwwater. Een paar jaar geleden kon ik Charlotte live aan het werk zien op het festival Deep in The Woods. Maar helaas verdwaalde ik die avond deep in the woods met mijn vrienden. Het ligt volledig aan mij, ik ben een barslechte festivalganger. Meestal hang ik ergens aan een toog te praten, omdat ik een hekel heb aan veel volk. Maar ik ken haar muziek. En nu zit ze hier voor me: Charlotte Adigéry! Ik moet mezelf inhouden om niet spontaan te beginnen applaudisseren.

Charlotte Adigéry: “Ik vrees dat ik zelf misschien te weinig cadeaus geef. Een tijdlang stond ik er financieel niet goed voor en was cadeaus kopen gewoon niet aan de orde. Doordat ik gefocust was om iets op te bouwen, heb ik mijn vrienden toen zelfs wat verwaarloosd. Maar ik ben wel altijd enorm dankbaar gebleven. Misschien té. Dan zeg ik honderd keer bedankt, terwijl mensen natuurlijk wel zien of je het meent of niet.

De laatste tijd geef ik vaak boeken cadeau. Boeken zijn een mooi manier om ideeën of inzichten door te geven. Zelf kreeg ik Daily rituals cadeau. Het beschrijft de rituelen van artiesten, creatieve mensen en wetenschappers om productief te kunnen zijn in hun job.

“Het cadeau waar ik het meest trots op ben, is een make-over van mijn moeders salon een paar jaar geleden.”

Voor een vriend met wie ik vaak chat heb ik onlangs zelf een boekje gemaakt. Telkens ik krom lag van het lachen met één van zijn oneliners, maakte ik een screenshot. Voor zijn verjaardag heb ik al die screenshots in een boekje gebundeld.

Maar het cadeau waar ik het meest trots op ben, is een make-over van mijn moeders salon een paar jaar geleden. Ik had haar naar mijn neef gebracht en de hele dag hard gewerkt, kasten geschilderd, nieuwe zetels gekocht, dat was echt cool. Ze was zo blij. Ik herinner me dat ze in haar broek gedaan heeft van het lachen! Eén keer ben ik ook teleurgesteld geweest in een geschenk. Dat was toen ik als kind voor kerst een encyclopedie kreeg. “Dat is toch supertof!”, zei mijn moeder. Ik weet nog dat ik een krop in mijn keel kreeg. Vanaf dan was het antwoord op mijn vragen ook altijd: zoek het eens op in uw encyclopedie. Echt waar, we lachen er nu nog om.”

Foto: Nathalie Samain

Wat wil je mensen geven met jouw muziek?
“Er circuleren heel wat gefabriceerde dingen in de muziek, terwijl er zoveel kracht in onze eigenzinnigheid zit. Mensen moeten meer geloven in hun eigen kunnen en zich niet te min voelen door wat er bijvoorbeeld op sociale media wordt geportretteerd. Met mijn muziek wil ik mensen dus vooral meer zelfaanvaarding en zelfvertrouwen geven.

Voor mijn mama en papa heb ik het nummer Celle qui m’a donné la vie geschreven. Aan de ene kant is het een dank voor mijn moeder, een ode aan hoe ze mij helemaal alleen heeft opgevoed. Aan de andere kant is het ook een vraag aan mijn papa: alsjeblief erken dat jij er bijna nooit was en dat zij dit allemaal alleen heeft gedaan. Het lied was echt een openbaring voor mij. Het heeft zoveel losgemaakt en mijn kwaadheid tegenover mijn vader doen wegebben. Hij was enorm gekwetst door het nummer. “Ik wil u niet tegenhouden in uw creativiteit”, zei hij, “maar dit doet wel pijn.” Ik zei: “Dit is gewoon hoe ik mij gevoeld heb, ik ga mij daar niet schuldig over voelen.” Maar doordat hij uitte hoe gekwetst hij was, stelde hij zich plots wel veel menselijker op. Het werd mij duidelijk dat hij altijd gedaan had wat hij dacht dat goed was. Dat was als papa niet genoeg, maar wellicht wist hij gewoon niet beter.”

Charlotte Adigéry is opgegroeid in Gent, maar keert vaak terug naar Martinique, waar haar moeder is geboren. Hoe gaat het er op veertien uur vliegen van België aan toe, als het op geven aankomt?

“Dit is gewoon hoe ik mij gevoeld heb, ik ga mij daar niet schuldig over voelen.”

“Martinique is echt wel veel chiller dan hier. Spontaner en meer op het gemak. Als het hier Allerzielen is, dan moet je op die dag een bloemetje zetten. Ik bedoel, die dode is een heel jaar lang dood, het hoeft echt niet per se op die dag. In Martinique moet het allemaal minder. Op een familiefeest brengt iedereen iets mee om te eten en zie je wel hoe de dag verloopt. Ik herinner me nog dat we op de begrafenis van mijn oom salsa hebben gedanst onderweg naar de begraafplaats. Rond de stoet reden allemaal rally-auto’s, omdat hij rally-piloot was. Daarna hebben we gegeten en gelachen. We hebben mijn oom echt op een positieve manier gevierd. Dat zie ik hier nog niet zo vaak gebeuren.

Mensen in Martinique zijn doorgaans heel gastvrij, zeker ook mijn moeder. Als iemand die ze graag heeft op bezoek komt, wil ze kost wat kost tonen hoe graag ze die ziet. Dan zie ik haar rondkijken en hoor ik haar zeggen: “Ah, hier een waterkoker, moet je dat niet hebben? En daar, iets uit de kamer van Charlotte, neem je dat niet mee?” Dan denk ik: “Hallo, je gaat mijn gerief toch niet zomaar weggeven?! Ik herinner me dat ik eens heel toevallig bij vrienden van mijn moeder terecht kwam. Het was al laat, maar toch deden ze de moeite om iets te koken voor mij. Na het eten lag iedereen buiten in de tuinstoelen en hebben we gezamenlijk een dutje gedaan! Dat was zo ontwapenend.”

Fotografe Nathalie heeft een cadeau meegebracht voor Charlotte. Nauwgezet observeer ik hoe Charlotte haar gezicht wel twintig verschillende poses aanneemt. Van totale verbazing, over lichte ongemakkelijkheid en nieuwsgierigheid, naar blijdschap. En alles ertussenin. Een schouwspel van emoties. En maar roepen: “Oh nee, dat meen je niet! Wauw, dit is echt leuk! Spannend! Zo lief! Oh, ik ben mega-content”

Lees hier alle interviews in de reeks Give it to me Baby

‘GIVE IT TO ME BABY – op zoek naar het perfecte geschenk’ is een boek van 152 pagina’s vol interviews en verhalen van onder andere fotograaf Carl De Keyzer, professor Balu, acteur Titus De Voogdt, zangeres Charlotte Adigéry, journaliste Baharak Bashar, professor Sami Zemni, jeugdrechter Heleen Martens, muzikant Boris Zeebroek en velen meer.  Woord door Jo Verhenne (joverhenne.be), Beeld door Nathalie Samain (www.nathaliesamain.com) en Vorm door Leen Pieraerts (www.missmoss.be). Zoek jij ook nog het perfecte geschenk? Bestel je exemplaar voor 22 euro (gratis verzending) door een mailtje te sturen naar info@joverhenne.be

Jo Verhenne is Bio-ingenieur, bedenker en schrijver. Ze heeft maar één regel in het leven: minstens één keer per dag hardop lachen.

Plaats zelf een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg: 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.

En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

LDV United
t.a.v. Charlie Magazine
Rijnkaai 100
2000 Antwerpen