Terugblik

Terugblik op een schooljaar in Dinant

Sjotterkassen met priesters in spé en alle dagen kussen

Terugblik op een schooljaar in Dinant

In september 2013 ging Alice op eigen initiatief op internaat in Dinant. Ze wilde haar Frans verbeteren, maar kwam uiteindelijk met veel meer en andere kennis terug. Tijdens haar verblijf gaf ze ons inkijk in de meisjes– en jongenskamers van het internaat. Nu kan ze terugkijken op een jaar schoolbanken aan de andere kant van de taalgrens.

 

Collège Notre Dame de Bellevue

Collège Notre Dame de Bellevue

Met opgetrokken knieën en mijn rug tegen de muur zit ik op de koude marmeren vensterbank. Het raam staat open en terwijl ik naar de suikerspinnen hemel kijk, neem ik in gedachten al afscheid van Dinant. Mijn kamer voelt vreemd aan nu de afgebladderde, feloranje en gifgroene bollen op de niet-meer-zo-witte muren niet langer verstopt zitten onder de posters. De lege kasten en vloer zorgen voor een doodse aanblik. Het felle tl-licht geeft een surrealistische final touch. Een fractie van een seconde voel ik terug diezelfde afkeer voor de kille, armoedige kamer waarin ik nu zit, als toen ik ze voor het eerst zag. Toen ik met een iets te geforceerde glimlach een poging deed om mijn ouders – en mezelf – te doen geloven dat het internaat echt wel oké zou zijn, dat mijn kamer best gezellig zou worden. Nu, tien maanden later, besef ik plotseling dat ik het ga missen, dat het beter is geweest dan ik ooit had durven hopen.

Meer dan eens heb ik mezelf vervloekt dat ik het me altijd zo moeilijk moet maken.

Meer dan eens heb ik mezelf nochtans vervloekt dat ik het me altijd zo moeilijk moet maken. Achteraf gezien waren alle ronduit ranzige maaltijden, kapotte liften op zondagavonden, ijskoude of kokendhete douches, eenzame momenten, moeilijke lessen, lange reizen en nog langere dagen het dubbel en dik waard.

 

Perfect tweetalig ben ik bij lange na nog niet en mijn sociaal leven heeft een jaar lang in een diepe coma gelegen. Ik heb wél met een priesterstudent al sjotterkassend over Bart De Wever en zebra’s gepraat. Ik heb wandeltochten gemaakt langs de Dinantse achtertuintjes en ben bevriend geraakt met het keukenpersoneel. Ik ben ’s avonds laat gaan dansen in een verlaten turnzaal, heb de meest interessante gesprekken gehad met bejaarde vrouwtjes op de trein en ben als eerste meisje ooit in de jongenskamers geweest. Ik heb een jaar lang een oorverdovende mix van Stromae, heavy metal en Franse chansons als wekker gehad. Ik heb meerdere keren opgesloten gezeten in een compleet verlaten school; zonder twijfel wel de school met het mooiste uitzicht van België. Ergens op een parking in the middle of nowhere heb ik getennist tegen zowat alle andere internaten van Wallonië. Acht maanden lang heb ik naast een zwanger meisje geslapen. De winnaar van de nobelprijs voor fysica heb ik ook gezien, net zoals een blijkbaar bekende stand-up comedian die Ovidius speelde in een refter in Luik. In de studiezaal heb ik een horde vijftigjarige vrouwen op een kat zien jagen. Tijdens de kerstexamens heeft één van die vrouwen in diezelfde studiezaal, Franse psalmen voor mij gezongen. Op het oudercontact vorige vrijdag barstte mijn leerkracht wiskunde nog net niet in tranen uit bij ons afscheid. Een paar van mijn Franstalige vrienden hebben afgelopen week het ware geluk gevonden toen ze in Antwerpen voor het eerst een frozen yoghurt aten.

Ik ben ’s avonds laat gaan dansen in een verlaten turnzaal, heb de meest interessante gesprekken gehad met bejaarde vrouwtjes op de trein en ben als eerste meisje ooit in de jongenskamers geweest.

Oké, ik verwar nog steeds regelmatig “un” en “une” en mijn zinsconstructies zijn nog niet zo feilloos als die van Victor Hugo. Maar de dingen die ik hier heb mogen meemaken, maken veel goed. Nooit had ik in september verwacht dat ik zoveel vriendschap zou vinden in een internaat ergens op een heuvel in een dood dorp aan de andere kant van het land. Dat ik tien maanden later met twee Franstaligen aan mijn zij naar de match België-Korea zou kijken. Maar dat is niet het enige, nee, bij lange niet. Veel groenten heb ik hier misschien niet gehad, aan een dagelijkse dosis verbazing ontbrak het alvast niet. Toen ik ontdekte dat er maar één smartboard en twee beamers in de hele school waren, bijvoorbeeld. Of toen de lavabo van mijn buur om zes uur ’s ochtends op de tegelen vloer in stukken brak en ik meteen goed wakker was. Tijdens de les Engels bleek ik de enige te zijn die ooit van Roald Dahl gehoord had. Roald Dahl!

De talenkennis van de gemiddelde leerling – en leerkracht! – is hier trouwens ronduit verschrikkelijk, ondanks de mogelijkheid tot immersieonderwijs in de meeste scholen. Nederlands en Engels beginnen ze te leren rond dezelfde leeftijd als bij ons, maar het merendeel slaagt er na al die jaren niet eens in om fatsoenlijk dag te zeggen. En nu we het toch over vreemde talen hebben: in Wallonië worden alle buitenlandse films gedubd. Een van de redenen waarom de talenkennis zo slecht is. Een gegeven dat bovendien al eens voor verwarring durft te zorgen. Zo begon een zesdejaars studente onlangs tegen mij: ‘De Fransen zijn toch echt wel de beste filmmakers ter wereld, vind je niet? Goede acteurs, nog betere films, ik ben echt trots dat ik Franstalig ben! Heb je Le loup de Wallstreet, met Léonardo Dicaprio al gezien? Je weet wel, die van Le Titanic? Echt de beste film in tijden!’ Misschien toch maar eens ondertiteling proberen?

Wist u trouwens dat er in Wallonië echt een kuscultuur heerst? Elke ochtend kust iedereen er iedereen gedag.

Naast naïef, zijn ze vooral verrassend katholiek. Het viel al af te leiden uit het sjotterkasten met een priesterstudent en de gezongen Franse Psalmen. In het groepje meisjes waarmee ik dit jaar meestal omging, was ik als enige niet gedoopt en ging iedereen toch minstens een keer per maand naar de mis. Wist u trouwens dat er in Wallonië echt een kuscultuur heerst? Elke ochtend kust iedereen er iedereen gedag. Zelfs ik, die in het begin niemand kende, werd tegen het einde van het schooljaar door de halve school inclusief de poetsvrouw gekust.

En zo is dit dus mijn laatste nacht in Dinant. Héél lang heb ik hier naar uitgekeken. Nu het zover is, komt het afscheid toch met pijn in het hart! Niets dan goede herinneringen zal ik overhouden aan deze school op de heuvel in het dode dorp aan de andere kant van het land. Een schooljaar dat eerst onmogelijk lang leek, is uiteindelijk voorbijgevlogen. Ik kan andere studenten alleen maar aanraden om hetzelfde te doen!

Schrijf je reactie

2 reacties
  • annelies says:

    Bedankt voor je verslag. Wij staan namelijk voor de verschrikkelijke keuze om onze kindjes, vrijwillig weliswaar, in te schrijven om een jaar in Waterloo op een Frans internaat te gaan. Dit in het vijfde en zesde leerjaar. Heel blij om een positieve ervaring te lezen. Het is een voordeel voor het leven, maar zo hartverscheurend omdat een jaar zo lang lijkt. 

  • Annna says:

    Wow ,deze artikel is wel van een tijdje geleden maar ik vindt dat je het hele gebeuren heel mooi verwoord hebt!

Alice Elliott is studente Antropologie en Sociologie. Ze is gefascineerd door mensen en hun verhalen, en heeft als doel om er zo veel mogelijk te vertellen. Nu doet ze dat vooral al schrijvend, maar ooit hoopt ze ook documentaires te maken. Voorbijgangers observeren en gesprekken afluisteren in de trein behoren tot haar favoriete bezigheden. Als jongste Charlie houdt ze zich vooral bezig met de wereld van jongeren van vandaag.

Lees verder in Mensen

Colofon

Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen