“Laat ons niet sarcastisch worden omdat de jeugd bruist en gilt”

“Laat ons niet sarcastisch worden omdat de jeugd bruist en gilt”

Pleidooi van een flukse vijftiger

Ge-ne-ra-tie-kloof, een woord dat bestaat uit vijf lettergrepen en dikwijls tot gevoelige en verhitte discussies leidt. Offline aan de ontbijttafel en online in de digitale wereld. ‘Verwende babyboomers’ versus ‘special snowflake millennials’; pak de popcorn er maar bij. Bart Van den Eynde, de cijferman (en veel meer dan dat) van Charlie, schreef een pleidooi van een flukse vijftiger.
Onlangs schoot het woord ‘Generatiecanyon’ me te binnen, omdat een kloof te overbrugbaar lijkt. Wat zachte zalf aan een kloof op je vingertop en hopsakee, na een paar dagen is het probleempje opgelost! Een generatiecanyon, nou, da’s andere koek.

Elke dag word ik uitgedaagd om hem toch te overbruggen, die virtuele canyon. Ik heb het geluk om met heel wat jonge mensen te mogen samenwerken. Als ‘jonge vijftigplusser’ verkocht ik enkele jaren geleden mijn bedrijf en nu vertoef ik in de wondere wereld van de start-ups en creatieve bedrijven die bevolkt worden door millennials met een tomeloze energie en dreampower. En al heb je het gevoel ‘dat je best nog mee kan’, toch word je soms met je neus op de feiten gedrukt.

Als mijn jonge collega’s razend enthousiast vertellen over een ‘opwindend nieuw’ idee of een ‘baanbrekend en wereldschokkend’ plan betrap ik mezelf erop dat ik soms met kritische blik en met gekruiste armen afwacht.

“Daar draait het om bij de generatiekloof: het déjà-vu-gevoel van de oudere generaties wanneer het jonge geweld losbarst.”

Het is zoals Kerstmis. Na dit feest meer dan vijftig maal gevierd te hebben, krijg je last van metaalmoeheid zodra de eerste djingles weer door de straten galmen en het kerstgeflikker over je netvlies rolt. De positieve energie die dan heerst vind ik nog steeds fantastisch, maar de wensen van de goede mensen en de bede om wereldvrede is er mij soms wat teveel aan, na die vijftigste keer.

Daar draait het om bij de generatiekloof: het déjà-vu-gevoel van de oudere generaties wanneer het jonge geweld losbarst. Zoiets van: ‘ach ja, in onze tijd was dat ook al…’ of ‘jaja, dat hebben wij ook allemaal al meegemaakt en…’. Alsof je tegen iemand die voor het eerst verliefd wordt zegt dat de meerderheid van de koppels uit elkaar gaat, vroeg of laat. De naïviteit van iedere tijd.

Maar het verleden werkt ook besmettend: je ziet immers overal obstakels en valkuilen en je draagt er de littekens van, en dat zijn soms geen stoere overwinningstrofeeën, maar smadelijke nederlaagsymbolen. Dat is het spanningsveld tussen generaties: de een ziet obstakels en wijst nieuwe ideeën vroegtijdig naar de prullenmand, terwijl de andere gewoon te snel wil gaan en onherroepelijk valt. Samenwerking is dus noodzakelijk en dat is niet zo vanzelfsprekend voor een vijftigplusser.

Oudere generaties mogen wel wat meer begrijpen dat ze vaak vanuit een dogmatische en/of financiële machtspositie spreken. Het weerwoord van jongeren wordt daardoor soms moeilijk of zelfs onmogelijk, omdat ze bang zijn de noodzakelijke steun van de ouderen – in welke vorm dan ook –  te verliezen.

“Alles gaat glasvezelsnel en de nieuwe analfabeten hebben grijs haar en een lichte vorm van artrose.”

Daarbij komt nog dat oudere generaties het gevoel hebben dat ze de controle kwijtraken. Controle die vroeger voortvloeide uit ervaring: jongeren vroegen je om raad en je kon hen helpen om door het leven te navigeren. Het zoete woord ‘levenservaring’, jaja, daar moest je éérst een hele tijd voor geleefd hebben hoor.

In deze tijd staat alles online en heb je enkel een internetverbinding nodig (met paswoord jongeluitjes!) om alles èn meer te weten. Daar komt helemaal geen levenservaring meer bij kijken… ja toch? Het gaat allemaal glasvezelsnel en de nieuwe analfabeten hebben grijs haar en een lichte vorm van artrose in plaats van melktandjes. Vaak zijn het de jongeren die ons iets aanleren, van het gebruik van Whatsapp zodat oma en opa in realtime de vakantiefoto’s kunnen bekijken, tot het beheren van de familie-agenda en de introductie van homebanking. It’s a brave new world out there en je moet als vijftigplusser nu zelf zoeken naar je plek in deze nieuwe wereld.

Edoch, liefste generatiegenoten, edoch, er zijn ook een heleboel zaken die niet veranderd zijn want ‘L’histoire se répète’ en ‘nothing changes really’. En niettegenstaande we geen smartphones, laptops, sociale media en al die andere leuke dingen hadden vonden, we onze ouders ook maar ouderwets of ouderzwets. Ze begrepen er helemaal niets van, onze oudjes, de toekomst was aan ons en die zou er helemaal anders uitzien!

“Laat ons godbetert niet sarcastisch worden omdat de jeugd met een tomeloze energie door deze wereld rolt.”

Als vijftiger in een jonge flitsende wereld heb ik dit geleerd: laat ons vooral mild en verwonderd zijn. Ja, ook oprecht verwonderd omdat de wereld er nu inderdaad anders uitziet en versnelt aan een tempo waar we duizelig van worden. En laat ons godbetert niet sarcastisch worden omdat de jeugd bruist en gilt en met een tomeloze energie door deze wereld rolt. En als er dan eentje tegen de muur knalt – een muur waarvan we hadden gezegd dat hij er stond – laat ons dan niet afronden met een ‘ik had het toch gezegd’, maar laat ons helpen om weer op te staan en glimlachen omdat we onszelf herkennen, in een andere tijd.

Vrolijke kerst (voor de twintigste, vijftigste of tachtigste maal) en Wereldvrede voor Iedereen!

 

Illustratie: Istock

Plaats zelf een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zonder jou
geen Charlie!

We hebben jou nodig om ons magazine te blijven maken. Kom dus bij de club en krijg:

  • 2 bookzines (nr. 8: najaar 2018, nr. 9: voorjaar 2019)
  • Charlie goodies toegang tot alle online artikels
  • En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is.

Zonder jou, geen Charlie!

Er is meer dan ooit nood aan eerlijke verhalen en het geloof dat we dingen kunnen veranderen. Hell yeah. Word een Charlie en maak ons magazine mee mogelijk.

Ik word lid!

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

LDV United
t.a.v. Charlie Magazine
Rijnkaai 100
2000 Antwerpen