Column

Iedereen Unicq

Iedereen Unicq

Ze kan niet veel ouder zijn dan twintig en terwijl ze mijn treincoupé komt binnengelopen en tegenover me komt zitten, praat ze enorm luid in het Frans tegen haar smartphone. Een frisse, wat exotische verschijning, maar ik ben vooral geërgerd door het kabaal en kan nog net de aandrang bedwingen om haar een geïrriteerde blik toe te werpen. Het is de avondspits en ik wil naar huis, maar er moet nog snel iets belangrijks afgewerkt worden, dus ik probeer mezelf af te zonderen van de buitenwereld en te concentreren op de iPad die voor me ligt op het te kleine treintafeltje, terwijl buiten de grijstinten van Brussel voorbijglijden.

Het lukt me eerst niet om haar stem te negeren, maar dan stopt het geratel alsnog. Het telefoongesprek is afgelopen, oef. Ik duik weer in mijn werk zet mijn geoefende schermtoetsenbordvaardigheden in om snelle lijnen tekst over het scherm te laten lopen. Het gaat goed, niet zoveel werk meer. Dan verschijnt er vanaf de bovenkant van mijn scherm plots een slanke vinger die ergens in het midden van mijn tekst boven een woord blijft hangen.

“Is het de of het idee?”

Verbaasd kijk ik op. Het is wel degelijk de jonge vrouw wiens stem ik daarnet nog probeerde wegfilteren, die me deze vraag stelt, ditmaal in perfect Nederlands.

“Euh, excuseer?”

“Of het de of het idee is. Je schrijft daar ‘de idee’. Moet dat niet ‘het idee’ zijn?”

Ze heeft blijkbaar ondersteboven zitten meelezen, maar ze doet alsof dat de normaalste zaak van de wereld is en alsof ze me net naar het uur heeft gevraagd of iets over het weer, niet naar de functie van een lidwoord.

“De en het idee kan allebei. Hangt er een beetje van af hoe je het gebruikt. Het idee is eerder voor iets concreets, en de idee eerder voor een algemeen denkbeeld of zo.”

“Oh, dat wist ik niet. Leuk.”

“Ze toont een oprechte interesse en zin in een gesprek. Ik voel me een beetje onnozel, licht beschaamd.”

Ze glimlacht en blijft me aankijken. Het is duidelijk dat er een verderzetting van het gesprek verwacht wordt. Ik voel me alsof ik nu iets moet zeggen. Ze is niet aan het flirten of zo. Ze toont gewoon een oprechte interesse, en zin in een gesprek. Het is mijn beurt om een onderwerp te kiezen, maar ik weet niet meteen wat te zeggen. Ik voel me een beetje onnozel, licht beschaamd.

De gewoonte onder pendelaars is eerder om mekaar met rust te laten, geen contact te zoeken en jezelf in stilte te verdiepen in een krant, boek of scherm naar keuze. In mijn besluiteloosheid kijk ik dan maar wat gewoon door het raam. Een stilte later redt ze me door zelf weer te beginnen praten.

“Wat doe jij voor werk?”

Ik leg het uit. Iets met een vakbond. Iets met een studiedienst. Iets met politiek. Zij denkt daar even over na – het zijn geen dingen waar zij mee bezig is, merk ik – en zegt dan: “Ik heb onlangs gehoord dat er een voorstel is om jongeren verplichte burgerdienst te laten volgen. Vrijwilligerswerk en zo. Ik vind dat niet zo’n goed idee, denk ik. Het is een beetje neerbuigend, alsof jongeren nergens mee bezig zijn.”

Ik geef haar gelijk, ja, dat vind ik eigenlijk ook.

Mijn beurt weer voor een vraag, het gaat al vlotter, tegen de gewoonten in van het pendeldier in mij. Ik vraag haar wat zij zoal doet, en kom opnieuw voor een verrassing te staan. Ze woont in Gent en is professioneel zangeres. Popmuziek.

“Je bent een popster?”

“Euh… Ja, eigenlijk.”

“Op het scherm verschijnt een glamour babe-versie van het gewone meisje dat tegenover me zit.”

Of ze bekend is? Ja, nu ja, een beetje. Ze zingt in het Frans en is in Vlaanderen niet zo bekend, maar in Frankrijk heeft ze een eerste hit binnen. Ze treedt eigenlijk altijd daar op, gaat er op tournee en zo. Haar hit is een remake van het Diana King nummer Shy Guy. Ook dat vertelt ze alsof het niets bijzonders is.

Ik vraag haar artiestennaam. Unicq, met c-q. Op mijn iPad zoeken we haar videoclip op. Ik probeer mijn mond niet te laten openvallen. Op het scherm verschijnt een glamour babe-versie van het gewone meisje dat tegenover me zit, die overtuigend een poppy breinplakker ten berde brengt. De clip heeft bijna 3 miljoen weergaven.

Ik zet het wat luider. Even reclame maken bij de medepassagiers, zeg ik. De mensen rond ons, die ongetwijfeld ons gesprek stiekem hebben gevolgd, kijken geamuseerd toe en lachen vriendelijk. Ook hun grijze pendelvacht lijkt af te vallen.

“Hoe is dat, popster zijn?”

Ze twijfelt. “Heel leuk,” zegt ze uiteindelijk, “maar ook lastig soms. Vooral omdat er zoveel mensen rond je zijn die je behandelen als… ik weet niet… als een product denk ik. Ze verkopen jou, jij bent het product, snap je?”

Ik knik. Ik denk dat ik het snap. Hoe dan ook klinkt het ergens juist, wijs.

“Ik neem me voor om voortaan wat minder naar mijn schermen te kijken en wat meer naar de mensen om me heen.”

De trein is op zijn bestemming. Op mijn bestemming dan, zij moet nog enkele haltes verder. Ik zeg gedag, veel succes en wie weet tot nog eens. Wanneer ik de trappen afloop, besef ik dat ik een les heb geleerd. Of misschien ben ik eerder ergens aan herinnerd. Het doet deugd om je grijstinten af te werpen, uit je hokje te treden en een gesprek te voeren met mensen die op het eerste zicht zo van je verschillen dat ze net zo goed van een andere planeet zouden kunnen komen. Misschien is dat wel de enige manier om echt tot nieuwe inzichten te komen. Ik neem me voor om voortaan wat minder naar mijn schermen te kijken en wat meer naar de mensen om me heen. Geen idee of dat ook gaat lukken. In ieder geval is de les van vandaag: iedereen is een beetje Unicq.

Beeld: still uit Mercy van Unicq

Schrijf je reactie

1 reactie
  • lien says:

    Met een glimlach op mijn lippen gelezen. Ik wil zelf ook niet hokjesdenken, maar het gebeurt vaker en sneller dan je soms zou willen. Ik weet wat te doen op mijn volgende treinrit.

Philippe Diepvents schrijft boeken (bij Manteau) en speelt daarnaast al eens voor directeur van een studiedienst. Dingen die hem doen fronsen zijn legio in de wereld. Dingen die hem doen lachen gelukkig ook. Al bij al balanceert dat uit tot een vredig voortkabbelend leven.

Lees verder in Mensen

Colofon

Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen