‘Ik zal wel betalen, papa!’

‘Ik zal wel betalen, papa!’

Elke week verschijnt er in deze of gene krant wel één of ander statistiekje. Het volstaat dat ik daaraan denk om, terwijl ik dit schrijf, acute darmkramp te ontwikkelen. Ik ben een man van taal moet je weten en ik krijg het nogal snel Spaans benauwd van droog cijfermateriaal. Behalve op 20 januari van dit nog jonge jaar.

Op die dag viel mijn blik op een krantenkop die mij met mijn neus op mijn eigen realiteit duwde: ‘In ruim 1 op de 4 Vlaamse gezinnen staat mama of papa er alleen voor’. Ik zal je een ander cijfer geven, dat hetzelfde zegt, maar nog impressionanter is: Vlaanderen telt 225.000 één-ouder-gezinnen. Dat is een hoop volk en van die hoop volk flirt een flink aandeel met de armoedegrens. Ploetermoeders en ploetervaders worden ze genoemd. En het water staat hen vaak aan de lippen.

Ook ik moet wikken en wegen, elke maand opnieuw. Creatief omspringen met kosten en baten. Ik speculeer bijvoorbeeld met facturen. Laat er geregeld eentje liggen tot flink over de vervaldatum. Nu eens van de elektriciteitsleverancier, dan weer van mijn internetprovider. Het is dat of in de laatste week van de maand geen fruit kunnen kopen voor mijn zoon en die gedachte verdraag ik niet. Gewoonweg niet.

Ik verdien niet slecht. Maar scheiden doet niet alleen lijden, het kost ook geld. Zeker als daar zoals in mijn geval nog een onzalige erfenis bij komt. Dat zit zo. Tijdens ons huwelijk hadden mijn echtgenote en ik een vennootschap. Door een reeks omstandigheden – wanbeheer was er géén van – is die vennootschap in woelig water terecht gekomen. Samen met ons huwelijk werd ook ‘onze zaak’ ontbonden. Alleen had die zaak schulden en die schulden betalen we nu verder af uit eigen zak. Nog 8 jaar lang gaat 600 euro van mijn loon naar banken allerhande. De huishuur neemt een nog flinkere hap uit mijn budget. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om uit te dokteren dat de rekening snel aantikt zo. De verrassingen blijven ook komen. Onlangs viel er een brief van de overheid in de brievenbus. Blijkbaar moeten we nog ruim 5.000 euro vennootschapsbelasting ophoesten. Nou. Dan krab je al eens in je haar.

Ineens was daar het besef dat een huwelijk dat op de klippen loopt je niet alleen een gebroken hart en een stapeltje verloren illusies bezorgt. Het katapulteert je ook terug naar af op materieel en financieel vlak.

Begrijp mij niet verkeerd. Ik klaag niet. Er zijn heel wat mensen die slechter af zijn dan ik. Maar toen ik op dat artikel botste in de krant, was de statistiek plots niet ver meer van mijn bed. Ineens was daar weer het besef dat een huwelijk dat op de klippen loopt je niet alleen een gebroken hart en een stapeltje verloren illusies bezorgt. Het katapulteert je ook terug naar af op materieel en financieel vlak. Tenzij je Marc Coucke of Donald Trump heet. Scheiden is in velerlei opzichten helemaal van nul herbeginnen. En weet je, dat kan mij op zich niet eens zo heel veel schelen. Wat bij mij nog het meeste wringt, is dat ik niet zomaar in het wilde weg gekke dingen – die eigenlijk helemaal niet zo gek zijn – kan doen met of voor mijn zoon van zes jaar. Als hij aan het begin van de maand naar de bioscoop wil, dan doen we dat gewoon. Stelt hij de vraag halverwege de maand, dan moet ik in mijn hoofd al beginnen te rekenen. En een smoes verzinnen, waarom er geen rondje film met popcorn inzit. Ik leg hem af en toe uit dat de dingen niet gratis zijn. Hij reageert daar meestal heel ontwapenend op.

‘Maar papa, dan haal je toch gewoon wat nieuw geld uit de muur.’

‘Dat gaat niet kerel, als je geld op is, komt er niks meer uit die muur.’

‘Papa! De bank heeft toch geld genoeg?!’

‘Mja, maar dat is niet mijn geld.’

‘Ik weet wat je moet doen, papa. Vraag wat meer centjes aan je baas.’

‘Zo eenvoudig is dat niet, jongen. Er werken heel veel mensen voor mijn baas en die moeten allemaal centen krijgen.’

‘Verkoop dan ons huisje, dan hebben we geld genoeg.’

‘Euh, dat is ons huisje niet. Ik huur het van onze huisbaas. Weet je nog, die lange, grote man? Hij lijkt wel een reus.’

‘Oh ja, die.’ (denkt na en vervolgt dan) ‘Ik heb nog geld in mijn spaarpot papa, ik zal het wel betalen.’

‘Nee hoor, jouw geld is jouw geld en dat moet je goed bijeen sparen om eens iets leuks mee te doen. Iets dat te duur is om in één keer te kopen.’

‘Maar ik vind naar de film gaan met jou leuk, papa.’

Zeg daar maar eens iets op terug.

Misschien is het stom. Of misschien net heel herkenbaar. Maar op dat soort momenten word ik week van hart. Het is niet dat ik de zoon schandelijk wil verwennen. Het is meer dat ik soms, heel impulsief, compleet onverwacht, iets klein of groots met hem wil doen. Alleen kunnen ploetermoeders en -vaders dat dus niet. Ze tellen. In hun hoofd. Ze wikken en ze wegen. En soms voelen ze hun hart in stilte breken, maar dat zullen ze tegen niemand zeggen. Het is een weer andere vorm van alleen-zijn, die gehuld zit in een jas van schaamte en, jawel, ook schuldgevoel.

PS: Aan alle goed menende lieden die mij bij herhaling hebben aangeraden een poetsvrouw te nemen zodat ik minder moet ploeteren in het huishouden en meer kan genieten van vaderen: tenzij ik het mezelf wel heel moeilijk wil maken, is dat geen optie. Dus ik kook, was, strijk, poets en plas zelf. En dat vind ik niet eens een verdienste. Want wedden dat we met veel zijn? Ik gok op zo’n 225.000.

11 reacties
  • Elsje says:

    Lang geleden heb ik er bewust voor gekozen om na een ‘ongelukje’ alleenstaande mama te worden. Ik was de eerste in mijn vriendenkring die aan een kind begon en had geen flauw idee hoe zwaar dat zou worden, zowel mentaal, fysiek als financieel. Ik begon met niets, was werkloos op dat moment en had geen diploma en dus ook geen vooruitzicht op een goed betaalde job. We zijn ondertussen twintig jaar verder en ik ben apetrots op en dolgelukkig met mijn geweldige zoon. Maar ik ben ook fysiek gekraakt en heb de laatste jaren amper kunnen werken vanwege ziekte en een zware depressie. Beide zijn het rechtstreekse gevolg van de voortdurende financiële onzekerheid waar ik al die jaren tegenop moest boksen. Vooral als je weet dat er geen andere ouder is die in geval van nood voor het hoognodige kan zorgen voor je kind, is die druk en die verantwoordelijkheid slopend. Je komt in een vicieuze cirkel terecht waarbij je steeds zieker wordt, steeds minder kan werken en steeds meer dokterskosten hebt. Daardoor stijgt de financiële druk nog meer, waardoor je gezondheid er alleen maar slechter op wordt, enz. Het ergste is nu achter de rug, maar de kans dat ik er financieel ooit zelfs maar een beetje bovenop geraak is zo goed als nihil. Door de lange periodes dat ik niet kon werken zal mijn pensioen waarschijnlijk ook aan de povere kant zijn. Een huis kopen was uiteraard nooit een optie dus ook dat appeltje voor de dorst is er niet. Dat is allemaal niet zo verschrikkelijk, maar soms maakt het me wel bang voor de toekomst. En het is inderdaad frustrerend en soms beschamend als je omringd wordt door mensen die het beter stellen en die niet altijd begrijpen wat je situatie is en hoe je daarin terechtgekomen bent. Als je dan een artikel als dit leest komt dat allemaal weer even naar boven :-).

  • Bart says:

    Blijkbaar alleen dames die reageren… maar man of vrouw…we zitten na een scheiding bijna allemaal in het zelfde schuitje. Het is ploeteren, rekenen, uitstellen… en af en toe eens hard vloeken als je dat geld voor die vakantie aan onverwachte kosten moet uitgeven. Ik heb een week om week regeling en dat helpt. Ongelooflijk hoe weinig een mens nodig heeft in zo een week.

  • Margareta says:

    Zeer herkenbaar! Rondkomen lukt net, de normale ‘extra’s “, bv kapper, nieuwe schoenen, zijn super de lux geworden. Dus sparen tot het lukt. Een nieuwe bril want mijn ogen zijn al een jaar slechter dan de glazen die er in zitten: sparen tot het lukt. Vakantie: mss volgend jaar. Dit was vroeger allemaal vanzelfsprekend, ook in begin begin toen ik alleen was…. Gelukkig hebben we ( mijn ex en ik) een kinderrekening, waar mee we meestal uit de kosten geraken.

  • Katrien says:

    Zeer herkenbaar!! Vooral ook het verhaal van de cinema…Vanmiddag nog mijn 12-jarige zoon, die met tranen in de ogen zat, (alweer) moeten uitleggen waarom wij niet gaan skiën in de krokusvakantie of naar Frankrijk in de zomer, terwijl mijn zussen dat wel allebei doen. Zijn reactie : “Moeten ze er dan perse over praten als wij erbij zijn mama? Als we dan toch niet kunnen gaan, weet ik liever ook niet dat zij wel op vakantie gaan!” En dan breeekt inderdaad je hart in duizend stukjes. Dus die cinema tijdens de krokusvakantie, die komt er, mét popcorn deze keer!! Het geld ligt al opzij 🙂

  • ongewild alleenstaande mama says:

    wat ik me afvraag is wie men onder ‘alleenstaande’ moeders en vaders beschouwt. mijn zoontje is voltijds bij mij, dus geen enkele regeling met de papa en dus ook geen alimentatie. moest ik een week-week regeling hebben zou het al een stuk draaglijker én betaalbaarder zijn om ‘alleenstaande’ mama te zijn, al is het maar omdat je dan niet élke dag gezond en evenwichtig moet koken.
    het is zeker niet mijn bedoeling om aan opbod te doen over wie het moeilijk, moeilijker, moeilijkst heeft, maar elke keer dat ik iets lees over eenoudergezinnen vraag ik me oprecht af over wie het gaat.

    • Amanda says:

      Ik heb een week-omweekregeling en ik kan je verzekeren dat dat niet helpt! Het blijft ploeteren, zeker omdat ik deeltijds werk om er tijdens mijn week ook écht te zijn voor mijn zoontje. Eigen keuze, dat wel. Maar hij is nog maar 6 en ik zie hem al de helft van de tijd niet. En dan gaat hij nog hele dagen naar school. Later wil ik wel meer gaan werken, als hij mama wat beter kan missen. En ik hem. Op dit moment vind ik andere dingen belangrijker.
      Ik moet niet alle weken uitgebalanceerd koken. Nee ik kies om dat wel te doen. Want ik ben dat ook waard. En het is gezond. Een gezonde mama is een gelukkige mama. En gelukkige mama’s maken gelukkige kindjes. Bovendien is dat helemaal niet duur, een berg groeten en fruit koop ik op de markt voor weinig, met wat creativiteit kom je ver. Och, ik eet geen vlees, dat helpt ook. Grotendeels uit overtuiging, maar het economische speelt mee.
      Een week-om weekregeling heeft voordelen. Zo kan ik om de week de vrijgezellige dame uithangen, beetje sociale contacten en zo. Een lief op doen misschien, dat is lang geleden. Want vrijgezellen zijn notoire feestbeesten, nee? En wat niet in de etalage ligt raakt niet verkocht Zo’n dingen. In de praktijk hang ik dat vrije weekend nogal eens uitgeteld in de zetel en zie weinig volk. Want op café gaan kost geld. En mijn vrienden gaan vooral graag naar concerten en op weekend. Of ze gaan eens rap hier of daar iets eten. Ik doe dat ook graag. Maar dat kost geld. Veel. En de zoon heeft schoenen nodig. Dus kijk ik thuis wel een filmpje.
      De weken dat mijn zoontje er is investeer ik enorm veel tijd en aandacht in hem, compensatie natuurlijk. Maar daar moet ik dan toch altijd even van herstellen. Dat doe je dan ook weer als deeltijdse ouder, overcompenseren met tijd, liefde en aandacht. Niet met materiële zaken, mag niet van de boekjes. En van de bankrekening.
      Die andere helft van zijn leven waar ik geen weet van heb? Daar denk ik niet teveel over na. Als hij ongelukkig is zal hij dat wel zeggen. Hoop ik. En als ik er niet gelukkig van wordt zal ik dat vooral niet zeggen.

    • Amanda says:

      Ik heb een week-omweekregeling en ik kan je verzekeren dat dat niet helpt! Het blijft ploeteren. Zeker omdat ik deeltijds werk. Eigen keuze, dat wel. Maar hij is nog maar 6 en ik zie hem al de helft van de tijd niet. En dan gaat hij nog hele dagen naar school. Later wil ik wel meer gaan werken, als hij mama wat beter kan missen. En ik hem. Op dit moment vind ik andere dingen belangrijker.
      Ik moet niet alle weken uitgebalanceerd koken. Nee ik kies om dat wel te doen. Want ik ben dat ook waard. En het is gezond. Een gezonde mama is een gelukkige mama. En gelukkige mama’s maken gelukkige kindjes. Bovendien is dat helemaal niet duur, een berg groeten en fruit koop ik op de markt voor weinig, met wat creativiteit kom je ver. Och, ik eet geen vlees, dat helpt ook. Grotendeels uit overtuiging, maar het economische speelt mee.
      Een week-om weekregeling heeft voordelen. Zo kan ik om de week de vrijgezellige dame uithangen. Beetje sociale contacten en zo. Een lief op doen misschien, dat is lang geleden. Want vrijgezellen zijn notoire feestbeesten, nee? En wat niet in de etalage ligt raakt niet verkocht Zo’n dingen.
      In de praktijk hang ik dat vrije weekend nogal eens uitgeteld in de zetel en zie weinig volk. Want op café gaan kost geld. En mijn vrienden gaan vooral graag naar concerten en op weekend. Of ze gaan eens rap hier of daar iets eten. Ik doe dat ook graag. Maar dat kost geld. Veel. En de zoon heeft schoenen nodig. Dus kijk ik thuis wel een filmpje.
      De weken dat mijn zoontje er is investeer ik enorm veel tijd en aandacht in hem. Compensatie natuurlijk. Maar daar moet ik dan toch altijd even van herstellen. Dat doe je dan ook weer als deeltijdse ouder, overcompenseren. Met tijd, liefde en aandacht. Niet met materiële zaken, mag niet van de boekjes. En van de bankrekening.
      Die andere helft van zijn leven waar ik geen weet van heb? Daar denk ik niet teveel over na. Als hij ongelukkig is zal hij dat wel zeggen. Hoop ik. En als ik er niet gelukkig van wordt zal ik dat vooral niet zeggen.

  • Nijntje says:

    Bedankt voor deze moeilijke maar zeer moedige column. Meer van dat ! Dit is realiteit voor zoveel gezinnen.
    Ik zelf ben op mijn 36ste weduwe geworden en bleef achter met twee jonge kinderen, geen evidentie. Jouw verhaal is zo herkenbaar.
    Bedankt om ons, alleenstaande ouders (om welke reden dan ook), een stem te geven.

  • Oponseentje says:

    Alweer een heel openhartige en ontroerend geschreven getuigenis. Bedankt om die 225.000 alleenstaande ouders een stem te geven.

  • Sterk dat je hier open en kwetsbaar over bent.
    Mijn zoontje was 2 toen ik geen ijsje voor hem kon kopen omdat mijn geld thuis lag (dat beetje dat was overgeschoten aan het eind van de maand hé). ‘Ik zal centjes voor jou verdienen’, zei hij…
    Ik supporter voor dit soort verhalen, waar wij, ploetermoeders en -vaders, herkenning in kunnen vinden.

  • buitenbladje says:

    Sterk!
    Jullie mogen altijd eens mee naar de cinema met mij.

    Groetjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Word lid en krijg 6 gratis F*ck Fake Feestkaarten

Neem een jaarabonnement en krijg 2 bookzines, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.

Wie in december lid wordt, krijgt er een gratis set kerstkaarten bij!

Zonder jou, geen Charlie!

Er is meer dan ooit nood aan eerlijke verhalen en het geloof dat we dingen kunnen veranderen. Hell yeah. Word een Charlie en maak ons magazine mee mogelijk.

Ik word lid!