Reportage

Inburgeren doe je samen

Inburgeren doe je samen

Vrijwillig zes maanden een inburgeraar onder je vleugels nemen om ervaringen uit te wisselen, elkaars leefwerelden te ontdekken en leuke activiteiten te ondernemen. Zo omschrijft Bond Zonder Naam hun nieuwe traject: Samen inburgeren. Lieve Bossuyt (47), CEO van Boss Paints, ging de uitdaging aan. Zij werd door coördinator Majida gekoppeld aan de Tsjetsjeense Sovdat (57), die dertien jaar geleden samen met haar dochter naar België vluchtte.

Sinds de kerstvakantie zijn Lieve en Sovdat buddy’s. Wat hen verbindt: alleenstaande moeder zijn en liefde voor mensen.

Lieve: “Ik was direct gecharmeerd door het idee om iemand te helpen inburgeren. Omdat mijn twee kinderen om de week bij mij wonen, breng ik wel wat tijd alleen door en dus vind ik het fijn om andere mensen te ontmoeten. Ik vind het bovendien belangrijk dat mijn kinderen ook andere mensen en culturen leren kennen. Ik ben blij dat ik Sovdat heb ontmoet. We zijn dankbaar voor elkaars gezelschap.”

Sovdat: “Ik zou willen dat ik deze kans veel eerder had gekregen, dan had ik sneller en beter Nederlands kunnen leren. In de paar maanden dat dit traject loopt, heb ik al heel veel nieuwe woorden en uitdrukkingen geleerd. Mijn lievelingsuitdrukking is nu: tussen aanhalingstekens.”

Wijn en wandelen

Tijdens het intakegesprek dat Lieve en Sovdat moesten afleggen, werd afgetoetst welke buddy de beste match was. Lieve: “Majida coördineert het project en heeft Sovdat aan mij gekoppeld op basis van onze interesses. Dat werkte goed: het klikte meteen tussen ons. Nu spreken we ongeveer om de twee weken af. We gaan dan altijd op café, waar we over vanalles praten. Als het mooi weer is, dan wandelen we. We zijn ook al een keer samen met andere koppels van het traject naar een Nederlandstalige film geweest.”

“Bij Lieve kan ik gewoon mijzelf zijn en Nederlands spreken, ook al zoek in vaak naar woorden.”

Sovdat: “Als het zou kunnen was ik elke dag bij haar. Ik babbel heel veel, en Lieve is een luisterend oor voor mij. Ik wil graag spreken om mijn Nederlands te verbeteren en om mijn ervaringen en verleden te delen. Bij Lieve kan ik gewoon mijzelf zijn en Nederlands spreken, ook al moet ik vaak zoeken naar woorden. Bij andere mensen voelt dat soms wel als obstakel, omdat ik het gevoel heb dat ze mij de tijd niet geven om te spreken. Soms rollen ze zelfs met hun ogen als ik praat. Dat vind ik jammer.”

Het moedersinstinct

Sovdat wil niet enkel haar Nederlands verbeteren, maar hoopte ook op een vriendschapsband, en die is er tussen haar en Lieve zeker ontstaan. “Voor mij is het heel belangrijk dat de mensen waarmee ik in contact kom op mensen uit mijn verleden lijken, dat voelt vertrouwd. Lieve doet me denken aan mijn tante,” vertelt Sovdat. “Ik vind het soms jammer dat zij het erg druk heeft, anders zou ik haar elke dag lastigvallen. Lieve is hier mijn enige vriendin. Ik probeer geduld te hebben en niet te veel van haar tijd op te eisen, maar merk dat ik dit gezelschap echt nodig heb.”

Lachend zegt Lieve dat ook zij Sovdat als een dierbare vriendin ziet. “Ik wil na deze zes maanden echt niet stoppen met Sovdat te zien. Soms voelt zij zelfs een beetje aan als een moederfiguur.”

Sovdat: “Ik voel mij mama voor iedereen en oma voor alle kinderen die ik zie, dat zit in mij.”

“Mijn man was 33 toen hij vermist raakte in Tsjetsjenië, mijn zoon 18.”

En dat moedersinstinct is juist hetgeen wat Sovdat hoopvol maakt om ooit haar zoon weer terug te zien. Dertien jaar geleden was ze voor het laatst in haar thuisland. “Ik mis Tsjetsjenië ontzettend. De dagen hier zijn zo donker en grauw. Daar schijnt de zon altijd. Daarnaast heb ik veel familieleden moeten achterlaten. Mijn man was 33 toen hij vermist raakte in Tsjetsjenië, mijn zoon 18. Hier op straat zoek ik altijd naar het gezicht van mijn zoon,” zegt ze met tranen in haar ogen.

Een boek schrijven

Naast haar moedersinstinct heeft Sovdat ook een andere houvast in België: politiek. In Tsjetenië werkte ze als journaliste en probeerde ze jarenlang de politieke figuren van het land over te halen om meer te spreken wat er achter de schermen gebeurde. “Dat is me helaas nooit gelukt, ze hebben nooit gesproken.” Nu ze in België woont, volgt ze dagelijks Villa Politica op deRedactie.be.

Lieve: “Sovdat weet meer over de politiek van België dan de gemiddelde Belg. Zelfs over de politici van de vorige eeuw.” Sovdat’s dochter moedigt haar aan om te schrijven. Maar Sovdat is er zelf wat sceptisch over. “Iedereen schrijft al, het lijkt me moeilijk om een boek te schrijven dat mensen ook willen lezen.”

“In Tsjetsjenië zeggen we elkaar gedag, ook al kennen we elkaar niet.”

Toch droomt Sovdat stiekem om een boek in het Nederlands te schrijven over het gemis aan betrokkenheid tussen Belgen. “Als je hier de tram op stapt dan spreekt niemand tegen elkaar. In Tsjetsjenië is dat compleet anders. Dan zeggen we elkaar gedag, ook al kennen we elkaar niet. Ik heb eigenlijk een beetje medelijden met de Belgen.”

Beschadigd haar

Lieve: “Ik heb ook al veel van Sovdat geleerd. Zij vertelt mij veel dingen waar ik nooit bij heb stilgestaan. Bijvoorbeeld hoe Moslima’s naar Westerse vrouwen kijken.”

Sovdat: “De raarste gewoonte van westerse vrouwen? Dat ze hun haar verpesten door het altijd maar bloot te stellen aan de lucht. Alle jonge meiden hier hebben hun haar los en wild. Dat beschadigt hun haar, en dat vind ik zonde. Ik droeg altijd iets om mijn haar te bedekken, maar als ik dat in België doe, ben ik direct een buitenstaander. Daarom draag ik het nu niet meer.”

Het buddy-traject loopt nog tot het begin van de zomer, maar Lieve en Sovdat zijn ervan overtuigd dat ze elkaar daarna nog veel gaan zien. Lieve: “Zulke projecten zijn zo belangrijk, en niet alleen voor de inburgeraar. Dankzij Sovdat kijk ik anders naar de wereld.”

 

Lees ook: Anniek Gavriilakis Van Bond Zonder Naam kiest radicaal voor hoop

Schrijf je reactie

Marit is studente Journalistiek en een vrije vogel. Als trotse Hollandse bewoonster van Antwerpen gaat ze graag alle goeie feestjes en tweedehandsmarkten af. Soms sluit ze zichzelf op in haar kleine maar kleurrijke appartement om te schilderen of verder te schrijven aan haar genreloze boek. Marit heeft een zwak voor reizen en wil dit later graag combineren met mooie verhalen schrijven.

Lees verder in Mensen

Colofon

Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen