column

Mama for president

Mama for president

Mijn baby is geboren. Ik zie hem heel graag. Letterlijk en figuurlijk. Hoewel, letterlijk… Met een gemiddelde van negen uur borstvoeding per etmaal, raak je zelfs op het mooiste babysnoetje uitgekeken. En zo gebeurde het, dat ik op een donkere decemberavond met mijn baby aan de borst mijn televisietoestel aanzette, op zoek naar wat afleiding. Een cruciale fout, zo bleek al snel.  Want mijn roze wolk werd doorklieft door een storm van oorlogsbeelden, natuurrampen en humanitaire crisissen. Jawel. Het jaaroverzicht.

Het moederschap verandert een mens. Menig vrouw zal kunnen bevestigen dat je onder andere een grotere gevoeligheid ontwikkelt voor menselijk leed. Het is een soort oergevoel. Alsof we ons verantwoordelijk voelen, niet enkel voor ons eigen jong, maar voor de hele kudde. En zo gebeurde het, dat ik op die donkere decemberavond de oplossing vond voor alle vreselijke wereldproblematieken: Moeders.

Pas op, aan moeders geen gebrek in dat jaaroverzicht. Rouwende moeders. Bange moeders. Onderkoelde moeders. Maar ze waren nauwelijks te bespeuren aan de kant van de machthebbers. Tussen de mannen in pak. Zelfs Mutti Merkel heeft geen kinderen.  Zeer vreemd. Want moeders lijken me net de geknipte wereldleiders.

“Na een gedetailleerde infosessie over de bevalling, zouden er makkelijk drie witte Martini’s ingaan.”

Think about it: Wat is een groter bewijs van zelfdiscipline en verantwoordelijkheidszin dan negen maanden lang geen glas alcohol aanraken? Niet omdat we er geen nood meer aan hebben. Oh nee! Na een gedetailleerde infosessie over de bevalling, zouden er makkelijk drie witte Martini’s ingaan. Maar we doen het niet! Wie dat soort zelfdiscipline aan de dag kan leggen, staat spontaan tien treden hoger op de ethische ladder dan iemand die pakweg een uittredingsvergoeding van honderdduizenden euro’s accepteert. Om maar wat te zeggen.

Moeders beschikken ook over een bewonderenswaardig hoog niveau aan altruïsme. Zo vertrekken over het algemeen weinig vrouwen eerstdaags na hun bevalling naar een wellnesshotel in Bali. Waarom niet? Na maanden van misselijkheid, moeheid en rugpijn hebben we best een vakantie verdiend. Maar neen. We persen dat kleine mensje uit ons lijf en beslissen om er dag en nacht voor te zorgen. Toegegeven, wanneer je huilende baby ’s nachts onverwacht projectielbraakt in je gezicht, vraag je je wel eens af of je de juiste keuze gemaakt hebt. Maar je blijft. En daarmee bewijzen moeders dat we meer inzitten met het lot van anderen dan pakweg iemand die pocht over een nucleaire aanval op Noord-Korea. Om maar wat te zeggen.

“Een regeringshervorming?  Het is gebeurd voor je ‘dubbelzijdige elektronisch kolfapparaat’ kan zeggen.”

Moeders zijn ook organisatorische masterminds. Zo slagen we erin om ’s ochtends het huis te verlaten, samen met een drietal kinderen, gewassen, gekleed, gevoed en allen in het bezit van een correct gevulde schooltas. Wat aanmodderen? Treuzelen? Twijfelen? Geen tijd voor. Een regeringshervorming?  Het is gebeurd voor je ‘dubbelzijdige elektronisch kolfapparaat’ kan zeggen. Om maar wat te zeggen.

De oplossingen voor alle grote, maatschappelijke vraagstukken liggen dus voor het grijpen! Hoera! Het enige wat nog moet veranderen, is de kijk op moeders in de professionele wereld. Vraag je als werkgever een jonge vrouw op een sollicitatiegesprek waar ze zichzelf over vijf jaar ziet? Hoop dan vurig dat ze antwoordt “Graag in dit bedrijf, en oh ja, thuis liefst twee à drie kinderen.” Aannemen, die handel! Die griet is een oerkracht in wording. En de moeders zelf? Die kunnen Latijn leren. En wanneer ze toch tegen een dik glazen plafond knallen, kunnen ze bijgevolg weer rechtstaan, het stof van hun kleren kloppen en luidop tegen zichzelf zeggen: Nolite te bastardes carborundorum, mama!
Illustratie: Istock

Schrijf je reactie

Sofie Peeters studeerde in 2012 af als documentairemaakster en zette meteen de boel op stelten met haar eindwerk 'Femme de la rue'. Daarna ging ze aan de slag als regisseur en journaliste. Sofie houdt ervan verhalen te vertellen. Van liefdevolle fluisteringen tot harde taal. Film, fotografie, theater, dans, literatuur... Het staat allemaal op haar lijstje van favorite things. Maar op nummer één prijken zonder twijfel haar Grote Liefde en haar Dochter Ellis. First things first...

Lees verder in Mensen

Colofon

Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen