Mooie Beroepen

“Soms kleven mensen een bedankbriefje op de zak”

Charlie spreekt met mensen die de wereld elke dag een beetje mooier maken

“Soms kleven mensen een bedankbriefje op de zak”

Wat is het verhaal achter de mensen die zich via hun werk elke dag inzetten om de wereld beter te maken? Charlie zet deze ‘doeners’ in de kijker in de rubriek Mooie Beroepen. Vandaag milieuwerker Glenn die de stad schoon probeert te houden. Foto’s: Olivier Vanhove

GLENN DEHAM (28), VUILNISMAN BIJ IVAGO

Fei-29

Ik ontmoet Glenn en zijn collega in de striemende regen. Fotograaf Olivier en ik schuilen onder mijn parapluutje met luipaardmotief, terwijl de mannen grof vuil in de vuilniswagen hijsen.
 Sinds een klein decennium werkt Glenn als vuilnisman bij Ivago in Gent. Deze mannen zorgen er in weer en wind en voor dat de stad ‘schoon’ blijft. Letterlijk een mooi beroep dus en hoog tijd om eens poolshoogte te nemen.

Glenn is 28 jaar, is 14 jaar samen met zijn vriendin en samen hebben ze een zoontje van 6. Na de verzopen fotoshoot, ontmoet ik de rustige en sympathieke chauffeur bij Ivago, op een drogere locatie. Ik val gelijk met de deur in huis: wanneer en waarom, koos hij voor dit beroep?

Glenn: “Ik heb sportschool gedaan in het middelbaar en daarna volgde ik kort de opleiding regentaat Lichamelijke Opvoeding aan de hogeschool. Ik speelde toen echter, en nog steeds, semi-professioneel voetbal. Het bleek niet combineerbaar met mijn studies. De papa van mijn vriendin, zelf werkzaam bij Ivago, stelde toen voor dat ik daar ook kwam werken. Vier dagen per week werken in een voltijds regime, uren tussen 7u en 17u, elk weekend vrij: de ideale combinatie met mijn sport. Het loon is bovendien ook niet onaantrekkelijk. Een behoorlijk maandsalaris, aangevuld met extralegale voordelen en een dertiende maand.”

Fei-15Fei-7

Je bent er met andere woorden niet ingerold, het is een bewuste keuze. Hoe reageert de omgeving erop?
“Ik heb nog maar zelden negatieve reacties gehoord. Mensen zijn vaak erkentelijk en overwegend positief. Met de burgers hebben we weinig tot geen contact. Eventuele opmerkingen of klachten bereiken ons via de dispatch. Enkel de occasionele chauffeur die ongeduldig is omdat de camion zijn doorgang belemmert, durft wel eens scène maken. Dan krijgen we te horen hoeveel belangrijker zijn of haar job wel niet is. Maar van zo’n zaken trek ik me niet te veel aan; dat heeft geen nut.
 Verder is er de gekende pavlovreactie van voorbijgangers. Mensen zien de vuilkar, ook al is het de kar die papier en karton komt ophalen, en knijpen uit reflex al hun neus dicht en lopen voorbij met een vies gezicht. Terwijl papier niet eens stinkt… Maar anders? Soms kleven mensen zelfs een kort bedankbriefje op de zak.”

Ah dat is fijn! Hoe sta je tegenover dit beroep naar de toekomst toe? Zie je jezelf dit tot aan je pensioen doen? Het lijkt me zwaar werk.
“Het is zeker zwaar werk. Als je weet dat een zak restafval tot 15 kilo kan wegen en een ophaler soms wel 2000 zakken per dag in de kar slingert… Naar schatting verzetten we gemiddeld zo’n 7 ton per dag per man. Ironisch genoeg krijgen wij echter geen premies, noch voor zwaar werk, noch voor vuil werk, terwijl de benaming VUILnisman toch wel anders doet vermoeden (gniffelt). Voor het opruimen van sluikstorten krijgen we dan wel weer een premie. Onze vakbonden ijveren wel voor deze premies. Ik weet niet wanneer ik met pensioen kan. Eerlijk gezegd is het misschien beter voor de moraal dat ik het niet weet. (lacht) Sinds enige tijd heb ik ook zin om opnieuw iets bij te studeren. Het kriebelt om mezelf weer wat uit te dagen.”

Fei-17Fei-6

Kan je iets doen met voetbal?
“Ik verdien daar nu ook al een mooie duit aan en heb even jeugdtraining gegeven. Maar daar moest ik mee stoppen, op den duur was er geen tijd meer om eens echt te ontspannen. Mijn zoontje speelt ook voetbal, nu kan ik tenminste genieten van zijn matches omdat ik ga kijken als papa en niet als trainer.”

We hebben je nu even kort aan het werk gezien. Hoe ziet een standaard werkdag eruit? Heb je bijvoorbeeld een vaste route?
“Ik ben een zogeheten ‘reserve’. Ik spring dus in waar nodig. Andere collega’s hebben inderdaad een vaste ronde. Ik werk als chauffeur, ik haalde mijn rijbewijs C bij Ivago na drie jaar dienst en na het vervolledigen van psycho-technische testen. Ik begin om 7u en eindig rond 17u, met een kwartier pauze in de voormiddag en een halfuur voor lunch.”

Wat vind jij zelf van je job? Haal je er voldoening uit?
“Officieel heten wij ‘milieuwerker’ en zo ervaar ik het ook: we sorteren, recycleren en maken schoon. De laatste jaren is het respect ten opzichte van ons beroep ook gestegen, dankzij de sensibilisering rond recyclage en het milieu. Ik werk bovendien buiten. Op dagen als vandaag kan dat al eens tegenvallen, maar over het algemeen is dit een pluspunt. Ik heb geen baas die constant op mijn vingers kijkt en heb fijne collega’s. Je zou het niet denken, maar hier lopen mannen rond die meer in hun mars hebben dan ze laten blijken. Zo werkt er onder meer een gast met een master in Moraalwetenschappen en eentje met een master in de Filosofie. Ikzelf heb ook een degelijke opleiding genoten en beschik best wel over een brede algemene kennis. Wat er bovendien ook fijn is aan mijn job: wanneer de werkdag erop zit, heb ik ook effectief gedaan.”

Fei-28

Kun je vanuit jouw positie als ‘milieuwerker’ nog eens het nut en het belang van sorteren en recycleren toelichten?
“Eerst en vooral is er het persoonlijk voordeel, namelijk in de portemonnee. Als je juist sorteert, dan spaar je hopen geld uit aan zakken voor restafval en dergelijke. Daarnaast zijn de voordelen voor het milieu wel algemeen gekend, denk ik. Door correct te sorteren, zodat bijgevolg goed kan gerecycleerd worden, bespaar je niet enkel op materiaal, maar er worden ook enorme hoeveelheden energie gewonnen uit het efficiënt verwerken van afval. Bijvoorbeeld: het UZ Gent wordt van stroom voorzien door het verbranden van afval. De stoom die uit het verbrandingsproces vrijkomt, drijft turbines aan, die op hun beurt een alternator doen draaien, die voor elektriciteit zorgt.”

Glenn is met zekerheid iemand bij wie het gezegde never judge a book by its cover van toepassing is. Ik ben vooral enorm blij vandaag te hebben bijgeleerd over dit beroep, over mannen die quasi wekelijks mijn junk komen ophalen, opdat mijn oprit er weer netjes uitziet en mijn stek geur- en beestvrij zou blijven. (Ik woon op het platteland. Geloof me. Ratten zijn snel.)
 Pas wanneer dergelijke instanties het werk neerleggen, staan we stil bij hun onmisbare rol. Ik let bovendien sinds het gesprek net dat ietsje beter op bij het sorteren. Wist je trouwens dat yoghurtpotjes geen PMD zijn? Ha! Ik niet.

Ik plan alvast een post-it te kleven op de zak bij de volgende ophaaldag. Jij toch ook?

Bekijk hier de reeks Mooie Beroepen

Schrijf je reactie

Fei is 30 something, Chinees-Indonesische Belgische, moeder van 1 en stiefmoeder van 2. Ze jongleert met gezin, werk en vrienden. Continu ontdekken, Bicky Burgers, lezen en dansen als de beesten op (Gentse) feesten zijn haar heilig.

Lees verder in Mensen

Colofon

Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen