Nasi Goreng met chloor

Nasi Goreng met chloor

Doe mee aan de columnwedstrijd van de boekenblog This Is How We Read

Intens nostalgisch worden bij de geur van nasi goreng met chloor… Het kan. Sterker: Sofie Rycken distilleert een leuke column uit de vreemde geurenmix. Vorig jaar haalde haar bespiegeling over zoetzuur zwembadverdriet de shortlist van de This Is How We Read columnwedstrijd. Wie dit jaar z’n kans wil wagen, heeft tijd tot 23 juni.
Of het nu aan mijn techniek lag of aan de te kleine vliesjes tussen mijn tenen… Ik zou het niet weten, maar het heeft ontzettend lang geduurd voor ik kon zwemmen. Terwijl de andere kinderen van mijn klas als afgetrainde dolfijntjes vooruitschoten bleef ik worstelen. Met vies water in mijn neus, chloor in mijn ogen en luchtbellen in mijn badmuts. Die was wit, met een brede rode streep. Doffe ellende in het openbaar zwembad. En weglopen mocht niet, dat stond in grote letters op de muren.

Op vakantie in Zuid-Frankrijk werd ik hét werkprojectje van mijn neefjes en nichtjes. Elke dag het zwembad in en elke dag een beetje minder lucht in mijn oranje zwembandjes. Ik was van goede wil, echt. Daar ging ik dan, ploeteren met twee verwelkte plastic zakken rond mijn bovenarmen. Meer uitputtingsslag dan schoolslag. En te denken dat ze die ondingen in het Engels ‘water wings’ noemen, alsof ze je elegant boven het water uittillen. Geplons en gebruis en opengeschuurde oksels, ja. Toon mij de eerste meeuw die daar last van heeft.

Wanneer onze lippen blauw worden hijsen we ons uit het water. We willen maar twee dingen: een grote, warme handdoek rond onze bibberende schouders én iets voor onze brullende magen.

Terug thuis besluiten mijn ouders elke zaterdagnamiddag met het hele gezin naar het stedelijk zwembad te trekken, tot ik het kan. Gewoon kliederen in het water, zonder gestresseerde juffen en fluo-hulpstukken, blijkt zo leuk dat we er urenlang blijven. Pas wanneer onze lippen blauw worden hijsen we ons uit het water. En willen we maar twee dingen: een grote, warme handdoek rond onze bibberende schouders én iets voor onze brullende magen. Dat iets wordt al gauw elke week hetzelfde: Chinees.

Zodra we thuis zijn maakt mijn vader een lijstje om daarna in telegramstijl (‘Nummer 15! – 15! – Ja – twee!’) de Chinese chef te briefen. Ik ga elke week voor hetzelfde: nasi goreng met kip, een loempia en een extra potje zoetzure saus. Afhankelijk van hoe hard het regent gaan we met z’n allen het feestmaal afhalen of sturen we mijn arme vader alleen op pad. In het restaurant is het altijd nog even wachten, naast het tafeltje vol roddelblaadjes. Op de grond naast de kassa staat een bescheiden altaartje en een kommetje fruit – het mooiste vind ik als er één perfect ronde sinaasappel ligt. En dan de buit. In een witte plastic zak, gloeiend van belofte.

Meer dan twintig jaar later doet de geur van een zwembad mij onbedwingbaar, pavloviaans hunkeren naar een bakje nasi.

Ik zie ze zo voor me: de blinkende rechthoekige bakjes met witte kartonnen deksels, waarvan de randen al wat doorweekt zijn. Even zoeken wat bij wie hoort en aanvallen. Dampende rijst, kleine stukjes omelet, malse kip en rivieren rode saus. Je vork schrapen tot in de uithoeken van elke bakje, waar nog twee hardnekkige korrels zich for dear life aan elkaar vastklemmen. Terwijl mijn haar langzaam droogt en de handdoeken rondzwieren in de wasmachine, zijn we samen, eten we gulzig en is het leven goed. Zwemmen en Chinees eten werden twee helften van één en hetzelfde. Chloor en rijst als yin & yang. Meer dan twintig jaar later doet de geur van een zwembad mij onbedwingbaar, pavloviaans hunkeren naar een bakje nasi. Het ruikt naar zeven jaar oud zijn, naar thuis wonen met iedereen samen en je dat nooit anders kunnen voorstellen, naar weinig weten maar al veel voelen. Naar niet weglopen, maar doorzetten tot je de overkant haalt.

Praktische wedstrijdinformatie vind je hier.
Lees als inspiratie ‘9 tips van columniste An Olaerts.’

Plaats zelf een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg: 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.

En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Nu of nooit

Zonder jouw steun, stopt Charlie!

Hey daar, leuk dat je Charlie leest! Maar wist je dat slechts 1,3% van onze lezers lid is van Charlie en zo ons magazine financieel ondersteunt? Daarmee redden we het niet. Daarom starten we een fundraising om € 100.000 op te halen.Het is nu of nooit voor Charlie.

Riep jij al eens ‘fuck yeah’ bij het lezen van onze stukken? Wil je dat Charlie blijft bestaan? Open dan je hart en je portefeuille. Doe een gift, neem een jaarabonnement of geef er één cadeau!

Alleen met jouw steun kunnen we Charlie blijven maken. We keep it real. Als wij het niet meer doen, wie dan wel?

  • Jaarabonnement

    50

    • 2 bookzines per jaar
    • 1 jaar toegang tot alle online artikelen

    Ik neem een abonnement! Ik doe er een cadeau!

  • Ik steun Charlie

    • En draag bij aan een stem die nodig is!

    Verkrijgbaar!

  • Online abonnement

    25

    • 1 jaar toegang tot alle online artikelen

    Ik neem een online abonnement!

Wil je meer doen?

Ben of ken je een bedrijf of organisatie die gelooft in onze missie en een grotere gift of sponsoring wil doen? Iemand die bereid is om te investeren in kwaliteitsvolle journalistiek en jong vrouwelijk talent? Kijk hier welke opties er zijn en neem contact met ons op.

Hoe kan ik helpen?

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

LDV United
t.a.v. Charlie Magazine
Rijnkaai 100
2000 Antwerpen