Zet jij je kind in de online etalage?

Wat gebeurt er met kersverse mama’s die een vlotte pen hebben en bezig zijn met sociale media? Ze beginnen te schrijven over hun #minime en laten je volop meegenieten van hun fotogenieke spruit. Je kan hun verwondering volgen op Facebook, Instagram, mamablogs en in de columns van kranten en weekbladen. Het is vooral rozengeur en maneschijn waarbij zelfs die enkele verzuchtingen van oververmoeidheid en ongerustheid voorzien worden van een roze digitale filter.

Na de babytijd komt er de peuterfase met de eerste stapjes en woordjes. In deze fase begint menig bloggende moeder ook met naaien en stikken. Daarna volgt de kleuterfase met de eerste schooldag, boekentas, het leren tekenen van kopvoetertjes en het tellen tot 10. Het is ook de tijd van de allereerste wijsheden die fantastisch materiaal zijn om in blogs te verwerken. Ach, wat is er toch veel te vertellen tijdens die eerste zes heerlijke jaren! En wat is het fijn om je te herkennen in de verhalen van een ander.

En dan valt het stil.

Kinderen krijgen maakt heel wat mensen plots socialer in de omgang. ‘Offline’ zijn kinderen – naast het weer – het makkelijkste onderwerp om met elkaar over te praten. Maar online zijn ze ook een veelbesproken onderwerp. Daarbij zie je hoe heel wat volwassenen liever hun kinderen op de profielfoto van hun sociale media tonen dan zichzelf, tenminste als dat kind niet ouder is dan pakweg acht jaar.

De schattige foto’s verminderen, de leuke anekdotes worden schaarser, de profielfoto op Facebook wordt vervangen, blogs vallen stil.

Wanneer kinderen naar het eerste leerjaar gaan en ze de wereld met een steeds groter bewustzijn leren kennen, trekken de ouders zich stilaan terug als verslaggevers van hun kroost. De schattige foto’s verminderen, de leuke anekdotes worden schaarser, de profielfoto op Facebook wordt vervangen, blogs vallen stil. Tegen de tijd dat de ooit fotogenieke spruit in het derde leerjaar zit, kom je enkel nog iets te weten over de trofee die werd gewonnen bij het voetbal, de prijs bij de muziekacademie of een vakantiefoto aan de andere kant van de wereld.

De ervaringen van ouders met 8+ kinderen vind je nu terug op discussiefora over bijvoorbeeld gedrag- en ontwikkelingsstoornissen waar ze elkaar raad en steun geven. Maar waar zijn de verhalen gebleven die vertellen over de verwondering die je als ouder hebt wanneer je kind plots tegen je zegt: “Mama, je moet geen Frans meer praten als ik iets niet mag horen, want ik leer dat nu op school en begrijp wat je zegt.” Waar zitten de anekdotes die vertellen over memorabele of hilarische gesprekken tussen ouder en kind? Deze verhalen worden veel minder in de online etalage gezet.

Hoe komt het toch dat we plots veel minder schrijven over onze ervaringen eens onze kinderen in de lagere school zitten? Is het schattige en het nieuwe eraf? Zijn we verstrikt geraakt in de maalstroom van werk, huishouden en moederen? Twijfelen we aan de opvoeding die we geven?

Laat ons eerlijk zijn, het schattige gaat er wel degelijk af. Een kind met schoenmaat 35 kan je niet meer zo in de voetjes kittelen als de baby die hij ooit was. In de wangen van een 11-jarige knijp je ook niet meer terwijl je een gekke smoel trekt. En die uitvallende melktanden zijn alleen in het begin nog cute. Eens die eerste communie met bijhorend ‘schietkraam’ in de mond voorbij, kan het wisselen van de tanden niet snel genoeg gaan.

We willen onze kinderen niet voor schut zetten omdat hun verhalen nu veel moeilijker te vertellen zijn dan de pipi-kaka anekdotes van vroeger.

Dat we het te druk hebben, lijkt de meest voor de hand liggende reden maar ook het gemakkelijkste excuus. Niet omdat we zouden moeten schrijven en vertellen – er moet niets – maar wel omdat we niet meer durven.

Nu onze kinderen ouder worden krijgt hun karakter steeds meer vorm en leren we hen steeds beter kennen, ook van hun minder mooie kanten. Daarbij worden ze zich bewust van de wereld om zich heen en beseffen we dat we niet zomaar meer kunnen doen wat we tijdens hun baby-peuter-kleuterjaren hebben gedaan. De reden is simpel: het sociaal netwerk van je kind is groter dan je denkt en je kind is ondertussen zelf online actief.

Je kan niets meer aanvangen met het ‘Wat niet weet, niet deert’ principe. Stel je maar eens voor dat je over je dochters eerste verliefdheid hebt verteld. Gegarandeerd dat de moeder van die jongen het te weten komt en het tegen hem vertelt. Binnen de kortste keren weet iedereen in de klas het. FAIL!

Plots is er dus sprake van bescherming van privacy en eigenlijk ook van gêne en respect. We willen onze kinderen en onszelf niet voor schut zetten omdat onze verhalen nu veel moeilijker te vertellen zijn dan de pipi-kaka anekdotes van toen ze klein waren. We willen hen laten opgroeien zonder druk van buitenaf.

Onze kinderen beginnen nu aan hun eigen digitale leven. Sommigen hebben een Instagram, anderen hebben hun ouders zover gekregen een Facebook profiel aan te maken, sommigen zijn zelf al bloggers en vloggers. Ze vinden heel snel terug wat je over hen neerpent.

Het mes snijdt zelfs langs twee kanten: je zou je misschien beter beginnen afvragen op welke manier ze jou als ouder in de online etalage plaatsen…

 

Van 16 tot 23 mei is het de Week van de Opvoeding. Charlie draagt haar steentje bij en geeft deze week in verschillende artikels haar kijk op ouderschap.
Foto: Istock
4 reacties
  • Barbara says:

    Euh…guilty! Net een post gebracht over de favoriete prinsessenboeken (waar je als moeder nog een beetje kunt achterstaan…ze bestaan!), met foto’s van de dochters erbij. http://thisishowweread.be/top-5-prinsessenboeken/ In de online etalage, dus? Ik hoop alleszins dat hun leesvoorkeur op hun veertiende geen top secret zal zijn…

  • kim says:

    Ik begrijp de redenatie en dacht in eerste instantie dat het artikel een andere wending zou nemen. Mijn blog is trouwens in die richting aan het evolueren. De reden? Ik ben zelf allesbehalve fotogeniek en mode bloggers (mijn haren komen nog steeds recht van dat woord) hebben nu eenmaal deze eigenschap nodig. Daarenboven ben ik niet meer van de jongste en ook dat is een welgekomen asset in de online fashion world. Ok, dan schrijf ik maar over mezelf. Noem het een geluk of een ongeluk, maar toen ik deze beslissing nam, werd ik zwanger. Ok, dan schrijf ik maar over mezelf tijdens mijn zwangerschap. Mijn online wereld veranderde en ik ging op zoek naar online mama’s. Op instagram kom je inderdaad de perfecto’s tegen: perfect design kids, met perfect design rooms en hippe mama’s. Maar de reden voor deze perfecte accounts is niet ver te zoeken. People like these kind of accounts. Ik merk zelf heel sterk dat dergelijke instagrams het heel goed doen. Dit is een puur psychologisch en zelf pedagogisch fenomeen: als je gedrag positief bekrachtigd wordt, zal je dit gedrag herhalen.
    wat ik niet meer wil, is me schuldig voelen als blogger! je wordt als fashion blogger snel negatief gepercipieerd en zelfs als marginaal beschouwd. Zal ik ook als schrijvende mum blogger negatief onthaald worden? Ik heb er dus heel lang over nagedacht of ik mijn (ongeboren) kind in de online etalage zou plaatsen. Voorlopig weet ik zelf niet hoe ver ik hierin zal gaan. En wat ik me inderdaad afvraag, is hoelang ik hiermee zal doorgaan? De schattigheid (of het spontane) neemt blijkbaar af met de leeftijd? Misschien is het dus ook een kwestie van likes: als de schattigheid afneemt, zullen de likes misschien ook afnemen en is het dan nog wel de moeite? PS er is trouwens ook een verschil tussen instagram en Facebook denk ik. Facebook is meer real life en er wordt minder gebruik gemaakt van die roze filters, toch?

  • Tiny says:

    Ianka volgt de verkeerde blogs, denk ik. Er zijn een hoop moeders (en zelfs vaders) die bloggen over hun 10+ kinderen. Zelf heb ik er eentje van 18, die ook kan lezen wat ik blog en ik zorg er wel voor dat hij niet met naam en foto op het internet verschijnt. En nee, het is niet enkel peis en vree, niet enkel over examens of behaalde trofeeën.
    We komen echter niet in the picture, want inderdaad, klein en schattig zijn ze al lang niet meer. Waar je ook zelden over leest, zijn die mama’s of papa’s die er alleen voor staan. Er wordt zelden geschreven over alleenstaande ouders, en hoe wij het moeten redden als je fulltime werkt, je kind 12+ is, en er geen naschoolse opvang meer is. Wie schrijft eens over de eenzame kinderen, die bijna niets anders kunnen of willen doen dan alleen thusi zitten met pc en tv: na de blok, in de vakanties, of op andere momenten dat pa of ma uit werken zijn. Hobby’s? Ja, maar dan moeten ze er wel zelf geraken, ma of pa kan ze niet brengen, want die zijn… juist ja: gaan werken.

Plaats zelf een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg: 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.

En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

LDV United
t.a.v. Charlie Magazine
Rijnkaai 100
2000 Antwerpen