Column

Tussen popcorn en Picasso

Tussen popcorn en Picasso

“Nu ben ik Koning Jozef en jij bent Prinses Prieeltje.”

“Nee, ik ben de Knoerifast!”
“Prieel! Gedraag je of ik hak je kop eraf!”
“Wat ik graag in mijn neusgaten heeeeb, is de geur van gro-wente-sojeeeeeeep…”

Elke dag voor het slapengaan, de laatste tijd, kijken de kinderen naar Kulderzipken, de kinderreeks van Hugo Matthysen uit de jaren negentig, die sindsdien enige cultstatus heeft verworven en al verschillende keren opnieuw werd uitgezonden op Ketnet. We hebben alle afleveringen opgenomen in de hoop dat ze ernaar zouden kijken en wij zo ook zelf even de terreur van Studio 100 kunnen inruilen voor wat jeugdsentiment. Het was een groot succes.

Zien hoe ze erin opgaan, hoe ze zelf later afleveringen naspelen, geeft voldoening. Want is dat niet een van de moeilijkste vraagstukken van het ouderschap: hoe zorg ik ervoor dat mijn kinderen ‘smaak’ ontwikkelen?

Oké, het oogt misschien niet zo belangrijk als een goede gezondheid of dat ze gelukkig zijn, maar toch zijn we er mee bezig, met die smaak. We proberen op een slinkse manier duidelijk te maken dat de Knoerifast grappig is, en die aflevering van Plop waarin een zwarte kabouter in strooien rokje op bezoek komt uit Afrika dat niet is. Om dezelfde reden ontzeggen we hen die basketschoenen met lichtjes en staan we in de supermarkt te twijfelen tussen dat luisterverhaal met muziek van Satie of toch maar de single van Gangnam Style waarop ze altijd uit hun dak gaan.

En dan die andere twijfel: doen we het voor hen of voor onszelf? Zijn we niet geflatteerd wanneer andere ouders goedkeurend knikken bij hun Kulderzipken rollenspel? Genieten we er niet van als we kunnen zeggen dat ze dat Zweeds tekenfilmfestival in de alternatieve bioscoop de max vonden, en zijn we even trots als ze luidkeels het lied van Dobus de clown meebrullen of zeuren dat ze een Nintendo willen?

Het is moeilijk om niet te oordelen, ook al weet je dat iedereen naar eigen goeddunken moet opvoeden. En vooral: doe ik het zelf wel goed?

De andere ouders, die van de kinderen in hun klas, zijn niet meteen een hulp. Bij de ene is er geen televisie thuis. Het ganzenbord kan ook dienen als entertainment. Een ander klasgenootje heeft dan weer de laatste, ver boven zijn leeftijdscategorie gequoteerde zombiefilm al drie keer gezien. Het is moeilijk om niet te oordelen, ook al weet je dat iedereen naar eigen goeddunken moet opvoeden. Maar vooral: doe ik het zelf wel goed? Verziek je ze niet, door ze te weinig af te schermen van de bagger die op hen wordt losgelaten? Of verziek je ze net door gedwongen muzieklessen of musea, die alleen maar afkeer zullen kweken?

Misschien komt het allemaal neer op vertrouwen.

Denken we echt dat junior later, wanneer hij volwassen is, nog steeds op lichtgevend schoeisel zal rondsloffen of enkel nog interesse zal hebben voor de edele sport van het Monster Trucking? Nee, maar toch knaagt het een beetje. Het is niet dat we neerkijken op al die dingen of zo, maar vooral dat we weten dat er in de wereld zoveel mooiers te vinden is, en dat we niet willen dat ze dat missen. Ook zij hebben maar één leven de tijd om alles te ontdekken.

Maar net daarom draait het, denk ik: het zelf ontdekken. Ze moeten al zoveel, die hummels. Op school is het thema dit jaar ‘sporten’, want ze moeten toch leren dat sporten gezond is. En volgende week moet iedereen met de fiets of de bus komen, want een ecologisch bewustzijn dient er ook nog ingedreund te worden. Fruitdag niet vergeten, we willen toch geen dikzak worden? En natuurlijk punten, punten, punten. Een ster voor elk goedgekeurd gedrag.

Dus laat ze maar ontdekken, ook als het op smaak aankomt. Al zal het, net als bij alle andere aspecten van opvoeden, altijd wat schipperen blijven tussen dingen aanreiken en afschermen. Er is geen succesformule, alleen je eigen instinct en de som van je ervaringen.

En zo komt het, dat ik die zondagmiddag met een glunderende achterbank naar een schreeuwerige kinderfilm rijd. In de grote bioscoop, mét popcorn. Onderweg zingen we samen heel luid van “Wat ik graag in mijn neusgaten heeeeeeb….”

 

Van 16 tot 23 mei is het de Week van de Opvoeding. Charlie draagt haar steentje bij en geeft deze week in verschillende artikels haar kijk op ouderschap.

Schrijf je reactie

Philippe Diepvents schrijft boeken (bij Manteau) en speelt daarnaast al eens voor directeur van een studiedienst. Dingen die hem doen fronsen zijn legio in de wereld. Dingen die hem doen lachen gelukkig ook. Al bij al balanceert dat uit tot een vredig voortkabbelend leven.

Lees verder in Mensen

Colofon

Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen