Sara heeft geen plan

Ik beken: ik heb geen plan. Nooit gehad. Altijd een beetje bang geweest voor die vraag ook.

Geweetwel, die typische sollicitatievraag: ‘Waar zie je jezelf binnen X jaar?’

Waarop mijn antwoord altijd was: ergens waar ik graag ben, terwijl ik iets doe wat ik graag doe.

En nee, dat is niet wat de recruiter/nieuwe baas/leidinggevende graag wil horen. En het voelt een beetje lui, onvoorbereid misschien ook, om te moeten zeggen dat je niet weet wat je wil.

Want de mensen die hét gaan maken in deze wereld, die weten wat ze willen, toch?

Dat dacht ik altijd: weten wat je wil, is een troefkaart, want het enige wat je dan nog moet doen, is alle stappen zetten richting het doel. Gemakkelijk, in theorie. Voetje voor voetje tot aan het doel.

De mensen die hét gaan maken in deze wereld, die weten wat ze willen, toch?

Terwijl, als je niet weet waar je naartoe gaat, dan kan je ook wel eens voetje voor voetje in een mottige cirkel aan het wandelen zijn zonder te weten waar je naartoe gaat, om dan verrast te zijn wanneer je weer bij het begin uitkomt.

Maar door Sarah Vandeursen (die van De Idioten en van Kenji Minogue) bekijk ik mijzelf nu anders. Zij zei een paar maanden geleden iets in De Standaard Magazine waar ik nog altijd niet goed van ben:

“Niet weten wat je wilt heeft zijn voordelen. Stel je voor dat ik had volhard in mijn kinderdroom. Dan was ik dierenarts geworden en was ik nu misschien al klaar geweest. Terwijl er nu nog heel veel moet gebeuren. Ik moet nog een huis voor mezelf kopen. Ik ga alle continenten nog bezoeken. Ik moet de vent van mijn leven nog tegenkomen. Mogelijk zet ik nog een paar schitterende kinders op de wereld. En ik droom ervan om zelf dimsums te maken. Mijn eerste dimsums zullen misschien zo lomp en zo groot zijn als vuilniszakken, maar ik ga ze toch op Instagram zetten.”

“Nee,” besluit ze, “door niet te weten wat je wilt, ben je veel vrijer.”

Mijn troefkaart is niet dat ik mijn doel al kan zien, maar mijn goesting om van alles te proeven.

Dat is geen rocket science, I know, maar voor mij is dat een puzzelstukje dat plots op z’n plaats valt. Sinds ik dit gelezen heb, durf ik het zeggen, dat ik het niet heb, dat plan. Nu ben ik niet meer zo jaloers op de mensen met hun plan. Een beetje nog wel – ik moet eerlijk zijn – maar minder dan daarvoor.

Want voor mij kan alles nog. Ik kan nog overal belanden. Ik kan nog (bijna) alles worden. Mijn troefkaart is niet dat ik mijn doel al kan zien, maar mijn goesting om van alles te proeven, mijn interesse in absurd veel dingen.

Dus bedankt, van een Sara aan een andere Sarah. Succes met de dimsums.

Illustraties: Zita Theuninck
Zita en Sara Theunynck schrijven samen op hun blog genaamd Emoshit. ‘Want verstandige blogs met nuttige tips zijn er al genoeg.’
10 reacties
  • Mieke says:

    Geweldig! Ik denk dat ik ondertussen een meesterschapsgraad heb bereikt van het niet-plannen. Het gaat van het dagelijks gezucht van mijn kinderen als ik weer maar niet kan antwoorden wat we vanavond gaan eten tot het feit dat ik momenteel professioneel geen enkel plan heb, maar ruimte gecreëerd heb om de kansen tot me te laten komen. Eigenaardig genoeg valt er zoveel binnen in mijn wereld momenteel, dat ik enthousiast word van de mogelijkheden, maar het nog even uitzit om van de rust en vrede te genieten. O ja, ik maak ook meestal geen reisplannen, ik vertrek gewoon, je maakt mee wat je nooit kon bedacht hebben door de openheid die je met zo’n houding creëert.
    By the way, ik had ook helemaal niet gepland om dit artikel te lezen 😉

  • Stijn says:

    Wat zou je zeggen van deze quote door Winston Churchill: “He who fails to plan is planning to fail”?

    • Sara says:

      Hmm, ik weet niet of Winston en ik buddies zouden zijn. Maar gelukkig heb ik geen ambitie om naties te besturen. In DAT geval zou ik ook plannen. En willen weten waar we over tien jaar aan toe zijn.

  • Deze Sarah heeft ook geen plan. Het doet deugd om dit te lezen! x

  • loes says:

    Oef inderdaad! Ik heb ook nog steeds niet echt een plan! Soms moet je de dingen ook gewoon kunnen laten komen…

  • Lisa says:

    Zo geweldig dat jij exact schrijf wat ik denk. Zo hoef ik het niet meer neer te schrijven 🙂

  • Jana says:

    Amen! En zelfs als je een plan hebt is het maar de vraag wat daar echt van over blijft… Mijn plannen waren vroedvrouw en (wel echt serieus) acteren, tot de audities niets werden. Na maanden, zelfs jaren anticipatie heb ik dan maar als plan B een studie gekozen waar ik maar enkele weken over had nagedacht, en waarin ik nu doctoreer- ook al zo’n dubieus ding wat planning betreft (‘Weet je al wat je daarna gaat doen?’). Intussen bouw ik verder, en hou ik rekening met veel verschillende uitkomsten. Het komt wel op zijn pootjes terecht (hoop ik)!

  • Sarah says:

    Het zal iets typisch voor Sara(h)’s zijn… ik krijg niet alleen de kriebels wanneer dit professioneel wordt gevraagd, maar ook binnen je privé wordt verwacht. Hoezo binnen 5 jaar? Zullen we eerst eens nadenken wat we gaan eten vanavond? Zelfs met kindjes weet je toch nooit wat je nog zal tegenkomen? Het laatste wat ik zou willen is een glazen bol, laat me ajb leven in het moment. Beter nog… probeer het zelf eens (aan alle plan-makers) en je zal zien dat je er echt gelukkiger van kan worden!

  • Strak plan Sara! Super herkenbaar en zo had ik het inderdaad nog niet bekeken. Thanks!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zonder jou, geen Charlie

We hebben jou nodig om ons magazine te blijven maken. Kom dus bij de club en krijg:

  • 2 bookzines ((nr. 6 najaar 2017 + nr. 7 voorjaar 2018)
  • Charlie goodies
  • toegang tot alle online artikels

Zonder jou, geen Charlie!

Er is meer dan ooit nood aan eerlijke verhalen en het geloof dat we dingen kunnen veranderen. Hell yeah. Word een Charlie en maak ons magazine mee mogelijk.

Ik word lid!