Interview

“Ik ben echt trots op de reuzenpissebed die ik opzette”

Maarten over zijn unieke passie: taxidermie

“Ik ben echt trots op de reuzenpissebed die ik opzette”

Iedereen leeft ergens voor. Een job, een gezin, een hobby, een hoger doel in het leven of gewoon een uit de hand gelopen interesse. De mensen die in deze reeks aan bod komen, kozen voor dat laatste. Het is een eer ze te mogen voorstellen, want niets is mooier dan mensen met een unieke passie in het leven!

Een dood dier, een werkatelier en een hele hoop werkmateriaal, meer heeft Maarten Janssens (36) niet nodig om zichzelf volledig uit te leven. Zijn liefde voor de natuur deinde uit naar een grote interesse in de wereld van de taxidermie. Nu hij met Lonesome George een eigen winkel heeft, zijn geraamtes in elkaar puzzelen en dieren opzetten bijna dagelijkse bezigheden geworden.

Sinds wanneer ben je zo gefascineerd door het dierenrijk?
“Als kind al ging ik enorm vaak naar de dierentuin, dat was zo’n beetje de wekelijkse uitstap. Vroeger stond ons huis ook vol met terrariums, ik was altijd omringd door beesten. En dan had je een winkeltje bij ons in het dorp waar ze fossielen verkochten. Met het weinige zakgeld dat ik kreeg, ging ik als zesjarig jongetje op pad om fossielen te kopen. Het was altijd even sparen, maar ik moest en zou ze hebben. Naarmate ik ouder werd, groeide die interesse.”

Hoe kan liefde voor levende dieren overgaan in liefde voor dode dieren?
“In mijn ogen is dat heel normaal. Een overkoepelende interesse in de natuur, in al zijn facetten, de dood hoort daarbij. Hoe een dier is opgebouwd, hoe het bestaat en kan ontstaan, er zijn zoveel fascinaties binnen diezelfde thematiek. Ik ben op een totaal andere manier met dieren bezig dan de meeste natuurliefhebbers, maar voor mij is dit echt iets moois. Zo zie ik nu de kleinste details van insecten die me anders niet zouden opvallen. Wanneer ik zelf geraamtes terug in elkaar zet en zie hoe meesterlijk elk dier is opgebouwd, dat is super fascinerend. Het zijn dingen waar je misschien niet bij stilstaat als je dieren gewoon ziet rondscharrelen in de Zoo. De complexiteit van al die wezens.” 

Hoe verloopt de procedure van dood dier naar wat je hier in je winkel hebt staan?
“Er is een groot verschil tussen een opgezet dier klaarmaken en een geraamte in elkaar steken. Stel ik vind hier in het midden van de Vrijdagsmarkt een dode flamingo, je weet maar nooit, dan is het vooral van belang hoe lang het dier al dood is. Is het net dood en het verenkleed nog in orde, dan kan je het opzetten. Als het dier al langer dood is, dan maak je er eerder een geraamte van. Als je een geraamte wil opbouwen, haal je de huid en zoveel mogelijk vlees en ingewanden weg. Je snijdt eigenlijk tot op het bot, zonder dat te beschadigen. Dan volgen er nog verschillende procedures om het geraamte wit te maken en houden. Nadien is het een kwestie van puzzelen om alle deeltjes weer mooi aan elkaar te lijmen. Voor mij is dat geraamte het moeilijkste, het vergt ook heel wat tijd.”

En om een dier op te zetten?
“Om een dier te kunnen opzetten moet je het dus vlak na overlijden in de vriezer steken, zodat het nog perfect intact is. Op dat moment doe je eigenlijk het omgekeerde van wat je doet om een geraamte te bekomen. Je haalt de huid eraf en zorgt dat die niet beschadigd raakt. De binnenkant moet volledig weg, buiten kop en poten. Dan ga je het lichaam beeldhouwen, een exact model van de binnenkant namaken. Ik doe dat meestal uit piepschuim. Je ontvet de huid en trekt die er opnieuw over. Het is dus super belangrijk dat het gebeeldhouwde lichaam volledig dezelfde afmetingen heeft.”

“De wereld van taxidermie is er één van trial-and-error”

Dat klinkt als een arbeid waar je veel kennis en techniek voor nodig hebt.
“Echt wel. Toch vind je bijna geen opleidingen, zeker niet in België. Taxidermist is een heel gesloten beroep. Vaak wordt er nog uitgegaan van het leerling- en meestergegeven, maar in België zijn er sowieso bijzonder weinig mensen meester in de taxidermie. Vaak willen die mensen hun kennis ook niet echt uit handen geven, wat ik persoonlijk heel jammer vind. Maar met onze goede vriend het wereldwijde web, is er natuurlijk heel veel mogelijk. Via forums en filmpjes heb ik me de ambacht eigen gemaakt. Die trial-and-error is heel belangrijk.”

Zijn er nog droomstukken die je graag in de winkel zou zien staan?
“Klinkt cliché, maar voor mij is elk stuk een droomstuk. Ik heb bijvoorbeeld een reuzenpissebed waar ik echt trots op ben. Mensen zijn daar niet in geïnteresseerd, maar ik vind dat een heel mooi stuk. Er zijn pissebedden die tot een halve meter groot kunnen worden, een groter exemplaar bemachtigen zou ik zalig vinden. Ik ben eigenlijk gewoon al heel trots dat ik, samen met een vriendin, een eigen winkel ben kunnen beginnen. Thuis had ik al een vrij grote collectie en heel veel materiaal, ik wilde er graag meer mee doen. We begonnen erover te fantaseren en drie maanden later was de winkel er. Elk stuk dat hier staat is uniek, dat maakt het ook zo tof. Een walvis zou nog wel een droomstuk kunnen zijn, maar die geraakt hier niet binnen, ook weer jammer (lacht).”

Het is natuurlijk ook een grote ethische kwestie.
“Ja, en die vind ik zelf heel belangrijk. Van alles wat er in deze winkel staat, ken ik ongeveer de natuurlijke afkomst. Het is niet nodig om dieren te doden om ze op te kunnen zetten: alleen in Europa al is er zo’n groot aanbod van dieren die gestorven zijn. Ik vind het mooi om die dieren te vereeuwigen. De markt is klein en als je met genoeg mensen in contact staat, geraak je gemakkelijk aan dieren. Naast privékwekers, kunnen ook dierentuinen meewerken. Ik krijg ook mails van mensen die een dood dier hebben en vragen of ik er iets mee kan. Het belangrijkste voor mij is dat dieren niet speciaal voor dit doeleind gedood worden, want dat vind ik niet acceptabel.” 

“Het is belangrijk mensen correct te kunnen informeren over het ethisch vraagstuk.”

Hoe reageren je vrienden op jouw unieke passie?
“Mijn vrienden vinden het geweldig. Ze zijn blij voor mij en vinden het leuk om ons winkeltje binnen te stappen, omdat het voelt alsof je terug in de tijd gaat. Mijn doel is dat iedereen hier binnenkomt met een wauw-gevoel. Je een soort ontdekkingsreiziger voelen, al is het maar voor tien minuten. Negatieve reacties heb ik nog niet gehad, wel al veel discussies. Dat hoort erbij en ik vind van mezelf dat ik recht in mijn schoenen sta. Ik ben veel met de natuur bezig, en heb me dan ook al meerdere keren aan het ethisch vraagstuk gewaagd. Vandaar dat ik het belangrijk vind om andere mensen daarover te kunnen informeren. Je denkt direct ‘dieren opzetten, dat klinkt schandalig’, maar het feit is dat die dieren al gestorven zijn en dat taxidermie het mogelijk maakt om een dier van heel dichtbij te bekijken. Dat is waar ik het voor doe: de schoonheid van dieren met anderen kunnen delen.”

Lees ook: “Ik wil later een klein poedelmuseum in mijn huis”

Schrijf je reactie

Toni Claessens is studente journalistiek en een catlady. Reizen doet haar beseffen op wat voor mooie planeet wij leven. Ze heeft een grote liefde voor vreemde talen en zoekt graag naar het perfecte beeld. Mensen die zich inzetten voor anderen op vrijwillige basis, krijgen van haar een puntje meer. Haar motto is: “af en toe wat tegendraads doen dat moet gewoon. Op je oude dag is er nog genoeg tijd om, omringd door 20 katten, braaf bij de stoof te zitten.”

Lees verder in Mensen

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg:

  • 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.
  • En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Ik word lid!

50
Vrienden van Charlie

Ook Charlie friend worden? Stuur een mail voor info naar sophie@charliemag.be

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen