Wat is het perfecte geschenk voor acteur Titus De Voogdt?

Voor mijn verjaardag kreeg ik ooit een fles gin cadeau. Ik was toen net vijf maand zwanger. ‘Hij stond nog in onze kelder’, zei mijn gaste nonchalant, terwijl ze een toastje met krab in haar mond stak. Op datzelfde feest kreeg ik ook nog een koffiezet, terwijl er één op mijn aanrecht stond, een vleeskleurige sjaal waarin mijn gezicht verdween en kaarten voor een optreden dat ik niet wou zien.Het boek ‘GIVE IT TO ME BABY’ begon als een zoektocht naar het perfecte geschenk. Een jaar lang sprak ik mensen uit allerhande culturen om te horen wat zij denken over geven. Om te zien of we iets van elkaar kunnen leren. Doorheen de gesprekken werd duidelijk dat je zoveel kan geven, dat menig geschenk erbij verschrompelt. Bestaat het perfecte geschenk eigenlijk wel? In december, de cadeautjestijd bij uitstek, lees je elke week een verhaal over geven uit dit boek. Tekst: Jo Verhenne. Foto’s: Nathalie Samain

Titus koopt niet graag cadeaus. Hij krijgt ze ook niet graag. ‘Waarom doen we dat eigenlijk?’, vraagt hij. We zitten in de aanbouw van het huis. Terwijl Titus koffie maakt op het gasvuur, kijk ik rond. Een geschreven briefje aan de muur, een fotoboek op de bank, een enorme cactus in de hoek en de perfecte granitotegels op de grond. Benieuwd of Titus mij vooruit kan helpen in mijn zoektocht naar het perfecte geschenk.

“Meestal krijg ik dingen die ik niet nodig heb of niet wil. Onlangs heb ik een container voor bouwafval voor de helft gevuld met brol uit mijn huis! Waar komt dat toch allemaal vandaan? Soms ben ik zelfs al op voorhand bang om een cadeau te krijgen, omdat ik weet dat ik het niet goed ga vinden en dat moeilijk kan verbergen! Nee, geef mij maar een taart of een plant in plaats van iets speciaals. Of iets praktisch. De keukenrobot die ik cadeau kreeg van mijn lief, gebruik ik minstens drie keer per week. Hij werkt en is schoon, daar kan ik echt blij van worden. Hetzelfde met dat petje daar. Mijn vriend Robbe kocht het voor zijn zoon, maar die vond het niet mooi. ‘Zo’n mooi petje’, zei ik, ‘dat heb ik nodig!’ En Robbe zei: ‘Je krijgt het, het is een cadeau!’ Maar dat is niet echt een cadeau zeker? Dat is gewoon afvragen. Zo van amai tof, geef het aan mij! (lacht) Maar zelf ben ik ook zo. Als iemand interesse toont in iets, dan geef ik dat vaak met plezier.

“Soms ben ik zelfs al op voorhand bang om een cadeau te krijgen, omdat ik weet dat ik het niet goed ga vinden en dat moeilijk kan verbergen!”

Het probleem is dat ik perfect weet wat ik wil en dat is vaak iets duur of kwaliteitsvol. Ik heb heel specifieke hobby’s, zoals vissen en messen smeden. Maar op mijn verlanglijstje kan ik toch moeilijk een onderdeel van een mes zetten van op één of andere Tsjechische website? Meestal vraag ik dan maar kousen of keukenhanddoeken.

Ik krijg ook wel eens relatiegeschenken. Als je naar filmfestivals gaat, staat er steevast een goodiebag op je hotelkamer. Met een zonnebril in, die je nooit zal dragen, of een specialiteit van het land. Doorgaans gooi ik het meeste weg, maar in Transylvania zat er een houten lepel in. Ene van een goed formaat met de naam van het filmfestival er heel mooi in gedrukt. Dat is toch een fantastisch geschenk? Elke keer als ik in mijn spaghettisaus roer, denk ik eens aan Roemenië. Ik kan me die vergadering van het promoteam ook levendig voorstellen. Plots iemand die zegt: ‘Hé, wat denken jullie van een houten lepel?’

Zelf vind ik het enorm moeilijk om een cadeau te vinden voor iemand. Tenzij ik er al een maand op voorhand aan denk, dan smeed ik op een paar dagen een mes. Onlangs leerde ik in Kroatië een visser kennen, op de plaats waar we binnenkort een film gaan draaien. In ruil voor een gepersonaliseerd mes mag ik af en toe zijn boot eens gebruiken tijdens de opnames. Kijk, hier is het. Ik heb er een vis in gegraveerd en zijn naam Che.

Om een geschikt cadeau te kiezen, moet je natuurlijk wel iets weten over de persoon aan wie je geeft. Een paar weken terug leerde ik iemand kennen die zoals ik ook meubels maakt. Voor zijn verjaardag kocht ik in de Copyright het boek autoprogettazione van Enzo Mari. Daar staan twintig meubels in die je kan maken met houten planken. Nu moet ik het hem wel zeker geven, want ik zie hem pas overmorgen! Ik geef sowieso wel vaker boeken. Things the grandchildren should know van de zanger van Eels is er ook zo één die ik al een paar keer gaf. Of je nu fan bent van Eels of niet, dat maakt niet uit. Het boek is gewoon goed geschreven.

“Geven heeft dus ook een egoïstische kant. Ergens geef je om jezelf beter te doen voelen.”

Als kind kreeg ik altijd een paar dagen voor mijn verjaardag mijn rapport. Doorgaans waren mijn punten niet fantastisch, waardoor de cadeaus meestal ook niet geweldig waren. (lacht) Maar op mijn twaalfde verjaardag kwam ik thuis en lag er op mijn kamer een loodjesgeweer. Dat geweer heeft tot redelijk veel controverse geleid bij de buurvrouwen, moet ik zeggen. ‘Ge gaat een ander kind zijn oog uitschieten’, zeiden ze. Maar mijn vader zei: ‘Als er iemand in de buurt is, speel je er niet mee.’ Eigenlijk heb ik toen een beetje vertrouwen gekregen van mijn vader.

In de familie geven wij geen grote cadeaus. Maar we helpen elkaar wel als het nodig is. Mijn zus komt hier eens babysitten en omgekeerd help ik haar af en toe met een klusje. Ook als vrienden mij vragen om te helpen, ben ik altijd oprecht blij. Ik doe veel liever iets voor iemand dan dat ik een cadeau moet geven. Het gebeurt bijvoorbeeld wel eens dat één van mijn vrienden in panne staat. Omdat ik veel van mechanica ken, bellen ze al snel naar mij. Als ik kan, ga ik onmiddellijk ter plaatse, hop krik er uit. Mensen zijn dan zo dankbaar, terwijl dat voor mij echt een kleintje is. De dankbaarheid die je terugkrijgt, is bijna een even groot cadeau dan wat je gegeven hebt. Geven heeft dus ook een egoïstische kant. Ergens geef je om jezelf beter te doen voelen.

In mijn acteerwerk probeer ik echt goed en professioneel te zijn. Maar belangrijker dan het eindresultaat, vind ik met wie ik samenwerk. Soms kan iemand heel goed zijn in zijn job, maar klikt het niet. Dan krijg je gezever en stress. Liever werk ik met mensen waar ik graag mee optrek. Ook al moeten die misschien harder werken voor hetzelfde resultaat of zijn ze minder getalenteerd. Uiteindelijk krijg je toch een beter resultaat. Al was het maar een betere nachtrust.”

Lees hier alle interviews in de reeks Give it to me Baby

‘GIVE IT TO ME BABY – op zoek naar het perfecte geschenk’ is een boek van 152 pagina’s vol interviews en verhalen van onder andere fotograaf Carl De Keyzer, professor Balu, acteur Titus De Voogdt, zangeres Charlotte Adigéry, journaliste Baharak Bashar, professor Sami Zemni, jeugdrechter Heleen Martens, muzikant Boris Zeebroek en velen meer.  Woord door Jo Verhenne (joverhenne.be), Beeld door Nathalie Samain (www.nathaliesamain.com) en Vorm door Leen Pieraerts (www.missmoss.be). Zoek jij ook nog het perfecte geschenk? Bestel je exemplaar voor 22 euro (3 euro verzending) door een mailtje te sturen naar info@joverhenne.be

Jo Verhenne is Bio-ingenieur, bedenker en schrijver. Ze heeft maar één regel in het leven: minstens één keer per dag hardop lachen.

Plaats zelf een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg: 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.

En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

LDV United
t.a.v. Charlie Magazine
Rijnkaai 100
2000 Antwerpen