Opinie

Waarom het gisteren een echte zwarte zondag was

Waarom het gisteren een echte zwarte zondag was

De krantenkoppen die mij sinds gisteren aanstaren, stemmen mij allesbehalve gelukkig. Ik zal de enige waarschijnlijk niet zijn, die zich zorgen maakt over de huidige politieke trend. Het Vlaanderen waar ik zo’n tien jaar geleden naartoe kwam, als vreemdeling – ja, met die titel moest ik een document ondertekenen – begint langzaam aan mijn Vlaanderen niet meer te zijn.

Laat staan dat mijn aangetrouwde familie die roots heeft buiten Europa kan zeggen dat Vlaanderen ook van en voor hen is. Voor ons wat het gisteren niet alleen een verkiezingsdag. Gisteren was ook de dag waarop mijn man met Nigeriaanse roots aan een geldautomaat met een pistool tegen zijn hoofd werd gevraagd zijn bankrekening leeg te maken. Het was de dag waarop mijn man met roots buiten Europa de dader overmeesterde, het pistool op een veilige afstand bracht en de politie wist te waarschuwen.

Hoe lang hij moest wachten op hulp van omstaanders kan je misschien al raden. Een vrouw passeerde en belde wel meteen de politie. Omdat ze dacht dat mijn man de dader was. Ze passeerde juist op het moment dat mijn man zich heftig verweerde. Uiteindelijk excuseerde ze zich meermaals, maar door haar toedoen werd mijn echtgenoot omsingeld en gefouilleerd in plaats van geholpen.

“De grote winst van het Vlaams Belang ontbloot meteen de dynamiek waarvan velen al wisten dat hij er was.”

Ook was het de dag waarop ik mijn man met roots buiten Europa aanspoorde om een interview te doen met de lokale tv-omroep om zo een statement te maken. Als geen ander heb ik immers gezien hoe hij in België werd gecriminaliseerd. Hoe hem kansen werden ontnomen en labels werden opgedrongen. Hoe slachtoffers enkel en alleen op basis van huidskleur zomaar voor daders worden aanzien.

Eens de adrenaline van het hele gebeuren enigszins was weggeëbd zag ik, eenmaal thuisgekomen, hoe de extreemrechtse partij Vlaams Belang haar verkiezingsoverwinning boekte en zo de tweede grootste partij in Vlaanderen werd. Was het onverwacht, de grote winst van het Vlaams Belang? Nee, misschien niet.  Het ontbloot meteen de dynamiek waarvan velen al wisten dat hij er was.

De afvalligen van de N-VA hebben gesproken en ze hebben meteen een tandje bijgestoken. Blijkbaar waren ze toch niet zo mild tegenover migranten, diep van binnen. Ze hebben zich aangesloten bij de partij die zo vriendelijk was om ‘tyfus en malaria-migranten’ met een go-back-bus op te halen op het station van Brussel-Noord. Chapeau.

“Het wordt een Vlaanderen waarbij mijn echtgenoot eerst en vooral als dader wordt aanzien en dan pas als potentieel slachtoffer.”

Eigenlijk doet het er voor mij niet toe of het cordon sanitaire nu standhoudt of niet. Ik maak mij meer zorgen om een steeds meer zichtbare trend in ‘ons’ Vlaanderen. Een trend gebaseerd op angst en afschuw, die me ertoe brengt iedereen in vraag te stellen. Zou mijn buur een Vlaams Belanger zijn?

Een trend die ervoor zorgt dat Vlaanderen je pas omarmt als men zich als ‘allochtoon’ heeft bewezen. Het wordt een Vlaanderen waarbij mijn echtgenoot eerst en vooral als dader wordt aanzien en dan pas als potentieel slachtoffer. Een Vlaanderen waarin hij pas als een man van vlees en bloed wordt aanzien als hij een pistool tegen het hoofd gericht krijgt en hij zich pas door de samenleving geaccepteerd voelt als hij de moed heeft een heldendaad te verrichten door een overvaller te overmeesteren.

Dit is niet meer mijn Vlaanderen.

Tekst: Christel Striekwold
Illustratie: Istock

Schrijf je reactie

Charlie geeft regelmatig het woord aan mensen die - net als wij - geen blad voor de mond nemen.

Lees verder in Mensen

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg:

  • 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.
  • En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Ik word lid!

50
Vrienden van Charlie

Ook Charlie friend worden? Stuur een mail voor info naar sophie@charliemag.be

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen