Work hard, play hard

Binnenkijken bij de creatievelingen van Barcelona

Barcelona beweert de vierde creatiefste stad ter wereld te zijn. Een plek die zich zo profileert, moet wel cool zijn. Daar gebeuren dingen. Barcelona met de ‘b’ van ‘bruisend’. Of is de waarheid anders? Wie zijn al die creatievelingen? En hoe ziet hun werkleven eruit? Brengt het ook iets op? Of heeft de crisis nog steeds het laatste woord? In deze vierdelige reeks zoek ik antwoorden.

In Espai Born, de coworkingkelder waarin ik deze en andere woorden aan elkaar schrijf, komen heel wat bureaus vrij. De tijd is rijp voor nieuwe mensen en nieuwe samenwerkingen. En dus zet de kelder zichzelf in de kijker… met een feestje. Een hoop stiften, verfbussen, camera’s, fototoestellen, elektrische gitaren, een dj-tafel en gesponsorde drank; het creatief gebroed gaat er vannacht graag mee aan de slag. De coworkers en hun vrienden tonen hun skills aan elkaar en aan de buitenwereld, visitekaartjes worden vlotjes uitgewisseld. Wint de prijs voor meest excentrieke activiteit: Shibari, Japanse bondage. Een vriendin van een vriendin wilde zich hier wel laten vastbinden. Volledig ingesnoerd hangt ze aan een haak in het plafond, ter hoogte van waar normaal mijn bureau staat. De toeschouwers giechelen en verstoppen zich achter hun mobiele telefoon. Vragen stellen durven ze niet, filmen wel. Welk gevoel het geeft? ‘Je kan geen kant uit, maar tegelijkertijd voel je je heel vrij’, vertelt bound girl Alexandra me achteraf.

Tussen de genodigden zijn er twee opvallende namen. Ben, één van de managers van Espai Born, zegt uncle en aunt tegen Jules en Katie. De rest van de wereld kent hen als The Ting Tings. Later die avond zullen ze shinen in Razzmatazz, de grootste club van Barcelona, maar voordien bestijgen ze het geïmproviseerde podium in Espai Born.

jules

Jules van The Ting Tings. Foto: Juan Sánchez Punzano.

Like a huge Tonka Toy on a race track!’ antwoordt Jules wanneer ik hem vraag hoe zijn gemiddelde werkdag eruitziet. ‘Get up stupid o’clock, vliegen, landen, rijden, douchen, interviews, soundcheck, eten, drinken, showtime, afdrogen, drinken, praten, douchen, bussen, drinken, roken, slapen.’ Jules is nogal gedesorganiseerd. ‘Het voordeel daarvan is dat je altijd tiert op inventiviteit en creativiteit, het nadeel is dat je papierwerk altijd suckt.’ En toch doet hij het zelf. In de muziekindustrie proberen mensen vaak van je te profiteren, vertelt zijn neef Ben me achteraf. Katie vertelt me dat ze het vooral moeilijk vindt mensen te moeten missen, overal ter wereld muziek kunnen creëren, is het leukst aan haar job.

Luke heeft Armeense roots, maar is geboren in de States. Hij studeerde Spaanse literatuur en biologie en werkte als ober en leerkracht.

Wel meer creatievelingen in Espai Born zijn eigenlijk ver van huis. Luke heeft Armeense roots, maar is geboren in de States. Cleveland, Ohio. (Amerikanen spreken met twee woorden.) Tussen het feestvieren door, stift Luke een portret bij elkaar. In Amerika studeerde hij Spaanse literatuur en biologie en werkte als ober en leerkracht. ‘Voor ik vijfentwintig werd, maakte ik altijd dingen naast een andere job, want ik twijfelde of voltijds met kunst bezig zijn me wel genoeg voldoening zou geven.’ Het idee dat kunst ideeën genereert en dat de wereld enkel verbetert door innovatie, haalde hem over de streep. Nu stelt Luke zich voor als graphic artist & designer. Zijn studies biologie zijn allesbehalve verloren. Hij wendt zijn kennis volop aan in zijn werk.

luke

Graphic artist & designer Luke. Foto: Juan Sánchez Punzano

En het zijn moderne tijden. Sociale media hielpen Luke aan een job. De dingen die hij maakt, post hij op Instagram. Ben, mede-eigenaar van Achos!, kreeg zijn werk onder ogen en was onder de indruk van Luke’s pointillisme. Hij vroeg hem om een poster voor The Ting Tings bij elkaar te stippen. Een samenwerking was geboren.

Wanneer ik Luke vraag welke eigenschap hem erbij helpt zijn job goed te doen, haalt hij onverwachts zijn verleden als ober in een chique Italiaans restaurant aan. Hij vertelt het jullie graag zelf:

Ondanks zijn kunde, valt het grote geld op dit moment nog niet te rapen met kunst en design. Ook Luke klust bij. Drie keer per week geeft hij Engelse les aan een zesjarige tweeling. De ouders van de meisjes hopen hen daarmee meer kansen te geven in het leven. Want over het rampzalige niveau van het Engels in Spanje, is het hele land het eens. Daarom krijgt deze generatie niños al Engels vanaf de kleuterklas. En dat biedt op zijn beurt kansen voor native speakers zoals Luke. Amerikaanse, Engelse en Australische twintigers die hier een leven willen opbouwen, kunnen – vaak in tegenstelling tot de plaatselijke bevolking – meteen aan de slag als leerkracht.

Met wat hij van de kunst verdient, betaalt Luke zijn dagelijkse uitgaves, met de inkomsten van zijn lessen de huur; dé grote monetaire slokop in Barcelona. Want het eten is hier goedkoper dan in de Belgische steden – en dat hoor je ook uit de mond van elke toerist – maar de huishuur is duurder, zeker in verhouding tot de povere Spaanse lonen. Om een idee te geven: in België ligt het minimumloon net boven de 1.500 euro bruto per maand, afhankelijk van hoe oud je bent en hoe lang je al werkt. In Spanje is dat de helft. Komt daar nog eens bij dat de woningen in het centrum steeds vaker aan toeristen in plaats van aan locals worden verhuurd. Concurreren met hotels levert de eigenaars dan ook veel meer op. In plaats van een maandelijkse huur te vragen, gooien ze hun appartement op AirBnB en verdienen ze datzelfde bedrag per week. Daardoor worden de Barcelonezen zelf gedwongen om uit te wijken naar de rand van de stad. Een evolutie die de authenticiteit van het stadscentrum uitholt en die kersvers burgemeester Ada Colau wil tegengaan.

In België ligt het minimumloon net boven de 1.500 euro bruto per maand. In Spanje is dat de helft.

In de creatieve sector is vooral de distributie van het geld een probleem volgens Luke. ‘Creatieve dingen zijn subjectief. Jonge designers zonder naam verdienen niets, de gevestigde waarden alles, terwijl hun werk niet per se beter is.’ Maar Luke weet ook dat wie zijn best doet, het zal leren. ‘Wanneer je begint, verdien je niet veel geld maar moet je naam proberen maken. Je moet willen bijleren, uit alles en van iedereen, alleen zo word je succesvol.’ Of succes samenhangt met geld, vragen we ons samen af. ‘Een succesvol iemand heeft voldoende financiën om te kunnen focussen op wat hij of zij echt wil doen’, besluit Luke.

Nog iemand die de halve wereld rondreisde om in Barcelona neer te strijken, is Sahil. Met de camera in de hand walst hij doorheen het feestje. Zijn leven klinkt als een modern sprookje. Hij is de zoon van een Indiase tv-regisseur en een Indiase mode-ontwerpster. Samen met zijn moeder en zus verhuisde Sahil op zijn veertiende naar Adelaide in Australië. Zijn moeder woont daar nog steeds, zijn zus waagt nu haar kans in Bollywood en Sahil besloot twee jaar geleden om de rest van de wereld te verkennen. Hij verbleef al voor kortere en langere periodes in Zuidoost-Azië, Brazilië en Londen, maar toen die laatste plek hem niet beviel, raadde een van zijn klanten hem aan om Barcelona op te zoeken.

sahil

Sahil schrijft websitecodes, scripts en marketingcampagnes. Foto: Jack Davolio

Hoe hij de moed bij elkaar raapt om telkens opnieuw te beginnen, vraag ik hem. ‘Ik denk dat al dat verhuizen en reizen me hebben geholpen om stevig in mijn schoenen te staan. Ik ben als kind ook tien keer van school veranderd, ik ben het gewoon om me aan te passen aan nieuwe omgevingen.’ Vooral aan één Indiase kostschool, waar ook Freddie Mercury heeft gezeten, heeft hij veel herinneringen. ‘Het eerste jaar vond ik het daar verschrikkelijk, maar dan besefte ik hoe leuk het was om regels te overtreden.’ Dat doet hij nu nog steeds, maar dan in de wereld van design, technologie en marketing.

Sahil schrijft vanalles: van websitecodes over scripts tot marketingcampagnes. Zijn klanten komen uit Mexico, Australië, Thailand en Barcelona. Daardoor pleegt hij regelmatig een skypetelefoontje om 3u of 4u ‘s nachts. Hij jongleert met taken en tijd, maar vindt dat geen bezwaar. ‘Australiërs zijn het gewoon om in tijdscodes te denken.’ Sahils productiefste uren zijn van 23u tot 4u. ‘In de creatieve sector wordt er heel veel uitgesteld. Daguren gebruik ik om mails te sturen en dingen in orde te brengen. Dan word ik plots heel netjes en begin ik op te ruimen, hoewel ik eigenlijk helemaal niet ordelijk ben. Maar nadien heb ik dan niets meer om mijn echte werk mee uit te stellen.’

Sahil doet geen werk buiten de creatieve sector, maar neemt wel opdrachten aan die hij niet graag doet. Daarin krijgt hij weinig vrijheid. ‘Soms moet je saaiere jobs doen omdat ze gemakkelijk zijn en snel betalen.’ De uren die hij in zijn werk investeert, doen een vermoeden van workaholisme rijzen. Wanneer Sahil niet slaapt, sport of socializet, dan is hij aan het werk. ‘Ik doe mijn werk zo graag, dat het niet als werken aanvoelt. Dat was absoluut niet zo toen ik vast in dienst werkte in Australië.’

Wanneer je gratis werkt, denken mensen soms dat je expertise niet kwalitatief is.

Vrijwilligerswerk deed hij ook een tijdje. Hij legde zich toe op de IT van een bedrijfje in Thailand dat kleine kunstenaars en ambachtslieden ondersteunt op zakelijk vlak. Maar wanneer hij daarop terugblikt, is hij niet echt enthousiast. ‘Wanneer je gratis werkt, denken mensen soms dat je expertise niet kwalitatief is. Op den duur kreeg ik het gevoel dat als ik hen wel had gefactureerd, ze me serieuzer hadden genomen.’

Ook Sahil is niet geheel tevreden met wat er op zijn rekening staat. ‘Niet omdat ik niet genoeg voor betalende jobs werk, wel omdat ik niet factureer vooraleer ik zonder geld zit.’ Hij lacht. ‘Toen mijn laptop onlangs werd gestolen, heb ik meteen heel veel facturen uitgeschreven.’

Hij blijft nog zeker tot het einde van het jaar in Barcelona. Waar hij daarna heentrekt, moeten we misschien lezen in de biografie van Freddie Mercury. Want naast op dezelfde Indiase kostschool te hebben gezeten, is Sahil Mercury’s lokroep naar Barcelona gevolgd. Samen met lokale heldin Montserrat Caballé zong Mercury het lied ‘Barcelona’ in voor de Olympische Spelen van 1992, het evenement dat deze stad op de (toeristische) kaart zette. Mercury overleed aan aids voor de Spelen startten, maar blijft tot op vandaag één van Barcelona’s mascottes. De magische fontein aan Plaça d’España spuit stralen op de toonhoogtes van de afgespeelde muziek. Zijn score en lichtshow veranderen ieder jaar, maar de fontein begint ook 23 jaar later nog steeds te dansen op dat ene openingsnummer.

Wordt vervolgd…

Lees het eerste deel uit deze reeks hier: Good shit happens (inside)

Plaats zelf een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg: 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.

En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

LDV United
t.a.v. Charlie Magazine
Rijnkaai 100
2000 Antwerpen