Hoeveel is creativiteit waard?

Binnenkijken bij de creatievelingen van Barcelona

Barcelona beweert de vierde creatiefste stad ter wereld te zijn. Een plek die zich zo profileert, moet wel cool zijn. Daar gebeuren dingen. Barcelona met de ‘b’ van ‘bruisend’. Of is de waarheid anders? Wie zijn al die creatievelingen? En hoe ziet hun werkleven eruit? Brengt het ook iets op? Of heeft de crisis nog steeds het laatste woord? In deze vierdelige reeks zoek ik antwoorden.
Esther komt steevast met fris geknipte haren, een leuke rok, verzorgde make-up, hoge hakken en een stralende lach de trap afgedaald naar Espai Born, de co-workingruimte in Barcelona waar we allebei sinds enkele maanden werken. Van iedereen die hier binnenwandelt, is haar begroeting het hartelijkst. Zwierig, enthousiast, extravert; Esther is het prototype van wat je ‘een toffe madam’ zou noemen. De wapenindustrie is wel de allerlaatste sector waarmee je haar zou associëren. En toch vormden politievoorschriften, kogelvrije vesten en wapencovers vijftien jaar lang de grenzen van haar werkveld. Gedurende al die tijd was Esther marketingverantwoordelijke voor een wapenfabrikant. Al besefte ze wel dat die donkere wereld de hare niet was. ‘Er was geen ruimte voor eigen inbreng. Na al die jaren had ik weer licht nodig om alle creativiteit te kunnen loslaten die ik al die tijd had binnengehouden.’ En dus waagde Esther de sprong en nam ze een paar maanden geleden ontslag. Ze bundelde haar kennis en kunde en schoolde zich om. Nu past ze haar expertise vanuit de offline communicatiewereld volop toe op het web. Vandaag is Esther digital marketeer en heeft ze haar eigen bedrijfje. Klanten op sociale media profileren is haar grote sterkte.

veragderzaal

De vergaderzaal in Espai Born. Foto: Jack Davolio

Esthers beslissing om in een co-working space te gaan werken maakte ze heel bewust. ‘De mensen hier hebben allemaal de leeftijd waarop je dingen wil creëren. Ze hebben nog geen grote tegenslagen moeten incasseren. Ze zijn nog puur. Ook op creatief vlak. Het is heerlijk om dat ook zelf opnieuw te kunnen beleven.’ Al geeft ze toe dat ze er ook best bang voor was. ‘Weet je, ik ben 43, ik heb kinderen, iedereen die hier werkt is jonger.’ Omdat Esther er alleen voor staat, is het constant puzzelen om haar werk met haar gezin te combineren, maar ze heeft zo haar trucjes. ’Soms stop ik mijn vierjarige dochter een half uurtje in bad om snel even op mijn laptop te kunnen tokkelen.’

Het feit dat de online mallemolen altijd verder draait, maakt haar beroep niet evident. ‘Mijn werkschema is gewoon te ruim.’ Komt de reputatie van één van haar klanten in het gevaar door een slechte review, of laat een website het plots afweten, dan moet Esther als de bliksem online om de schade te herstellen, ongeacht hoe laat het is. Wanneer ik haar vraag wat ze het leukst vindt aan haar job, fleurt ze helemaal op. Met glinsters in haar ogen vertelt ze over de projecten waarmee ze bezig is. ‘Na een tijdje de resultaten zien van dingen die je zelf hebt bedacht en opgestart geeft veel voldoening.’

In het begin probeer je je prijzen laag te houden, maar dan besef je dat je werk op die manier niet gewaardeerd wordt. Je moet de marktprijs vragen, of je nu een beginner bent of niet.

Door haar drukke werk- en gezinsleven mist ze hobby’s. ‘Ik hou van kunst. Ik zou graag weer gaan schilderen en exposities bezoeken, maar nu ik er alleen voor sta, gaat dat niet. Ik hoop dat dat in de toekomst verandert. En het is moeilijk om het allemaal gecombineerd te krijgen, maar net dankzij mijn kinderen ben ik erg gelukkig.’

Anders dan velen in haar sector, is Esther best tevreden met wat ze verdient. ‘In het begin probeer je je prijzen laag te houden, maar dan besef je dat je werk op die manier niet geapprecieerd wordt. Je moet de marktprijs vragen, of je nu een beginner bent of niet. Het is te nemen of te laten, dat is wat ik heb geleerd.’

Fotograaf Juan, die zijn foto’s bewerkt aan het bureau naast het hare, denkt er net zo over. ‘Ik weet niet waarom, maar in artistieke en creatieve beroepen proberen mensen altijd over de prijs te onderhandelen. Ik heb mijn tarieven, ik wil dat mijn werk gewaardeerd wordt. Er moet niemand proberen om van mijn prijs af te dingen.’ Juan doet twee soorten fotografie. Op weekdagen maakt hij reclamefoto’s en in het weekend trouwfoto’s. Onder zijn klanten zijn veel rijke Aziaten. Ze komen met meerdere glamoureuze trouwoutfits naar Spanje om er tegen een authentieke zonovergoten achtergrond te worden vastgelegd.

juan

Juan maakt reclame- en trouwfoto’s. Foto: Juan

Net als de meeste creatievelingen vindt Juan zijn job het leukst wanneer hij er een eigen draai aan kan geven, maar in zijn sector is dat niet altijd evident. ‘Ik heb mijn artistieke visie een beetje achtergelaten. Ik doe mijn werk graag, ik maak veel foto’s van eten en hou ik ook zelf van koken en eten, maar soms zou ik terug meer in mijn artistieke visie willen investeren’. Al zegt hij daar meteen bij dat hij daar nu geen tijd voor heeft. ‘Ik werk de hele week door. Ik heb niet alle tijd die ik zou willen voor mijn familie en vriendin. Ik zou meer tijd in mijn privéleven moeten investeren, maar ik ben nog maar drie maanden terug in Barcelona, dit is niet het juiste moment. Nu moet ik zoveel werken als ik kan.’

In Spanje wordt creativiteit eigenlijk niet gewaardeerd. Heel veel mensen denken dat mijn job gewoon op een knopje duwen is.

Juan zit al jaren in het vak en heeft zich doorheen zijn carrière omgeschoold van analoog naar digitaal fotograaf, al bracht dat niet enkel voordelen. ‘Met film werken betaalde beter. Reclamefoto’s maken was iets heel technisch en niet iedereen kon het. Met de opkomst van digitale fotografie moesten we onze prijzen verlagen. Het is fijn dat alle nieuwe technologieën voor iedereen toegankelijk zijn, maar het heeft onze job ook gedevalueerd.’

spel

Espai Born. Foto: Jack Davolio

Waardering is een woord dat hij tijdens ons gesprek meermaals gebruikt. ‘In Spanje wordt creativiteit eigenlijk niet gewaardeerd. Hier denken mensen dat een logo ontwerpen gewoon een tekeningetje maken is. Dat is het niet. Er zit iets achter. Heel veel mensen denken dat mijn job gewoon op een knopje duwen is, maar maak maar eens een foto zoals de mijne.’

Wordt vervolgd…

In deze reeks:
Deel 1: Good shit happens (inside)
Deel 2: Work hard, play hard
Foto Esther (boven): Chus Alonso

Plaats zelf een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg: 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.

En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

LDV United
t.a.v. Charlie Magazine
Rijnkaai 100
2000 Antwerpen