Opinie

Lang leve de jeugd

Lang leve de jeugd

Ik hou van mensen.
Enfin, van de meeste toch. Ik vind ze boeiend en meestal best oké. Niet dat ik ze altijd begrijp, maar ik doe m’n best. En als me dat niet lukt, probeer ik op z’n minst respect te hebben voor hun mening die niet gelijk is aan de mijne.

Maar heel af en toe lukt zelfs dat niet. Zoals bijvoorbeeld wanneer de wereld het oké lijkt te vinden om een meisje van zestien belachelijk te maken. Een meisje van amper zestien. Ik weet niet hoe het bij de rest van jullie zit, maar toen ik zestien was, voelde ik mezelf heel wat, al was ik in feite nog een kind.

Ik had ook hopen idealen en wilde maar wat graag de wereld verbeteren. Maar ik had er het lef niet voor. Een grote bek op school, ja. Dat wel. Maar de ballen om op de barricade te gaan staan voor iets dat ik belangrijk vond? Nee. Die had ik niet. En zeg eens eerlijk: wie wel? Wie van onze generatie en de generaties ervoor heeft dat lef wel gehad? Het moet van mei ‘68 geleden zijn dat de jeugd nog eens echt iets heeft willen betekenen. Wie erna kwam, liep grotendeels als makke schapen naar daar waar ze hoorden te gaan.

“Ik had ook hopen idealen en wilde maar wat graag de wereld verbeteren. Maar ik had er het lef niet voor.”

En da’s ook oké, zolang je dan je mond houdt. Maar laat het net die generaties zijn die vandaag zonder gêne afgeven op een meisje van zestien dat wél het lef heeft om haar idealen te verdedigen. Eentje die echt de wereld wil redden. In de meest letterlijke zin van het woord.

Ze wordt uitgelachen om haar “emotieloze gelaatsuitdrukking” en nadien om haar “te emotionele optreden”, om haar te strakke vlechten en haar zeilboot. Haar Vlaamse teamgenoot wordt afgeschilderd als een aandachtshoer, een twijfelaar die niet weet of ze jongen of meisje wil zijn. Ze overdrijven en willen niet naar school. Allemaal dingen die compleet los staan van de kwestie.

En dán haak ik af.

Want los van het feit dat je nu wel of niet akkoord bent met wat ze te zeggen hebben, begrijp ik niet hoe je als volwassen mens geen respect kan hebben voor jongeren die vanuit intelligentie of voor mijn part vanuit naïviteit opstaan en vechten voor hun idealen. Die op de barricade springen en discussies aangaan met “de groten der aarde” (wiens kak ook gewoon stinkt, maar die toevallig wel de wereld leiden omdat hun kostuum schoon genoeg of hun arm lang genoeg is) terwijl ze ondertussen dienen als pispaal en schietschijf. Maar die toch niet opgeven.

“Ik begrijp niet hoe je als volwassen mens geen respect kan hebben voor jongeren die vechten voor hun idealen.”

En ja, het zijn boegbeelden. Ze kiezen ervoor om in the picture te staan. Hoge bomen vangen nu eenmaal veel wind. Maar in een wereld waar zo veel aandacht besteed wordt aan anti-pestcampagnes, geldt blijkbaar een uitzondering voor mensen die in de schijnwerpers staan. Want bij iemand die er zelf voor kiest om de aandacht te trekken, is het gewoon helemaal oké om hen te shamen over hun uiterlijk, hun karakter en hun ideeën. Zelfs als het een meisje is van amper zestien.

Een kind nog.

Als onze zoon op een dag zo veel vuur toont voor iets dat de hele wereld aanbelangt en de wereld met zo veel daadkracht probeert wakker te schudden, zou ik trots zijn.
Ik zou verschrikkelijk trots zijn op mijn kind dat intelligent en sterk en moedig is en misschien ook een tikkeltje naïef, maar da’s niet erg. Integendeel.

En ik zou gek worden, mochten er dan mensen rondlopen die zich het recht toe-eigenen om onze zoon belachelijk te maken op sociale media en in magazines. Gewoon, omdat ze dat oké vinden en omdat ze te bang zijn voor de waarheid.

“De jeugd is wakker geworden. Veel wakkerder dan wij tot hier toe ooit geweest zijn.”

Mijn mening is in het hele klimaatdebat niet van belang, ik voel ook niet de drang om ze te delen. Ik doe stilletjes m’n best op m’n eigen manier en dat volstaat. Maar wanneer het gaat over het aanvallen van jongeren die ambitieus en moedig zijn, dán sta ik wel op. Want de generatie die nu van zich laat horen, is de toekomst. En als het allemaal een beetje meezit, gaan wij ook nog in die toekomst leven, samen met hen. Lijkt me handig als we dan wat respect hebben voor elkaar.

En ja, ze laten nog tenten achter op festivalweides en ze gaan graag op reis. Maar ze zijn wakker geworden. Veel wakkerder dan wij tot hier toe ooit geweest zijn. Dit is pas het begin en dat hebben zíj in gang gezet.

Ik heb respect voor Greta en Anuna en hun ballen.
Ik vind dat cool.

Lang leve de jeugd.

Femke Aubroeck (32) is een buiten-de-lijntjeskleurder, moeder van de meest rock’n roll dreumes van de Lage Landen en getrouwd met een lekker dier. In het dagelijks leven verkoopt ze bier in België en Nederland en na de uren dient ze als pleegmoeder voor opvangkatjes, en schrijft ze stukjes over het leven als jonge dertiger. Zonder filter, zonder censuur, maar met humor.
Foto boven: Caro Hellings

Schrijf je reactie

12 reacties
  • Karen Vromman says:

    Beste Femke, als ik zo vrij mag zijn om jouw woorden in perspectief te zetten:

    Als onze zoon op een dag zo veel vuur toont voor iets dat de hele wereld aanbelangt (mijn zoontje van 9 was gisteren uitermate enthousiast over de aankomst van de traktoren en bull die bij ons alle maïs voor onze dieren kwam afrijden en inkuilen) en de wereld met zo veel daadkracht probeert wakker te schudden (dat de job van beestenboer er één is van niet alleen hard werk, passie en trots, maar ook van levensnoodzaak), zou ik trots zijn (ik kreeg de tranen in mijn ogen van al dat kinderlijk enthousiasme) Ik zou verschrikkelijk trots zijn op mijn kind dat intelligent en sterk en moedig is en misschien ook een tikkeltje naïef (inderdaad, want wie vindt dat boeren überhaupt nog thuishoren in de wereld van vandaag??), maar da’s niet erg. Integendeel. (!!!)

    En ik zou gek worden, mochten er dan mensen rondlopen die zich het recht toe-eigenen om onze zoon belachelijk te maken op sociale media en in magazines. ((want dat doen Anuna en Greta al maandenlang door onze stiel met de grond gelijk te maken en ons de schuld te geven van bijna alle milieuproblemen)
    Gewoon, omdat ze dat oké vinden (!?) en omdat ze te bang zijn voor de waarheid. (Of omdat ze gewoon de echte waarheid (nog) niet helemaal kennen en zichzelf beter zouden informeren misschien?)

    Oja, nog jouw mooi slot Femke:

    Ik heb respect voor Greta en Anuna (sorry neen, niet meer … wel voor mijn zoontje Natan!) en hun ballen. (zijn ballen, want die heeft hij echt :-))
    Ik vind dat cool. (supercool!!)

    Lang leve de BOERENJEUGD!

    • Lode says:

      Hey Karen,

      Ik weet niet wat voor boeren(werk) jullie doen. Als er niets milieu vervuilend aanwezig, is er geen probleem hoor. Er zijn er helaas genoeg boeren die dat wel doen. Mogen zij aan u dan een voorbeeld nemen.

      Maar daarnaast… Iedereen is schuldig. Iedereen die met een auto rijd is schuldig. Ik dus ook. 🙂

      • Mieke Smits says:

        Ik ook hoor Lode en de andere 99% van de bevolking ook . maar als er niemand het voortouw durft nemen blijft alles zoals het was .

        De meisjes hebben het duidelijk niet alleen over de vervuiling door de boeren en ze reageren waarschijnlijk niet altijd zoals de meesten het zouden willen .. maar ze durven tenminste hun nek uitsteken .. En idd iedereen heeft op zijn manier wel een reden om minder tegen de vervuiling te doen , maar iedereen is ook op zijn manier bezorgt voor de toekomt van onze kinderen en kleinkinderen. Respect voor de manier waarop Femke op haar manier ook haar mening durft zeggen!!

  • Emma Chickenlegs says:

    Ik hou van vrouwen met een mening, vrouwen met een ruggegraat en vooral vrouwen met ballen, er moesten er meer zijn in deze vergrijzing, misschien ziet de wereld er dan wat vreedzamer, zonniger en grappiger uit.

    Dan worden de vrouwen misschien meer gezien voor wat ze zijn en waar ze voor ze streven, niet voor hun maatje kleiner of hun perfecte boezem.

    Power to the girls!

    Trots op je Femke!

  • Femke says:

    Merci allemaal voor de fijne reacties. Straight to the heart <3

  • Leen Bierinckx says:

    Fijn om altijd de tekstjes te lezen van femke…wij zijn fan…doe zo verder meid!!!

  • Marc De Neve says:

    Geef Femke een vaste rubriek. Ze is het waard, zoals je hier kunt lezen.

  • Mieke Smits says:

    Wat een prachtig pleidooi voor de jeugd met mooie idealen . Super geschreven , gewoon zoals je bent! Trots!

  • Gi Govaerts says:

    Mooi Femke.

  • Anja says:

    Geweldige madammen,zowel Greta,Anuna,als Femke… Niks dan respect voor 💪

  • Leen Liekens says:

    Buiten de lijntjes kleuren doet ze niet echt, voor haar zijn er nl. geen lijntjes, alleen gevoel en leven, leven zoals zij dat wil en niet op de manier die ze ons door ons strot duwen. ZALIG is dat! Ik wou dat vaker kon zijn zoals zij! Een vrouw met ballen, de mooiste rode lippen en een mening! Een mening die ze nu, net als de jeugd durft neer te schrijven. Om het met haar eigen woorden te zeggen…
    “Ik heb respect voor Femke en haar ballen. Ik vind dat cool!”

    Lang leve de durvers!

Charlie geeft regelmatig het woord aan mensen die - net als wij - geen blad voor de mond nemen.

Lees verder in Wereld

Colofon

Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen