interview

“Praktijktesten lossen de kern van het probleem niet op”

Hadisa Suleyman richtte haar eigen vastgoedbedrijf op

“Praktijktesten lossen de kern van het probleem niet op”

Er zijn steeds meer vastgoedmakelaars en we doen ook meer beroep op hen. Hadisa Suleyman is één van hen. Ze runt als één van de weinige vrouwen in de sector haar eigen kantoor Estate of Mind. Inmiddels breidde ze uit naar Turkije en is ze van plan de leading lady van de vastgoedsector te worden. “Ik wil de vastgoedsector wat ‘sexier’ maken.” Tekst: Sarah Van Evercooren & Anouk Torbeyns. Foto’s: Sarah Van Evercoren

Er zijn steeds meer vastgoedmakelaars en we doen ook meer beroep op hen. De reden hiervoor is dat een huis kopen en verkopen doorheen de jaren moeilijker geworden is. De sector verandert en speelt in op digitalisering. Huisbezoeken kunnen nu ook al vanachter ons scherm gebeuren. Hadisa Suleyman (30) houdt het toch old skool. “Ik hou het bij face-to-face-contact. Ik ben een emotionele persoon en luister altijd naar mijn gevoel. Een aankoop of verkoop vergeet iemand niet snel. Een goede persoonlijke connectie tussen koper en verkoper vind ik heel belangrijk.”

Hoe ben je op het idee gekomen om een eigen vastgoedbedrijf te starten?
Toen ik zeventien jaar was, zag ik een programma op Vitaya in de aard van ‘How to flip a house’. Ik weet niet waarom, maar dat is me erg bijgebleven. “Dit is wat ik wil doen”, dacht ik toen al zittend in mijn zetel. Alles wat ik tot nu toe heb bereikt, is dus vanachter mijn tv begonnen.

Wanneer ik iets zie waar ik warm van word, ga ik er volledig voor. Na dat programma te zien, begon ik mails te sturen naar vastgoedkantoren hier in Gent. Daarin stond iets in de aard van: “Hallo ik ben Hadisa, ik ben 18 jaar en wil graag in de vastgoedsector werken.” Niemand wou mij uiteraard aannemen omdat ik geen ervaring had, maar dat maakte mij nog vastberadener­­­. “Oké, als je mij niet wil, doe ik het gewoon zelf”, dacht ik dan.”

Hoe begin je aan een eigen onderneming? Lagen er veel drempels op jouw pad?
“Mijn eigen vastgoedbedrijf starten, was een uitdaging. Ik had al bij een vastgoedkantoor stage gelopen waardoor ik toch wat ervaring had, maar daar werd ik op een bepaald moment buitengezet. That’s the story of my life blijkbaar, want ik ben ook al meerdere keren van school gestuurd. (lacht) Ik vond gelukkig snel een nieuwe stageplaats en hoewel ik het daar in het begin enorm naar mijn zin had, begon het toch met een valse noot. Ik moest, als enige stagiair, een persoonlijkheidstest doen. Hun uitleg: “We hebben ooit een Marokkaanse aangenomen en dat was niet goed uitgedraaid.” Ik heb zelf niet eens Marokkaanse roots, maar bruin is bruin zeker volgens hen…

Ik liet me echter niet uit mijn lood slaan en heb de test succesvol afgelegd en mocht er starten, maar na twee maanden besefte ik toch dat die werksfeer niet mijn ding was. Ik besefte dat ik mijn eigen baas wou zijn. Ik heb mijn stage daar toch voor een jaar en half uitgelopen. Ondertussen was ik mijn eigen onderneming aan het uitplannen. Zodra mijn stage eindigde, was Estate of Mind klaar om te starten.

“Ergens buiten gegooid worden, is blijkbaar de story of my life.”

Om die eerste verkoop binnen te halen, heb ik echt geworsteld. Bij vastgoed moet je eerst zaaien voor je kan oogsten. Mensen leren kennen en je merk bekend maken, dat kan lang duren. Mijn eerste pand heb ik via via bemachtigd. Ik wist eerst niet wat ik moest doen en was drie uur bezig aan een compromis in elkaar te steken. Toch had ik het gevoel dat alles goed ging komen.

Toen kwam het grote probleem: mijn huur betalen. Ik stond al snel in de min en kon op een bepaald moment geen cent meer uitgeven. Ik heb toen de ruimte waar ik werk te huur gezet en het is nu een co-working space geworden. In diezelfde periode werd ik onverwacht opgebeld om een woning te verkopen. Na een paar weken was die verkocht, ik kreeg weer geld in het laatje en zo kon ik weer verder. Mijn start ging dus niet zo vlot, maar niet kunnen ondernemen zou erger zijn dan falen. Ik doe wat ik graag doe en dat is het helemaal waard.”

Je bent niet het enige vastgoedbedrijf in Gent en werkt ook nog eens alleen. Hoe probeer jij er bovenuit te steken?
“Ik maak veel gebruik van sociale media. Er zijn veel makelaars die inhoud posten op hun website of Instagramaccount, maar daar niet consistent of origineel in zijn. Door de vastgoedopleiding is er een beeld van hoe een makelaar moet praten en wat die moet doen. Iedereen doet hierdoor hetzelfde als de rest. Ik maak content die niemand anders creëert, zoals persoonlijke vlogs op YouTube. Hiermee probeer ik de sector ‘sexy’ te maken.”

“Iedereen doet hetzelfde als de rest. Maar ik maak inhoud die niemand anders creëert.”

Je liet al vallen dat je meerdere keren van school bent gestuurd. Hoe kwam dat?
“Ik ben drie keer van school gesmeten en dat kwam onder andere door een identiteitscrisis. Ik worstelde met een antwoord te vinden op de vraag ‘wie ben ik?’. Mijn moeder is Belg, mijn vader is Ghanees en moslim. Ik wist niet met wat ik mezelf kon identificeren. Ook puberde ik zwaar. Ik stak dingen uit en had een grote mond. Omgaan met autoriteit is nooit mijn sterkste punt geweest. Maar wat toen een zwak punt was, is nu mijn sterkte geworden. Moeilijkheden hebben met gezag, zorgde er tegelijk wel voor ik zelf stevig in mijn schoenen sta. Geen overbodige luxe als ondernemer.

Nu worstel ik niet meer met mijn identiteit, want ik ben gewoon Hadisa. Ik voel me niet meer Belg dan Ghanees of omgekeerd, maar ben gewoon mezelf. Ik heb geen label nodig om te weten wie ik ben. Anderen hebben waarschijnlijk een bepaald beeld van mij. Voor de ene ben ik te blank en voor de andere te zwart, maar dat maakt me niets uit.

Ik ben trouwens geen fan van school, al ga je mij ook niet horen zeggen dat het onbelangrijk is. Ik vind dat levenservaring vaak belangrijker is dan boekenkennis. Op de middelbare school wordt lesgegeven alsof iedereen hetzelfde is en we allemaal voor een nine-to-fivejob gaan. Als er over zelfstandig zijn werd gesproken, ging het al meteen over de onzekerheid en mogelijke problemen. Dat was niets voor mij. Eigenlijk vind ik het feit dat ik van school ben gesmeten super, omdat ik nu een verhaal heb om te vertellen.” (lacht)

Ervaar je als vastgoedmakelaar dat er nog veel discriminatie is op de huizenmarkt?
“Ja, al gaan mensen dat niet rechtuit zeggen. Voor alle duidelijkheid: niemand is verplicht om te verhuren of verkopen aan vreemdelingen of vluchtelingen. Maar ik vind wel dat je moreel verplicht bent om hen de kans te geven om langs te komen. Als ze jou dan niet liggen, moet je zeker niet met hen verder gaan.

Veel makelaars lezen een vreemde naam of horen dat iemand niet goed Nederlands spreekt en beslissen meteen om deze persoon niet voor te stellen aan de verhuurder of verkoper. Daar begint het probleem al. Ik doe niet vaak verhuur, juist omdat ik niet in contact wil komen met die discriminatie. Als ik wel help bij het verhuren van een appartement, volg ik mijn gevoel.

Laatst kwamen er twee Italianen langs die geen woord Nederlands konden, maar heel toffe kerels waren. Ik heb hen in contact gebracht met een verhuurder, ze hebben samen koffie gedronken en leerden elkaar beter kennen. Die Italianen huren nu het appartement en de verhuurder heeft er nog geen moment spijt van gehad. Ze bedankten mij en zeiden dat ze al lang op zoek waren naar een appartement, wat het probleem bevestigt.”

“Ik vind mijn huidskleur, het feit dat ik een vrouw ben en al kinderen heb allemaal een voordeel.”

Werken praktijktesten om discriminatie tegen te gaan?
“Discriminatie en vooroordelen bestaan, maar ik denk niet dat praktijktesten het allemaal zal oplossen. Ik vind controle en repressie sowieso maar niets. Die praktijktesten lossen de basis van het probleem niet op. Bij veel vastgoedkantoren gaat het namelijk zo: ze zeggen aan de telefoon dat je mag langskomen, maar eenmaal daar besef je dat ze op voorhand al een oordeel hadden. Dan nemen ze je loonfiche aan als bewijs dat je uitgenodigd was, maar meer doen ze niet. Makelaars kunnen nog altijd discrimineren als ze dat willen.

Zo’n praktijktesten kunnen ook snel in het verkeerde keelgat schieten. Mensen voelen zich erdoor aangevallen en gaan daardoor misschien nog minder snel openstaan voor de diversiteit van vandaag. In plaats van te focussen op controle en straffen, moet je aan de basis werken. De twijfels en onwetendheid bij mensen wegnemen. Ik breng liever mensen in contact met elkaar zodat ze elkaar in een gemoedelijke sfeer beter leren kennen. Dat brengt meer zoden aan de dijk dan nog meer argwaan en achterdocht te creëren.”

Zelf heb ik nooit gemerkt dat mensen mij anders behandelen omdat ik een vrouw ben of bruin ben. Misschien gebeurt dit wel, maar ik let er niet op. Ik vind mijn huidskleur, het feit dat ik een vrouw ben en al kinderen heb allemaal in mijn voordeel spelen.”

Op welke manier speelt je huidskleur in je voordeel?
“We zitten in een periode waar racisme en vooroordelen nog steeds levendig zijn, maar tegelijkertijd zijn er wel heel veel initiatieven die hier tegenin willen gaan en wel graag vrouwen met een andere achtergrond een bepaalde positie zien innemen. Ik beschouw mezelf als een rolmodel voor vrouwen en mensen van kleur. Als ik een inspiratiebron kan zijn, dan ben ik dat graag.”

Wil je een rolmodel zijn? Veel mensen vinden dit een vreemd begrip of willen er niet mee geassocieerd worden.
“Moeten we er dan een ander woord voor kiezen? Ik vind het helemaal niet vreemd om een rolmodel genoemd te worden en zie het als een compliment. Ik wil vooral meegeven dat je moet durven en dat je dingen kan bereiken, ongeacht je achtergrond.”

Maar gaan die rolmodellen misschien niet voorbij aan structurele discriminatie?
“Wel, je kan rolmodel zijn op verschillende vlakken. Voor de ene persoon kan ik een rolmodel zijn als vrouw of als mama, voor de andere als bruine persoon. Ik wil niet ‘het allochtone rolmodel’ zijn. Ik wil wel een rolmodel zijn voor iedereen die er één nodig heeft. Zonder labels of hokjes.”

Foto’s: Sarah Van Evercooren

Schrijf je reactie

Sarah Van Evercooren (20) is studente Journalistiek en houdt zich al heel haar leven bezig met schrijven. Van fantasierijke romans vol dt-fouten toen ze klein was naar diepgaande artikels met (hopelijk) geen dt-fouten nu ze groot is. Met een breed interesseveld schrijft ze over verschillende onderwerpen zoals gelijkheid, geloven en cultuur. Boeiende figuren tegenkomen en hun verhalen brengen vindt ze het leukst.

Lees verder in Wereld

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg:

  • 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.
  • En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Ik word lid!

50
Vrienden van Charlie

Ook Charlie friend worden? Stuur een mail voor info naar sophie@charliemag.be

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen