Poëzie

5 x Wondermooi

5 x Wondermooi

Vandaag vieren we gedichtendag. Een dag waarop we even stilstaan bij hoeveel schoonheid woorden kunnen omvatten. Charlie verzamelde vijf wondermooie gedichten voor jullie, geschreven door vijf al even wondermooie en geweldig getalenteerde vrouwen.

 

De man

 

Soms is zij somber en van ijzer,

Kauwt op haar lot, een bitter kruid

en zingt heel luid op het verlaten weiland

met een hartstochtelijke metalen stem.

 

Gij zijt mijn burcht zingt gij

mijn stad zijt gij mijn wit Jerusalem

mijn houtskoolland, mijn orde aarde

mijn wurgkoord, gij, mijn vossenklem

 

Zij drinkt zijn naam als troebel water

en schreeuwt en is van hem

 

– Aleidis Dierick

 

 

Bij de Lukaspassie van Pendericki
IV.

 

en wat met de liefde

nu er nauwelijks

nog lichamen zijn?

 

als een versleten muziekinstrument

zo lig ik soms

klapwiekend in de toch

 

ik zoek de omtrek

van mijn adem in de vrieslucht

ik zoek een oksel

om in te slapen

 

– Miriam Van hee

 

 

Houston we have a problem

 

Liefste,

ik weet dat ge meer ruimte wilt,

maar hoeveel planeten wilt ge concreet?

Hoeveel lichtjaren moet ik van u verwijderd zijn

opdat gij weer kunt zweven?

 

Ge wilt mij niet langer met u meedragen,

Ge wilt weer gewichtloos zijn.

Een onbeduidende stip tussen zoveel andere?

 

Is het een ander,

een andere zon om rond te draaien?

Weet ge dan niet dat we allemaal dezelfde zijn?

Even vermoeiend, even verschroeiend

Evenveel pijn op termijn.

 

Ge hoeft geen vlaggen te planten,

Geen hemellichamen te veroveren,

Hier is het mijne,

Ik ben zwaartekracht,

Ik hou uw voeten op mijn grond.

 

Maar als gij per se de ruimte wilt,

Als ge denkt te zijn vastgeroest in uw baan,

 

loop naar de maan.

Word vergeten.

 

– Lotte Dodion

 

 

 

Altijd wanneer je bang

Je lippen sluit

En ik onmondig gemorste

Woordvlekken tracht

 

Op te likken

Krabt de woede

Ergens wel weer verf

Van de muren

 

Je secondelijm baant

Zich ook een weg in mijn hoofd

En het lijkt alsof lippen

Nooit meer een kus – slechts

 

Strak opeengeklemd zullen zijn.

 

– Sara Hoste

 

 

De amandelboom sterft

 

De nachtvorst was zonder erbarmen

niet een vruchtbeginsel hoe klein ook

liet hij aan de takken over.

Reeds ligt de bijl aan de wortel gereed.

Willig boog de boom het hoofd.

 

Hoe jong was zijn laatste bloei.

 

– Lidy Van Eijsselsteijn

 

 

Foto: Unsplash

Schrijf je reactie

1 reactie
Lees verder in Zin in

Colofon

Adres Redactie

Toko Space t.a.v. Charlie Magazine
Statiestraat 139
2600 Antwerpen