Leven en laten leven

Sarah Van Liefferinge, Charlie en Gentenaar, komt vaak schoon volk tegen. En daar ontstaat meestal iets moois uit – desnoods enkel in haar hoofd. Foto: Sandra Mermans
Ik bestel een bruintje met wortelsla, zoals altijd in deze broodjeszaak. “Het zal misschien de allerlaatste zijn,” glundert de vrouw achter de toog, “volgende maand verhuizen we naar Frankrijk!” Haar reeënogen stralen nog feller dan gewoonlijk. “Amai,” repliceer ik verrast, “welverdiend na al die jaren hard werk. Ik kom hier al… even nadenken… 18 jaar!”

De tijd vliegt. In 2000 arriveerde ik in Gent op kot, wat verder in deze straat. Die eerste jaren fietste ik bijna nooit, zeker dat ik in de tramsporen zou blijven steken. Dus stapte ik elke dag naar campus Blandijnberg en terug, langs deze broodjeszaak. Toen gingen er jaren voorbij dat ik hier niet meer kwam, en dan plots weer wel. Tijden veranderen, maar de vrouw met de guitige bruine ogen bleef onvermoeibaar op post.

Ze vertelt me dat het niet makkelijk was om de zaak over te laten met een gerust hart: “Het is mijn kindje hè, al 35 jaar, dat geef je niet zomaar weg aan eender wie.” Er was “een meisje van 40 jaar” dat interesse toonde. “Kom anders morgen eens meedraaien. Tegen 7 uur? Dan open ik de winkel.” “Wat? Om 7 uur! Amai, da’s vroeg.” De volgende dag stond ze daar, om 10 uur. En eerst nog een sigaretje roken. Een half uur later wierp ze haar schort af en vertrok ze, al wenend. Enkele maanden later kwam er toch een geschikte kandidaat opdagen.

“Het lijkt me vreselijk om 35 jaar lang alles en iedereen opzij te schuiven, inclusief jezelf, ‘voor de zaak’.”

Misschien etaleerde “het meisje” niet de kwaliteiten nodig om een zaak te runnen die werd opgebouwd met zoveel liefde, toewijding en werkplezier. Toch heb ik een dubbel gevoel bij de verheerlijking van noeste arbeid die spreekt uit het relaas van de vrouw met de reeënogen. Natuurlijk gun ik haar van harte dat ze eindelijk kan uitrusten in een weelderige Zuid-Franse villa: du pain, du vin et du Boursin, weet je wel. Anderzijds lijkt het me vreselijk om 35 jaar lang alles en iedereen opzij te schuiven, inclusief jezelf, ‘voor de zaak’.

De millennials zien de wereld anders dan de babyboomers die ‘arbeid’ vereren als een doel op zich en ‘pensioen’ als de grote verlossing. Wij vragen ons af waarom we nú niet zouden genieten, in de fleur van ons leven, in plaats van te wachten tot de herfst. Wij weten dat de oude pensioenkassen dra leeg zullen zijn. Wij fronsen wanneer politici ons toeroepen dat we harder, sneller en langer moeten werken om de groei-economie te redden en vragen “waarom?”, die groei overwoekert namelijk onze planeet. Wij zijn niet langer gehersenspoeld door de mantra’s van de katholieke kerk die de hemel projecteert na een leven vol opoffering, na de dood. Wij geloven in een leven dat meer is dan werken alleen.

“We zoeken zingeving en verbinding in het hier en nu, want “later als we groot zijn” kunnen we evengoed dood zijn.”

In de 21ste eeuw brokkelt de verheerlijking van ‘werk voor geld’ langzaam maar zeker af, want Arbeit macht nicht frei. Bedankt babyboomers voor de materiële welvaart die jullie opbouwden, maar nu moet de focus verschuiven naar welzìjn. Dit is een tijdperk waarin delen belangrijker wordt dan hebben, slimme robots onze jobs overnemen en het basisinkomen-idee terrein wint. We zoeken zingeving en verbinding in het hier en nu, want “later als we groot zijn” kunnen we evengoed dood zijn.

De vrouw rekent af. Haar reeënogen worden lichtjes vochtig. Stond er geen koeltoog tussen ons in, ik zou haar knuffelen. Ik wens haar veel uitslaapgenot toe, ze glimlacht breed. De kans is klein dat ik later in een Zuid-Franse villa zal belanden, ik spendeer mijn geld liever meteen aan du pain, du vin et du Boursin. En soms vraag ik me af of ik daar ooit spijt van krijgen zal. Maar eigenlijk weet ik zeker van niet. Kom maar op met die 21ste eeuw.

Lees ook de andere verhalen van Sarah in deze reeks
Foto: Sandra Mermans

Plaats zelf een reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Zonder jou geen Charlie!

Kom bij de leukste club van het internet en krijg: 2 bookzines per jaar, Charlie goodies en toegang tot alle online artikels.

En het allerbelangrijkste: de wetenschap dat je bijdraagt aan een stem die nodig is!

Nu of nooit

Zonder jouw steun, stopt Charlie!

Hey daar, leuk dat je Charlie leest! Maar wist je dat slechts 1,3% van onze lezers lid is van Charlie en zo ons magazine financieel ondersteunt? Daarmee redden we het niet. Daarom starten we een fundraising om € 100.000 op te halen.Het is nu of nooit voor Charlie.

Riep jij al eens ‘fuck yeah’ bij het lezen van onze stukken? Wil je dat Charlie blijft bestaan? Open dan je hart en je portefeuille. Doe een gift, neem een jaarabonnement of geef er één cadeau!

Alleen met jouw steun kunnen we Charlie blijven maken. We keep it real. Als wij het niet meer doen, wie dan wel?

  • Jaarabonnement

    50

    • 2 bookzines per jaar
    • 1 jaar toegang tot alle online artikelen

    Ik neem een abonnement! Ik doe er een cadeau!

  • Ik steun Charlie

    • En draag bij aan een stem die nodig is!

    Verkrijgbaar!

  • Online abonnement

    25

    • 1 jaar toegang tot alle online artikelen

    Ik neem een online abonnement!

Wil je meer doen?

Ben of ken je een bedrijf of organisatie die gelooft in onze missie en een grotere gift of sponsoring wil doen? Iemand die bereid is om te investeren in kwaliteitsvolle journalistiek en jong vrouwelijk talent? Kijk hier welke opties er zijn en neem contact met ons op.

Hoe kan ik helpen?

Colofon

  • Hoofdredactie Jozefien Daelemans
  • Chef redactie Selma Franssen
  • Marketing & partnerships Sophie Docx
  • Art Direction & fotografie Sarah van Looy Carmen de Vos Sandra Mermans
  • Design & code Birdseye design
Adres Redactie

LDV United
t.a.v. Charlie Magazine
Rijnkaai 100
2000 Antwerpen